From http://www.prachatai.net/english/node/1174
Sat, 25/04/2009 - 09:11
A respected senior historian sent Prachatai a letter he wrote to his foreign friends to share his feelings after he had traveled a long way to join the red-shirted rally in Bangkok. Don’t believe the clichés that say the red-shirts are all rural poor who have been hooked by Thaksin’s populism. This academic is in no way a Thaksin admirer. His name is withheld by Prachatai to save him hassles from his sarcastic peers.
April 19, 2009
Dear …
Recently I had not been in the right frame to communicate, both in the technical and the psychological sense. Technically the university had been closed. Psychologically I had been exasperated to the point of boiling. Not a good Buddhist, am I?
Since yesterday I have been gradually able to come back to collect my thoughts and my emotions, or at least well enough to sit down and imagine your presence within my ambience.
The political turmoil made my head and heart spin like a well-thrown top. Though it was not totally unexpected, it could not be foreseen how things were going to come out. I happened to go through Bangkok on the 8th, and took the opportunity to join the protest. Partly it was due to my curiosity, but more importantly it was to add one more number to what was called for, i.e., the total number of over 300,000. At the peak it was far short of what was hoped for. Yet it was one of the biggest rallies. A fair estimation of the total number of people is not less than 100,000. The organizers said it was around 200,000, whereas the government 100,000.
Though it is not my first time to be in such a huge crowd, it is perhaps the most heart-rending event for me. It is true that I am prone to agitation. I had a hard time to keep myself calm. As someone who spent some years to gain an analytical perspective of Thai history, I was not certain at all of “the impending victory”, as believed and proclaimed by the leaders and the crowd. I thought to myself that this was wishful thinking. But as a participant in the earth-shaking event, I was carried away.
Fortunately or unfortunately I was not there when the violent confrontations took place. The army started the attack around 4 in the morning, and continued the offensive throughout the 13-14. Militarily speaking there was no way we could match their forces. Defeat was written on the wall as soon as the elites in power could agree among themselves. The stakes were too high for them to back down. Chiang Mai is a backwater of the whole trouble. The leading figures here were rounded up two days ago, as a result of the renewal of the resistance.
Well, we are beaten, all right. But for me it was absolutely worthwhile, not to say beautiful. The facts that the weak dare to put up a fight is already, in my view, something beautiful. Perhaps this attitude has something to do with my personality. I am well aware that I am weak in daily life. I prefer to give in to other people’s demands rather than to have my way. This trait in me is something I consider a shortcoming. That is perhaps why I have a tendency to worship heroes, and people whom I find possess extraordinary abilities. That is perhaps why I am attracted to radical ideas. There are plenty of them in sociology and history. Perhaps my interest in them is to make up for my sense of lack. I do not know whether it is psychoanalytically sensible, but it is something of a self-probing anyway.
Most of my friends are on the other side of the barricades. Some even phoned to mock me, e.g., “where is Che Thaksin?”, “where are the people?”, “why are you sitting at home?”, “are the red really great?”, etc.
Yes we are beaten, but we will rise up again.
Yours as always,
Saturday, April 25, 2009
Thaksin aide: Red-shirt movement “must go on
From CNN
April 23rd, 2009
Thaksin aide: Red-shirt movement “must go on”
Posted: 05:40 AM ET
From Kocha Olarn
CNN
BANGKOK, Thailand (CNN) — The movement by “red-shirt” protesters to dislodge the Thai government has to go on, a close aide to former Prime Minister Thaksin Shinawatra said Thursday while in hiding.
“What I am doing now is to set up a workplace to be able to monitor the situation in Thailand, and movement of the red must go on,” said Jakrapob Penkair, speaking from an undisclosed location.
Jakrapob was the spokesman during Thaksin’s administration and is on the run from Thai authorities.
Police said they have an arrest warrant out for him for inciting unrest. Officers are on alert at border checkpoints to prevent Jakrapob from sneaking out.
The red-shirt protesters — named for their clothing — are loyal to Thaksin, who was ousted in a bloodless coup in 2006. He fled the country last year while facing trial on corruption charges that he says are politically motivated.
The demonstrators called off their weeks-long demonstrations on April 14 in the face of a strong military offensive.
The protests had turned violent a day earlier, when scores of riot police descended to take back Bangkok and clashed with demonstrators.
About 123 people, included more than two dozen soldiers, were wounded in the skirmishes. Two more people were killed when red shirts clashed with locals opposed to their cause.
Thai Prime Minister Abhisit Vejjajiva imposed a state of emergency in Bangkok, saying last week that he would not lift it until he was convinced that the capital wouldn’t “return to chaos and violence.”
The emergency measure allows officials to arrest and detain protesters without a court order, and to restrict gatherings, authorities said.
Thaksin’s supporters continue to meet in the evening, but do so peacefully.
The pull-back by the demonstrators breathed new life into Abhisit’s 4-month-old administration, which at one point appeared to have lost control of the situation.
In his interview with CNN on Thursday, Jakrapob dismissed an allegation by Thailand’s foreign minister that Thaksin was directing his supporters to take lives.
“It is only a distraction from the real matter and it has no substance in what he said, but it should come as no surprise,” Jakrapob said.
Foreign Minister Kasit Piromya made the assassination claims in a speech to the Asia Society in New York on Tuesday.
“The last resort of the former prime minister of Thailand, having failed on the populist movement and the mass unrest and now, I think, he has resorted to some sort of the assassination attempt.”
Kasit made his statements after a Thai leader, who helped topple Thaksin, was shot and wounded Friday.
The foreign minister also hinted that Abhisit was on the list of potential targets.
Immediately after Abhisit’s state-of-emergency declaration, dozens of protesters stormed the country’s Interior Ministry and pelted Abhisit’s car with rocks, chairs, flags and sticks as he escaped.
“There was no question that my life was seriously threatened,” Abhisit said afterward, adding there was a moment when he thought he might be killed.
April 23rd, 2009
Thaksin aide: Red-shirt movement “must go on”
Posted: 05:40 AM ET
From Kocha Olarn
CNN
BANGKOK, Thailand (CNN) — The movement by “red-shirt” protesters to dislodge the Thai government has to go on, a close aide to former Prime Minister Thaksin Shinawatra said Thursday while in hiding.
“What I am doing now is to set up a workplace to be able to monitor the situation in Thailand, and movement of the red must go on,” said Jakrapob Penkair, speaking from an undisclosed location.
Jakrapob was the spokesman during Thaksin’s administration and is on the run from Thai authorities.
Police said they have an arrest warrant out for him for inciting unrest. Officers are on alert at border checkpoints to prevent Jakrapob from sneaking out.
The red-shirt protesters — named for their clothing — are loyal to Thaksin, who was ousted in a bloodless coup in 2006. He fled the country last year while facing trial on corruption charges that he says are politically motivated.
The demonstrators called off their weeks-long demonstrations on April 14 in the face of a strong military offensive.
The protests had turned violent a day earlier, when scores of riot police descended to take back Bangkok and clashed with demonstrators.
About 123 people, included more than two dozen soldiers, were wounded in the skirmishes. Two more people were killed when red shirts clashed with locals opposed to their cause.
Thai Prime Minister Abhisit Vejjajiva imposed a state of emergency in Bangkok, saying last week that he would not lift it until he was convinced that the capital wouldn’t “return to chaos and violence.”
The emergency measure allows officials to arrest and detain protesters without a court order, and to restrict gatherings, authorities said.
Thaksin’s supporters continue to meet in the evening, but do so peacefully.
The pull-back by the demonstrators breathed new life into Abhisit’s 4-month-old administration, which at one point appeared to have lost control of the situation.
In his interview with CNN on Thursday, Jakrapob dismissed an allegation by Thailand’s foreign minister that Thaksin was directing his supporters to take lives.
“It is only a distraction from the real matter and it has no substance in what he said, but it should come as no surprise,” Jakrapob said.
Foreign Minister Kasit Piromya made the assassination claims in a speech to the Asia Society in New York on Tuesday.
“The last resort of the former prime minister of Thailand, having failed on the populist movement and the mass unrest and now, I think, he has resorted to some sort of the assassination attempt.”
Kasit made his statements after a Thai leader, who helped topple Thaksin, was shot and wounded Friday.
The foreign minister also hinted that Abhisit was on the list of potential targets.
Immediately after Abhisit’s state-of-emergency declaration, dozens of protesters stormed the country’s Interior Ministry and pelted Abhisit’s car with rocks, chairs, flags and sticks as he escaped.
“There was no question that my life was seriously threatened,” Abhisit said afterward, adding there was a moment when he thought he might be killed.
Friday, April 24, 2009
ผู้มีบารมีโผล่หลังปราบเสื้อแดงอยู่มือ บนพระสยามฯแช่งคนไม่หวังดีมีอันเป็นไป
โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
ที่มา มติชนออนไลน์
23 เมษายน 2552
พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ประธานองคมนตรี และรัฐบุรุษ ปรากฎตัวต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่มีการประท้วงใหญ่ของกลุ่มเสื้อแดงที่หน้าบ้านสี่เสาเทเวศร์ เมื่อวันที่ 8 เมษายนเป็นต้นมา โดยเขาตกเป็นเป้าหมายการโจมตีของอดีตนายกฯทักษิณ ชินวัตร และผู้ประท้วงเสื้อแดงในรอบล่าสุดนี้
ในช่วงแรกของการประท้วงพล.อ.เปรมได้ออกจากบ้านพักสี่เสาเทเวศร์ไปที่บ้านพักไร้กังวลที่นครราชสีมา แหล่งพักสำคัญเวลาที่เขาเผชิญปัญหาหนักหน่วงในแต่ละครั้ง จากนั้นกลับมาที่บ้านพักสี่เสาอีกครั้ง โดยเขางดกิจกรรมบางกิจกรรม เพราะถูกกลุ่มผู้ชุมนุมได้ดาวกระจายไปยังบริเวณเป้าหมายที่เขาจะเดินทางไป และเพิ่งได้ปรากฎตัวต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกเมื่อราวเวลา10.00 น.วันนี้ ซึ่งนี่เป็นตัวสะท้อนว่าเขาและรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ที่เขาเคยบอกว่า"ขอเชียร์"ไว้วางใจต่อสถานการณ์การเมืองที่วิกฤตมานานร่วม 2 สัปดาห์
โดยประธานองคมนตรีที่ตกเป็นเป้าโจมตีของผู้ประท้วงว่าเป็นผู้บงการเบื้องหลังการรัฐประหาร19กันยายน2549 และใช้อิทธิพลบารมีแทรกแซงการเมืองอย่างโจ่งแจ้งด้วยการแทรกแซงองค์กรอิสระให้โค่นนายกรัฐมนตรีที่เป็นแนวร่วมของทักษิณอีก2คน และหนุนนายอภิสิทธิ์ขึ้นสู่ตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ได้ปรากฎตัวไป เป็นประธานกล่าวเปิดโครงการสานใจไทยสู่ใจใต้ รุ่นที่ 12 เมื่อเวลาประมาณ 10.20 น. ที่สโมสรทหารบก
ในตอนหนึ่งพล.อ.เปรมกล่าวว่า รู้จักพระสยามเทวาธิราชไหม พระสยามเทวาธิราชไม่ใช่พระ แต่เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของประเทศ อยู่ในพระบรมมหาราชวัง คนไทยทุกคนถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองประเทศให้สงบร่มเย็น พระสยามเทวาธิราชได้แสดงให้เห็นมาโดยตลอดว่าท่านดูแลชาติบ้านเมืองของเราจริงๆ เพราะฉะนั้นที่ผมยกเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อให้พวกเราได้ระลึกถึงพระสยามเทวาธิราช
"และพูดกันตามภาษาธรรมดาว่า ขอบนบานสานกล่าวให้พระสยามเทวาธิราชได้คุ้มครองเด็กๆ ที่มาจากภาคใต้ คุ้มครองชาติบ้านเมืองให้มีความสงบร่มเย็น และโปรดดูแลคนที่ไม่หวังดีต่อประทศให้มีอันเป็นไป"
จตุพรแฉ"ห้อย"สวมรอยโหดโยนบาปเสื้อแดง ลั่นทางออกมาร์คต้องถูกดำเนินคดีฐานเป็นฆาตกร
ห้อยสวมรอยโหด-ภาพเนวิน ชิดชอบ ขณะนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์บัญชาการเสื้อสีน้ำเงินที่พัทยา และถูกจตุพร พรมพันธุ์ แฉว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการก่อความรุนแรงทั้งกรณีรถแก๊ส,ยิงมัสยิด,เผารถเมล์เพื่อโยนผิดให้เสื้อแดงเป็นผู้ร้าย แล้วขยายผลทางสื่อ
โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
23 เมษายน 2552
"ความรุนแรงต้องจบลงด้วยความไม่รุนแรง เพราะหากใช้ความรุนแรง แล้วทำไม3จังหวัดชายแดนภาคใต้ มีพรก.ฉุกเฉิน มีการใช้ความรุนแรง แล้วทำไมมันไม่จบ ยิ่งกดขี่มากเท่าไหร่ ประชาชนก็พร้อมต่อสู้มากเท่านั้น ผมไม่เรียกร้องอะไรจากนายอภิสิทธิ์ ทั้งยุบสภา ลาออก เพราะท่านจะต้องถูกดำเนินคดีฆาตกรฆ่าคนตายอยู่แล้ว"-จตุพร พรหมพันธุ์ ส.ส.เพื่อไทย แกนนำเสื้อแดง
นายจตุพร พรหมพันธุ์ กล่าวอภิปรายในที่ประชุมสภาช่วงเย็นวันนี้ว่า การชุมนุมครั้งนี้มีเป้าหมายไปที่อมาตยาธิปไตยที่แทรกแซงการเมือง พวกเราเรียกร้องประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นพระประมุข แต่ไม่เอาอมาตยาธิปไตย เรามองข้ามรัฐบาลอภิสิทธิ์ไปแล้ว เพราะเป็นเพียงหุ่นเชิดของอำมาตย์
จตุพรแฉเหตุการณ์เรียงลำดับอำมาตย์วางแผนปราบเสื้อแดง2มาตรฐาน
ส่วนการปิดอนุสาวรีย์ชัยเป็นเพียงเรื่องของแท็กซี่ไปปิด แกนนำไม่ได้รู้เรื่องหรือสั่งการ แต่ได้ยินว่าจะมีการใช้กำลังปราบปราม เราเลยพากันไปช่วยไว้ และวันรุ่งขึ้นวันที่ 10 เมษายนพวกเราก็ขอให้ยกเลิกการปิดอนุสาวรีย์ชัย หลังจากที่รัฐบาลแก้เกมด้วยการสั่งให้วันที่ 10 เมษายนเป็นวันหยุด
ส่วนเหตุการณ์ที่พัทยาในวันที่ 11 เมษายนนั้นที่นายอริสมัต์ พงษ์เรืองรอง บุกเข้าไปในที่ประชุมอาเซียนซัมมิตก็เพราะว่ามีการจัดตั้งกองกำลังสีน้ำเงินไปทำร้ายผู้ชุมนุมบาดเจ็บ กลุ่มนี้ก็มีภาพชัดเจนว่านายเนวิน ชิดชอบไปบัญชาการด้วยตนเอง และเมื่อวานนายสุเทพก็ยอมรับอ้างว่าเป็นอาสาสมัคร นายอริสมันต์จึงเข้าไปร้องเรียนและแถลงข่าวในโรงแรมที่ประชุม รัฐบาลก็สั่งยกเลิกการประชุมไป และนายอริสมันต์หรือใครไม่เคยประกาศชัยชนะเหมือนนายอภิสิทธิ์พูดเลย
วันรุ่งขึ้น12เมษายนมีการจับกุมตัวนายอริสมันต์ ผมจึงไปประสานงานเตรียมตัวประกันนายอริสมันต์ ได้ข่าวว่านำตัวไปไว้ที่คลอง5 ที่นายสุเทพ เทือกสุบรรณบอกว่าเสื้อแดงยกพวกไปศาลอาญาแล้วปิดศาลเป็นความเท็จ ต่อมาผมตามไปที่ตชด.คลอง5 ต่อมาว่าจะนำตัวไปศาลแล้วนำตัวขึ้นฮ. ผมเองก็ขอตามไปด้วย ผมถามว่าจะพาไปไหนก็ไม่มีใครรู้ ต่อมาบอกจะไปค่ายนเรศวร ไม่มีน้ำมันต้องแวะเติมน้ำมัน ไม่ยุติธรรมเลยจะพาไปตายก็ไม่รู้
ตกบ่ายอภิสิทธิ์ไปประกาศฉุกเฉินที่กระทรวงมหาดไทย ก็โจมตีว่าเสื่อแดงทุบรถ แต่พูดไม่ครบว่ารปภ.ของนายกฯนำปืนกลอูซี่มายิงผู้ชุมนุม ทั้งหมดนี้เป็นเรื่อง2มาตรฐาน อย่างพันธมิตรยึดสนามบิน มัวแต่ไปสอบพยาน200-300ปากแล้วถึงจะออกหมายเรียก แต่เสื้อแดงทำตอนนี้ออกหมายจับตอนนี้
แฉรัฐบาลจัดฉากนำรถแก๊สมาเขย่าขวัญแฟลตดินแดงให้ร้ายเสื้อแดง
กรณีที่มีการโจมตีเสื้อแดงกรณีรถแก๊สที่ดินแดง ที่นายสุเทพบอกมี2คัน พยายามโยงว่าเป็นของบริษัทสยามแก๊สที่พลเอกชัยสิทธิ์ ชินวัตร เป็นประธานบริษัท แต่ต้องพูดให้หมดว่านอกจากที่จอดไว้หน้าแฟลตดินแดงแล้ว ยังมีอีกคันหนึ่งจอดที่หน้าโรงแรมพูลแมนของเครือคิงส์พาวเวอร์(นายทุนกลุ่มเนวิน) ซึ่งรถ2คันนี้เป็นเจ้าของเดียวกัน โดยคันที่จอดหน้าคิงส์พาวเวอร์นั้นไม่มีผู้ชุมนุมเสื้อแดงซักคน(พร้อมกับนำรูปมาโชว์ว่าจอดที่คิงส์พาวเวอร์ มีรปภ.ยืนเฝ้า) แสดงว่าเป็นการจัดฉากเพื่อให้ร้ายป้ายสีกับเสื้อแดง ทั้งหมดเป็นการจัดการของรัฐบาลทั้งสิ้น แล้วนำสื่อมวลชนมาออกอากาศ ทั้งหมดนี้เป็นการใส่ร้ายป้ายสีพี่น้องเสื้อแดง
"เป็นการจัดการของรัฐบาลทั้งหมดแล้วให้สื่อมวลชนออกข่าวให้คนแฟลตดินแดงตกใจ แล้วทำไมพวกคิงสฺพาวเวอร์มันไม่ตกใจกันเลย รถ2คันนี้มาจากบริษัทเดียวกัน จัดฉากแล้วปล่อยข่าวให้คนกรุงเทพฯเป็นปฏิปักษ์กับเสื้อแดง"นายจตุพรกล่าวและว่า ทำไมรัฐบาลไม่สอบสวนความจริง และต้องใช้สามัญสำนึกว่า คนเสื้อแดงชุมนุมทางการเมืองจะไปก่อศัตรูกับคนแฟลตดินแดงหรือคนกรุงเทพฯทำไม
ส่วนการนำรถเมล์ไปเผาก็น่าสงสัยว่าเป็นการสร้างสถานการณ์เพราะว่าคนขับรถเมล์เข้าไปเผาก็ขับไปคนเดียว ฝ่าด่านทหารเข้าไป มาถึงไฟไหม้พรึ้บ นายโสภณ ซารัมย์ รัฐมนตรีคมนาคม กลุ่มเพื่อนเนวินไม่สอบสวนบ้างหรือ
ส่วนเหตุการณ์เพชีรบุรีซอย5ซอย7ที่ไปมีปัญหากับพี่น้องมุสลิม ผมอยากบอกว่าตอนแรกมีการนำรถแก๊สไปจอดหน้าโรงพยาบาลสงฆ์ก่อน แต่ไม่เกิดอะไรขึ้น ก็จึงไปสร้างเรื่องกับคนมุสลิมเขาต่อไป ผมเองก็อยากรู้ว่าใครคือผู้ก่อเหตุที่ไปยิงสุเหร่าอิสลาม ผมจึงตั้งรางวัลนำจับ5แสนบาท คนเสื้อแดงอยู่ดีๆจะไปหาเรื่องทำไม เราต้องการหาพวก หาความสนับสนุนอยู่ แล้วจะไปเลวทำกับศาสนาอิสลามทำไม เรื่องนี้มันมีคนก่อเหตุให้ร้ายป้ายสี แล้วโยนมาให้เสื้อแดง เพื่อให้คนมุสลิมเกลียด
เรื่องที่นางเลิ้งที่ว่าตาย2ศพก็โยนมาว่าเสื้อแดงไปยิงให้ตาย ทำไมคนเสื้อแดงต้องไปก่อเหตุกับชาวบ้านให้เขาเลียดครับ มันเป็นการสร้างเรื่อง แล้วให้สื่อมวลชนขยายผล แล้วให้เราคนเสื้อแดงถูกเกลียดชังเสียการสนับสนุนจากประชาชน
ส่วนวันที่ 14 เมษายนที่เรายอมยุติการชุมนุม คนสงสัยว่าทำไมเรายอมง่าย เพราะไม่อยากให้สูญเสียเลือดเนื้อชีวิตของประชาชน เราไม่ได้กลัวรัฐบาล หรือพรก.ฉุกเฉิน แม้ว่าทำอีกวิธีหนึ่งคือให้ทหารล้อมปราบ มีคนตาย ทำให้อภิสิทธิ์อยู่ไม่ได้ แต่เราไม่เลือกวิธีการเลวทรามเช่นนี้
นายจตุพรกล่าวว่า ภาพข่าวต่างๆนั้นที่เป็นข้อเท็จจริงไม่ปรากฎในสื่อมวลชนของไทย ในอดีตภาพโหดร้ายของเหตุการณ์6ตุลาฯก็ไปปรากฎในสื่อต่างประเทศ พฤษภาทมิฬก็เช่นกัน และครั้งนี้ก็เช่นกัน ที่เราไม่ได้เห็นข้อเท็จจริงในสื่อไทย เพราะประกาศฉุกเฉินควบคุมการนำเสนอของสื่อ และสื่อไร้เสรีภาพ
ดังนั้นจึงต้องมีการแสวงหาข้อเท็จจริงด้วยการตั้งกรรมการสอบสวนข้อเท็จจริง และต้องหยุด3มาตรฐาน คือแดงมาตรฐานหนึ่ง เหลืองมาตรฐานหนึ่ง ตอนนี้มีสีนำเงินอีกมาตรฐานหนึ่ง เพราะไม่โดนซักคดี หากจะเอาผิดผมไปมอบตัว คนที่มาชุมนุม3แสนคนเขาพร้อมไปทมอบตัว เพราะทำผิดพรก.ฉุกเฉิน รัฐบาลชุดนี้จึงเป็นฆาตกรมือเปื้อนเลือด หากไม่ยอมสอบสวนข้อเท็จจริง ท่านเข้าใจผิดว่าคนจะยอมจำนน ท่านเข้าใจผิด เพราะเมื่อไม่มีความยุติธรรม และไล่ล่ากันอยู่อย่างนี้ เขาไม่ยอมกันหรอกครับ หากไม่มีความยุติธรรม มันก็ไม่เกิดความสงบ มันต้องมีมาตรฐานเดียว มีความยุติธรรม ความสงบจึงจะเกิด หากไม่มีความยุติธรรมเรื่องนี้ไม่จบ แต่ผมและเสื้อแดงจะต่อสู้ด้วยความสงบปราศจากอาวุธ
"ความรุนแรงต้องจบลงด้วยความไม่รุนแรง เพราะหากใช้ความรุนแรง แล้วทำไม3จังหวัดชายแดนภาคใต้ มีพรก.ฉุกเฉินแล้วทำไมมันไม่จบ ยิ่งกดขี่มากเท่าไหร่ ประชาชนก็พร้อมต่อสู้มากเท่านั้น ผมไม่เรียกร้องอะไรจากนายอภิสิทธิ์ ทั้งยุบสภา ลาออก เพราะท่านจะต้องถูกดำเนินคดีฆาตกรฆ่าคนตายอยู่แล้ว"
เทพเทือกโต้รัฐบาลไม่ได้จัดฉาก แต่นำคนละเหตุการณ์มาแก้ต่าง
นายสุเทพ เทือกสุบรรณ รองนายกฯกล่าวชี้แจงว่า ไม่มีใครสร้างสถานการณ์ได้ พร้อมทั้งเปิดคลิปวิดิโอที่เสื้อแดงใช้รถเมล์ หรือแท็กซี่ชนกองกำลังทหาร และเผารถเมล์ พร้อมทั้งขว้างระเบิดเพลิง พร้อมอธิบายว่าเป็นพวกเสื้อแดงทำเอง ไม่มีใครสร้างสถานการณ์ สื่อมวลชนก็นำเสนอรายงานข่าว
ส่วนการจับกุมนายอริสมันต์ในวันที่12เมษายนนั้น เจ้าหน้าที่นำไปควบคุมตัวไว้ที่ตชด.คลอง5 เสื้อแดงก็นำคนบุกไป ตำรวจจึงนำขึ้นฮ.ไปที่ประจวบ และมีรถแท็กซี่ไปปิดล้อมศาลอาญา และมีคนไปล้อม2,000คน สื่อก็นำเสนอภาพข่าวไปแล้ว นายจตุพรจึงพูดบิดเบือน นอกจากนั้นนายจตุพรยังนำปืนที่ยึดได้จากกระทรวงมหาดไทยจากตำรวจไปชูหราที่เวทีหน้าทำเนียบฯ ผมเห็นนึกว่าเป็นภาพที่ตะวันออกกลาง และมีคนเสื้อแดงไปล้อมรถนายกฯที่มหาดไทย ผมเห็นแล้วคิดว่าตั้งใจไปฆ่านายกฯกับพวกผมโดยเฉพาะ
อนาถ!หญิงเสื้อแดงโดนจิกหัวซ้ำจากสื่อทรราช
เจอแร้งทึ้งซ้ำ-มินตรา โสรส ซึ่งเป็นหญิงเสื้อแดงที่ถูกจิกหัวในเหตุการณ์ประท้วง มีสีหน้าสลดหลังสื่อมวลชนตั้งป้อมเข้าข้างรัฐบาล ทั้งกล่าวหาว่าเธอถุยน้ำลายใส่ก่อนจึงถูกจิกหัว มาพูดเรื่องเท็จ ควรไปแจ้งตำรวจมากกว่ามาแถลงข่าว และฯลฯ
โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
ที่มา ผู้จัดการ
23 เมษายน 2552
บทบาทสื่อ?!-สื่อคนนี้และสื่อคนอื่นที่อยู่ในวงแถลงข่าวแทนที่จะทำหน้าที่เป็นสื่อกลาง แต่ได้ตั้งตัวเป็นคนตัดสินว่าหญิงเสื้อแดงสมควรแล้วที่ต้องโดนจิกหัวลากไปกับพื้น และไล่ไปแจ้งความกับโรงพักแทนที่จะมาแถลงข่าวขอความเป็นธรรม เพราะเรื่องจริงนั้นต้องให้รัฐบาลเป็นผู้ชี้แจง..!
เจอจิกหัวในเหตุการณ์ชุมนุมยังไม่หนำใจสื่อชั่ว มาแถลงข่าวสภาแทนที่จะรับฟังเจอรุมทึ้งตั้งป้อมจิกหัวซ้ำ ทั้งกล่าวหาว่าไปถ่มน้ำลายใส่ก่อนเลยโดนจิกหัว มาพูดเรื่องไม่จริงจะรับผิดชอบอย่างไร ไล่ไปแจ้งความโรงพักอย่ามาแถลงข่าวเรียกร้องความเป็นธรรม ส.ส.หญิงเพื่อไทยสุดกลั้นปรี๊ดด่าไม่เป็นกลางจะเข้าข้างกันยังไงก็เชิญ
วันนี้(23 เม.ย.) ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เมื่อเวลา 15.00 น. หลังจากที่นางอรุณี ชำนาญญา ส.ส.พะเยา พรรคเพื่อไทย ได้อภิปรายในสภาว่ามีผู้หญิงเสื้อแดงถูกชายฉกรรจ์ทำร้ายกระชากผม จากเหตุการณ์สลายการชุมนุม เมื่อ 13 เม.ย.ที่ผ่านมา เสร็จสิ้น นางอรุณี พร้อมด้วยนายพร้อมพงษ์ นพฤทธิ์ โฆษกพรรคเพื่อไทย นายวิชาญ มีนชัยนันท์ ส.ส.สัดส่วน และส.ส.พรรคเพื่อไทยจำนวนหนึ่ง ได้นำตัวหญิงที่ปรากฏในภาพ โดยระบุว่าชื่อน.ส.มินตรา โสรส มาแถลงข่าวพร้อมภาพประกอบด้วย
โดยนายพร้อมพงษ์ กล่าวว่า วันนี้ได้นำตัว น.ส.มินตรา มายืนยัน เพราะเป็นผู้ได้รับบาดเจ็บจากการกระทำของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี และนายสุเทพ เทือกสุบรรณ รองนายรัฐมนตรี ฝ่ายความมั่นคง พล.อ.ทรงกิตติ จักรบาศก์ ผบ.สส. พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา ผบ.ทบ. รวมทั้งชายที่กระทำความรุนแรง ที่เป็นผู้กระทำทารุณโหดร้าย ซึ่งการกระทำดังกล่าว นายกฯจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบ โดยทางพรรคและทีมกฎหมายของพรรคจะนำตัวนางมินตราและญาติ ไปแจ้งความที่ สน.ดุสิต เพื่อเอาผิดกับบุคคลทั้ง 5 คน ตามกฎหมาย มาตรา 157 ว่าด้วยการละเว้นการปฏิบัติหน้าที่และปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ ของข้าราชการการเมืองและข้าราชการประจำ
นายพร้อมพงษ์ กล่าวฝากไปยังนายกฯ และนายสุเทพ รวมถึงเจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคง ให้ช่วยรับรองความปลอดภัยของน.ส.มินตรา ในฐานะพยานปากเอก เนื่องจากที่ผ่านมาถูกกลุ่มบุคคลลึกลับติดตาม หากน.ส.มินตรามีอันเป็นไป นายกฯจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบ และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด นายกฯต้องรับผิดชอบด้วยการยุบสภาหรือลาออก ทั้งนี้ตนสงสัยว่าชายคนดังกล่าวที่ทำร้าย น.ส.มินตราเป็นคนในเครื่องแบบหรือไม่ ซึ่งนายกฯ จะต้องตรวจสอบและรับผิดชอบด้วย
ด้านน.ส.มินตรา ได้เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่า ในวันเกิดเหตุบริเวณอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ตนถือธงไปกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เพื่อไปกราบขอร้องทหารไม่ให้ทำร้ายประชาชน เพราะประชาชนไม่มีอาวุธ แต่ชายคนดังกล่าวในภาพ ได้ถามว่า “ใครให้มึงมา ทักษิณใช่ไหม” ตนจึงได้ตอบไปว่า “มาเพื่อประชาธิปไตย เพราะทหารทำร้ายประชาชนมือเปล่า ฆ่าประชาชน” แล้วชายคนเดิม ได้โต้ตอบว่า “ทหารไม่มีปืน ไม่ฆ่าคน” ตนจึงเถียงว่า “ทหารฆ่าคน เพราะตนอยู่ในเหตุการณ์” ชายคนดังกล่าว กล่าวว่า “มีหลักฐานหรือไม่” ตนจึงบอกว่า “เห็นทั้งปืน ระเบิด มีดสปาต้า” ชายคนดังกล่าว จึงกล่าวว่า “ปากดีนัก” พร้อมกับกระชากผมตนอย่างแรง
น.ส.มินตรา กล่าวต่อว่า ในฐานะที่ตนเป็นประชาชนคนหนึ่ง ตนจึงอยากเจอหน้าและถามชายคนดังกล่าวว่าทำไมต้องทำร้ายตนด้วย หากเป็นแม่ หรือเป็นญาติของเขา เขาจะรู้สึกอย่างไร รวมทั้งทหารที่อ้างว่ามาเพื่อปกป้องประเทศชาติ เมื่อเห็นตนถูกกระทำเช่นนั้น ทำไมจึงไม่ช่วยเหลือ
หญิงเสื้อแดงสงสัยคนจิกหัวเป็นสื่อเลยโดนสื่อแร้งทึ้ง
ผู้สื่อข่าวถามว่าก่อนหน้านี้เคยมีเรื่องบาดหมางกับชายคนดังกล่าวมาก่อนหรือไม่ น.ส.มินตรา กล่าวว่า ไม่เคย ไม่เคยรู้จัก และไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนไม่ทราบว่าเป็นใครมาจากไหน แต่ชายคนนี้ แต่งกายคล้ายสื่อมวลชน และอยู่ในกลุ่มสื่อมวลชนด้วย เมื่อถามต่อว่านางมินตราได้ถุยน้ำลายใส่หน้าชายคนนั้นหรือไม่ น.ส.มินตรา กล่าวว่า ตนยืนยันว่าไม่ได้ทำเช่นนั้น ทั้งนี้ ช่างภาพและผู้สื่อข่าวที่อยู่ในเหตุการณ์ได้ย้ำว่า มีพยานและหลักฐานที่เป็นบุคคลและภาพถ่าย ว่าน.ส.มินตราได้ถมน้ำลายใส่ผู้ชายคนดังกล่าวก่อน น.ส.มินตรา จึงย้ำอีกรอบว่าตนไม่ได้ถม และย้ำว่า “ตนรวยพอ ไม่จำเป็นต้องรับเงินใคร”
ผู้สื่อข่าวจึงถามว่าทำไมไม่รอให้รัฐบาลชี้แจงให้เสร็จก่อน แล้วจึงมาชี้แจงข้อเท็จจริงกัน จากนั้น นางนฤมล ธารดำรง ส.ส.สมุทรปราการ ตะโกนด่าสื่อมวลชนด้วยความไม่พอใจว่า คุณเป็นใครมาโกรธอะไรพวกเรา เราแค่มาแถลงข่าว ซึ่งผู้สื่อข่าวหลายคนได้พยายามชี้แจงข้อเท็จจริงว่าเป็นอย่างไร แต่ทาง ส.ส.พรรคเพื่อไทยก็ไม่ยอมรับฟัง ซึ่งทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นและเมื่อผู้สื่อข่าวคนดังกล่าวได้เดินออกจากห้องแถลง เพื่อยุติการโต้เถียง แต่นางนฤมลได้เดินตามออกมา แล้วถามว่า “มันเป็นใคร มันอยู่ไหน” ซึ่งนางนฤมลได้เดินตามหาผู้สื่อข่าวคนดังกล่าว และมายืนมองหน้า หลังจากนั้นการซักกถามก็กลับเข้าสู่ภาวะปกติ โดยผู้สื่อข่าวถามว่า การที่พรรคเพื่อไทยนำบุคคลดังกล่าวมาแถลง หากไม่เป็นความจริงจะรับผิดชอบอย่างไร นายพร้อมพงษ์ ไม่ตอบ เพราะชักเห็นว่าสื่อทำหน้าที่เกิรเลยบทบาทหน้าที่
สื่อยังทำเกินบทบาทหน้าที่การรายงานข่าว ด้วยการแนะนำว่า ทำไมจึงไม่มีการประสานไปยังรัฐบาล เพื่อขอข้อมูลมาตรวจสอบความถูกต้องก่อนแถลงข่าว นายพร้อมพงษ์ ย้อนถามว่า ขอแล้วจะให้หรือ และตนก็มีหน้าที่เพียงพาคนมาชี้แจง ส่วนรัฐบาลก็มีหน้าที่ตอบและชี้แจงในส่วนของรัฐบาล กลุ่มผู้สื่อข่าวจึงกล่าวว่า หากเป็นเช่นนี้ก็เป็นการเสนอข่าวเพียงด้านเดียว จึงทำให้กลุ่มผู้สื่อข่าวบางส่วนเดินออกจากห้องแถลงข่าว จากนั้นการแถลงข่าวก็ดำเนินการไปตามปกติ จนจบโดยนายพร้อมพงษ์ระบุว่าจะเดินทางไปแจ้งความ
ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เมื่อถึงตรงนี้ได้มีผู้สื่อข่าวหญิงบอกว่า เป็นสถานที่ที่ควรไปที่สุด ทำให้นางเปล่งมณี เร่งสมบูรณ์สุข ส.ส.เลย พรรคเพื่อไทย แสดงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก พร้อมพูดเสียงดังว่า “พูดอย่างนี้ได้อย่างไร สื่อไม่เป็นกลาง เข้าข้างกัน” จากนั้นจึงได้เดินตามผู้สื่อข่าวมา พร้อมกับพูดว่า “ทุเรศ นักข่าวไม่เป็นกลาง จะเขียนเข้าข้างก็เขียนไป”จากนั้นผู้สื่อข่าวคนดังกล่าว ได้ชี้แจงว่าไม่ได้ว่าอะไร เพราะสิ่งที่พูดไปก็ถือว่าถูกต้องแล้ว แต่นางเปล่งมณี ก็ยังไม่พอใจอีกซึ่งทำให้บรรดาสื่อมวลชนบอกว่าหากมาแถลงข่าวแล้วไม่ฟังคำถามก็ไม่ควรมาแถลงข่าว จากนั้นผู้สื่อข่าวต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ และสอบถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
แมลงวันขอตอมแมลงวัน ในสถานการณ์สื่อเลือกข้าง
ณัฐวุฒิ รุ่งวงษ์
อดีตบรรณาธิการข่าว หนังสือพิมพ์ไทยไฟแนนเชียล
อดีตผู้ช่วยบรรณาธิการ หนังสือพิมพ์ข่าวพิเศษรายสัปดาห์
ปัจจุบันเป็นผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์เพื่อนนักลงทุน TNN 24
ใน ฐานะที่เป็นคนข่าวอยู่ร่วม 10 ปีเศษ และตอนนี้ก็ทำหน้าที่สื่ออยู่ ผมมีความรู้สึกทั้งไม่สบายใจและคับข้องใจต่อบทบาทของสื่อสารมวลชนในปัจจุบัน 3 ด้านหลักๆ คือ
1.สื่อไม่ได้นำหน้าที่เป็นผู้รายงานข่าวอย่างเป็น ‘สื่อกลาง’
2.สื่อไม่ได้ปฏิบัติงานเยี่ยงนักวิชาชีพที่ควรจะต้องรอบด้าน และตรวจสอบอย่างดีก่อนนำเสนอ
3.สื่อได้ประกาศตัวชัดเจนว่า จะเลือกข้างอยู่ข้างหนึ่ง เป็นกระบอกเสียงให้ฝ่ายหนึ่ง และโจมตีอีกฟากหนึ่ง
ผมมีข้อเสนออยู่ 3 ประเด็นที่สำคัญคือ ต้องมีการตรวจสอบสื่ออย่างเข้มข้นจากประชาชน และต้องทำอย่างวิชาชีพอื่นเขาทำกัน นั่นคือ มีการควบคุมและมีมาตรการที่มีบทลงโทษที่ชัดเจน ไม่ใช่พูดกันว่า ให้สื่อตรวจสอบกันเอง แล้วก็เข้าข้างกันเองอย่างที่เป็นอยู่
1.สื่อไม่ได้ทำหน้าที่เป็นผู้รายงานข่าวอย่างเป็น ‘สื่อกลาง’ ผมไม่ขอใช้คำว่า ‘เป็นกลาง’ เพราะความเป็นกลางนั้นมันไม่มีอยู่จริง แต่หลักง่ายๆ คือการเป็น ‘สื่อกลาง’ นั้น เป็นจุดเริ่มต้นที่สื่อต้องทำให้ได้ก่อน
ปราก ฎการณ์ที่หญิงผู้ชุมนุมคนเสื้อแดงรายหนึ่งไปทะเลาะกับสื่อหรือประชาชนก็ตาม แล้วโดนจิกหัวลากไปกับพื้น ต่อมาเมื่อเธอไปแถลงข่าวต่อที่ประชุมนักข่าวรัฐสภา เรื่องอย่างนี้มันยากเย็นนักหรือที่สื่อจะรับฟังปากคำของเธอ แต่เรากลับเห็นสื่อภาคสนามจำนวนมากตั้งป้อมไว้ก่อน เช่น ก็คุณไปถุยน้ำลายใส่เขาก่อน เขาจิกหัวลากไปกับพื้นก็สมควรแล้ว, คุณมาแถลงข่าวกับสื่อทำไม ก็ไปแจ้งความโรงพักโน่นสิไป, ทำไมคุณไม่รอฟังรัฐบาลชี้แจงความจริงก่อนค่อยมาแถลงข่าว, คุณทำไมเคี้ยวหมากฝรั่งไปพูดไป รัฐมนตรียังไม่แสดงกริยาแบบนี้กับนักข่าว ฯลฯ
หลัก ปฏิบัติมันก็ง่ายๆ แค่นี้แหละครับ สื่อก็ต้องฟังเขาก่อนให้จบ จบแล้วสงสัยอะไรก็ซักถาม หากเห็นว่า ควรต้องตรวจสอบข้อมูลให้รอบด้าน ก็ต้องตรวจสอบ แล้วก็ส่งรายงานข่าวดิบไปยังกองบรรณาธิการ บรรณาธิการก็ย่อมใช้วิจารณญาณและความเป็นนักวิชาชีพเองว่า จะนำเสนอข่าวชิ้นนี้ออกมาให้มีดุลถ่วง และเป็น ‘สื่อกลาง’ ในการนำเสนอออกไปได้อย่างไร
ลำพัง แค่สื่อตัดสินแหล่งข่าวเสียแล้วว่า คุณมันเลว ก็สมควรโดน, คุณมาผิดที่ต้องไปโรงพัก, คุณไม่ยอมฟังเรื่องจริงจากรัฐบาลแล้วแร่มาแถลงข่าว แถลงก็ทำตัวน่าหมั่นใส้ เคี้ยวหมากฝรั่งไปด้วย แถมมาด่าสื่อว่าไม่เป็นกลางอีก แบบนี้มันก็สอบตกตั้งแต่ข้อแรกแล้ว
2.สื่อไม่ได้ปฏิบัติงานเยี่ยงนักวิชาชีพที่ควรจะต้องรอบด้าน และตรวจสอบอย่างดีก่อนนำเสนอ
อัน นี้เป็นหลักปฏิบัติสำหรับนักวิชาชีพสื่อพึงทำ ผมยกตัวอย่างเรื่องหญิงเสื้อแดงนั้นแหละ หากคุณสงสัยว่า หญิงคนนี้ให้ข่าวเท็จ สื่อก็ย่อมสามารถตรวจสอบข่าวนั้นซ้ำ (double check) อาจเป็นการถามซ้ำ ซักทวน ซักแย้ง (แต่ ก็ต้องให้แหล่งข่าวเขาพูดให้จบก่อน ไม่ใช่แทรกกลางปล้องตลอดอย่างที่เห็น) หรือหาหลักฐานเอกสารที่เกี่ยวข้องมาดู หรือตรวจสอบไปยังแหล่งอื่นที่อาจเป็นคนละด้านกับหญิงคนนี้ (cross check) เช่น ทหาร ตำรวจ หรือชาวบ้าน หรือนักข่าวสนามในวันเกิดเหตุ
ที่สำคัญ เรื่องแบบนี้ควรมีการทำรายงานในเชิงสอบสวนสอบสวน (investigative news) ด้วยซ้ำไป เพราะภาพหลักฐานก็ปรากฏ ผู้หญิงคนเสื้อแดงนี่ก็โผล่มาแล้ว สื่อก็แค่ตามหาตัวผู้ชายที่ไปจิกหัวเขาลากสักหน่อย มันหาตัวไม่ยากหรอก คือหากคนๆ นี้ไม่เป็นสื่อมวลชน (เพราะสังเกตว่ามีกล้อง และกระเป๋ากล้องแบบช่างภาพหนังสือพิมพ์ชอบมีกัน) ก็เป็นทหาร (เพราะใส่เสื้อเขียว) หรือไม่ก็ชาวบ้านแถวๆ ที่เกิดเหตุ (ที่เกิดเหตุนี่อยู่แถวๆประตูน้ำ ไปถามหากับวินมอเตอร์ไซค์แถวๆ นั้นก็ได้) ผมก็ไม่เห็นว่า จะหาตัวผู้ชายคนนี้ยากตรงไหน จะได้ซักไซร้ไต่ถามกันให้ได้ความอีกข้าง
ยังขาดการทำข่าวในเชิง investigative news อีก เยอะแยะมากในเหตุการณ์ชุมนุมครั้งนี้ เป็นต้นว่า ที่ชาวบ้านร้านตลาดเขาสงสัยก็คือ พวกม็อบเสื้อแดงนี่มันไม่โง่ก็บ้าที่ตอนเกิดเหตุการณ์ดันไปเขย่าขวัญคน กรุงเทพฯ ทั้งเอารถแก๊สไปตั้งไว้ใกล้แฟลตดินแดง (แต่สื่อก็ไม่ได้สืบค้นว่ามันไปยังไงมายังไง เสนอแต่ว่า เกิดตูมตามขึ้นมา ระเบิดไปในรัศมี 5 กิโล มีตายเป็นเบือ) เหตุการณ์พวกเสื้อแดงไปก่อเรื่องยิงมัสยิด เหตุการณ์ไปยิงชาวบ้านตลาดนางเลิ้งตาย
คำ ถามพื้นฐานที่สื่อควรสงสัย (หรือคนสติดีๆ ทั่วไป ไม่จำเป็นต้องเป็นสื่อ) ก็คือ มูลเหตุจูงใจของพวกเสื้อแดงที่ก่อเหตุอาละวาดเป็นหมาบ้านี่มันคืออะไร พวกนี้เห็นคนกรุงเทพฯเป็นศัตรูหรือ? หรือว่าพวกนี้ต้องแสวงหาการสนับสนุนจากคนกรุงเทพฯ และประชาชนทั่วไปไม่ใช่หรือ? แล้วก็ต้องทำรายงานข่าวเชิงสืบสวนสอบสวนให้ปรากฏ ซึ่งผมว่า ก็ไม่ยาก...สื่อก็แค่ถามพวกแกนนำเสื้อแดงที่หน้าทำเนียบในตอนนั้นว่า พวกคุณส่งพวกนี้ไปอาละวาดจริงไหม ทำไมพวกคุณทำแบบนั้น ซึ่งก็คือการ cross check ขั้นเบสิกมากๆ
แต่ ที่ผมได้ยินมาก็คือว่า พวกแกนนำเสื้อแดงพยายามติดต่อสื่อ สำนักต่างๆ ไปเพื่อชี้แจงข้อมูลจากมุมมองของเขา แต่สื่อจำนวนมากปฏิเสธที่จะเสนอข่าวในอีกมุม โดยอ้างว่าอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ถูกควบคุมการรายงานข่าวจากรัฐบาล
จาก นั้นสื่อก็ทำตัวไม่ต่างไปจากกระบอกเสียงรัฐบาลว่า พวกเสื้อแดงอาละวาดเผาบ้านเผาเมือง เป็นศัตรูกับคนกรุงเทพฯ สื่อบางแห่งยั่วยุให้คนกรุงเทพฯ ตั้งกองกำลังออกมาจัดการพวกเสื้อแดงด้วยซ้ำ
ปัญหามีอยู่ว่า สื่อกลัว พ.ร.ก.ฉุกเฉินฯ หรือว่า เพราะมีอคติ (bias) เป็นพื้นฐานอยู่ด้วย หรือทั้งสองส่วน...
3.สื่อได้ประกาศตัวชัดเจนว่า จะเลือกข้างอยู่ข้างหนึ่ง เป็นกระบอกเสียงให้ฝ่ายหนึ่ง และโจมตีอีกฟากหนึ่ง
เรื่อง นี้มีประจักษ์พยานมากมายว่า สื่อเลือกข้าง เลือกปฏิบัติ เป็นกระบอกเสียงโฆษณาชวนเชื่อให้อีกฝ่าย และโฆษณาโจมตีอีกฝ่าย ผมยกตัวอย่างง่ายๆ
-ใน ตอนที่พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยประท้วงไล่รัฐบาลทักษิณขึ้นสู่กระแส สูง สมาคมวิชาชีพสื่อนั่นเอง แทนที่จะวางตัวเป็นผู้รายงานข่าวที่เป็น ‘สื่อกลาง’ กลับออกแถลงการณ์เสียเอง ให้รัฐบาลทักษิณลาออกหรือยุบสภา
-ใน ตอนคมช.ทำรัฐประหาร 19 กันยายน สมาคมวิชาชีพสื่อ ทั้งสมาคมนักข่าววิทยุโทรทัศน์ สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์ และสภาการหนังสือพิมพ์ ส่งประธานหรือนายกสมาคมฯ ไปเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ(สนช.) เสียเอง ยังโชคดีว่า นักข่าวสนามจำนวนมากออกมาต่อต้าน แต่ต้านแล้วก็ไม่ฟัง ทุกวันนี้ยังเตลิดเตลยไปเป็นสมาชิกวุฒิสภาจากการแต่งตั้งอีก และทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงให้ฝ่ายที่แต่งตั้งตนเองอีก
-ใน ตอนรัฐบาลสมัคร สุนทรเวช รัฐบาลสมชาย วงศ์สวัสดิ์ เกิดปะทะกับพันธมิตรฯ ต้องมีการออกประกาศ พ.ร.ก.ฉุกเฉินฯ สมาคมวิชาชีพสื่อพากันออกแถลงการณ์ประณามว่า รัฐอย่ารุนแรงกับผู้ชุมนุม แนะ นำให้รัฐบาลลาออกหรือยุบสภาแก้ปัญหา มาตอนรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ประกาศ พ.ร.ก.ฉุกเฉิน สื่อออกแถลงการณ์ว่า ผู้ชุมนุมอย่าทำรุนแรง ทักษิณต้องยุติเคลื่อนไหว ปัญหาจะได้จบ รัฐบาลจะใช้กำลังก็แต่พอดี อย่าให้บาดเจ็บล้มตาย...!
-นี่ไม่ต้องพูดถึงเพื่อนร่วมวิชาชีพของผม บรรดานักเล่าข่าวจากค่าย The Nation หริอลูกหม้อเก้าค่ายนี้ที่ทำตัวไม่ต่างไปจากกระบอกเสียงฝ่ายหนึ่ง ให้ร้ายโจมตีอีกฝ่ายตามช่อง 3 5 7 9 NBT TPBS นะครับ ใครที่มีสามัญสำนึกดีก็ย่อมรู้ว่า คนเหล่านี้กำลังทำหน้าที่สื่อกลาง หรือเป็นกระบอกเสียงโฆษณาชวนเชื่อที่เต็มไปด้วยอคติ และทีท่าหน้าตาท่าทางการแสดงออกเต็มที่ว่า กูจะทำตัวแบบนี้ซะอย่าง ใครจะทำไม! ามว่ารัฐอย่ารุนแรงกับผู้ชุมนุมิดปะทะกับพันธมิตรต้องมีการออกประกาศพรก.ฉุกเฉิน สมาคมวิชาชีพสื่อพากันออกแถลงการณ์ประากการแต่งตั้งอ
ข้อเสนอของผมมีง่ายๆ สั้นๆ คือ
1. ก็กลับไปทำหน้าที่เป็นสื่อกลาง, ทำตัวเยี่ยงนักวิชาชีพ ตรวจสอบอย่างรอบด้าน, ตัดอคติออกเสีย อย่าเลือกข้างให้มันน่าเกลียดน่าชังไปกว่าที่เห็นและเป็นอยู่
2. ตรวจสอบสื่อให้มันได้มาตรฐานทั่วไปหน่อย วิชาชีพอื่นอย่างแพทย์ พยาบาล วิศวกร สถาปนิก นักวิเคราะห์หุ้น ฯลฯ เขามีช่องทางเข้าสู่อาชีพไม่ง่ายนะครับ ต้องเรียนต้องอบรมบ่มเพาะมา ต้องสอบใบอนุญาตให้ผ่าน ต้องมีจรรยาบรรณวิชาชีพ ทำผิดพลาดมามีบทลงโทษตั้งแต่ปรับ, แบล็กลิสต์, ยึดใบอนุญาต, ขังคุก
แต่ สื่อมวลชน ประทานโทษนะครับ คุณจะจบอะไรมาก็ได้ คุณไม่ต้องผ่านการฝึกอบรม หรือฝึกฝนอะไรมาก็ได้ ไม่ต้องมีหน่วยงานกลางของทางราชการตรวจสอบว่า หากคุณทำผิด คุณต้องโดนแบล็กลิสต์ โดนยึดใบอนุญาต หรือโดนขังคุกแบบอาชีพอื่นนะครับ
โอ เคครับ รุ่นพ่อรุ่นลุงของวงการเราสู้กันมามากเพื่อความเป็นอิสระในวิชาชีพนี้ ไม่ต้องการให้รัฐบาลควบคุม พวกเราจะควบคุมกันเอง แล้วไหนละครับ สภาการหนังสือพิมพ์ สภาการวิชาชีพสื่อ เคยขึ้นแบล็กลิสต์ใครซักรายหรือยัง เคยถอนใบอนุญาตนักข่าวสนาม บรรณาธิการสักกรณีให้เห็นไหม...ไม่มีครับ
แล้ว เปรียบเทียบดูง่ายๆ ระหว่าง หมอ วิศวกร สถาปนิก นักวิเคราะห์หุ้น กับสื่อ ใครที่มีบทบาทมีผลกระทบต่อสังคมวงกว้างมากกว่ากันในการปฏิบัติหน้าที่...? หมอรักษาคนผิด โดนแพทยสภายึดใบอนุญาต ส่งตัวเข้าคุก วิศวกรออกแบบตึกผิด ตึกถล่มคนตาย โดนยึดใบอนุญาต ส่งเข้าคุก
นักข่าวส่งข่าวเข้าโรงพิมพ์ผิด ประเทศชาติเสียหาย คนทั้งชาติได้รับผลกระทบ นักข่าวก็ยังสบายดี ตกเย็นไปเมากันที่ Sky high หรือข้าวต้มอนันต์กันปกติ พรุ่งนี้สายๆ ก็เข้าโรงพิมพ์ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สังคม ต้องเรียกร้องรูปธรรมในการกำกับสื่อครับ เอาเบื้องต้นนี้แหละ เอาแค่แบบที่วิชาชีพอื่นต้องปฏิบัติ เสรีภาพย่อมมาคู่กับความรับผิดชอบครับ
from
http://www.prachatai.com/05web/th/home/16597
อดีตบรรณาธิการข่าว หนังสือพิมพ์ไทยไฟแนนเชียล
อดีตผู้ช่วยบรรณาธิการ หนังสือพิมพ์ข่าวพิเศษรายสัปดาห์
ปัจจุบันเป็นผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์เพื่อนนักลงทุน TNN 24
ใน ฐานะที่เป็นคนข่าวอยู่ร่วม 10 ปีเศษ และตอนนี้ก็ทำหน้าที่สื่ออยู่ ผมมีความรู้สึกทั้งไม่สบายใจและคับข้องใจต่อบทบาทของสื่อสารมวลชนในปัจจุบัน 3 ด้านหลักๆ คือ
1.สื่อไม่ได้นำหน้าที่เป็นผู้รายงานข่าวอย่างเป็น ‘สื่อกลาง’
2.สื่อไม่ได้ปฏิบัติงานเยี่ยงนักวิชาชีพที่ควรจะต้องรอบด้าน และตรวจสอบอย่างดีก่อนนำเสนอ
3.สื่อได้ประกาศตัวชัดเจนว่า จะเลือกข้างอยู่ข้างหนึ่ง เป็นกระบอกเสียงให้ฝ่ายหนึ่ง และโจมตีอีกฟากหนึ่ง
ผมมีข้อเสนออยู่ 3 ประเด็นที่สำคัญคือ ต้องมีการตรวจสอบสื่ออย่างเข้มข้นจากประชาชน และต้องทำอย่างวิชาชีพอื่นเขาทำกัน นั่นคือ มีการควบคุมและมีมาตรการที่มีบทลงโทษที่ชัดเจน ไม่ใช่พูดกันว่า ให้สื่อตรวจสอบกันเอง แล้วก็เข้าข้างกันเองอย่างที่เป็นอยู่
1.สื่อไม่ได้ทำหน้าที่เป็นผู้รายงานข่าวอย่างเป็น ‘สื่อกลาง’ ผมไม่ขอใช้คำว่า ‘เป็นกลาง’ เพราะความเป็นกลางนั้นมันไม่มีอยู่จริง แต่หลักง่ายๆ คือการเป็น ‘สื่อกลาง’ นั้น เป็นจุดเริ่มต้นที่สื่อต้องทำให้ได้ก่อน
ปราก ฎการณ์ที่หญิงผู้ชุมนุมคนเสื้อแดงรายหนึ่งไปทะเลาะกับสื่อหรือประชาชนก็ตาม แล้วโดนจิกหัวลากไปกับพื้น ต่อมาเมื่อเธอไปแถลงข่าวต่อที่ประชุมนักข่าวรัฐสภา เรื่องอย่างนี้มันยากเย็นนักหรือที่สื่อจะรับฟังปากคำของเธอ แต่เรากลับเห็นสื่อภาคสนามจำนวนมากตั้งป้อมไว้ก่อน เช่น ก็คุณไปถุยน้ำลายใส่เขาก่อน เขาจิกหัวลากไปกับพื้นก็สมควรแล้ว, คุณมาแถลงข่าวกับสื่อทำไม ก็ไปแจ้งความโรงพักโน่นสิไป, ทำไมคุณไม่รอฟังรัฐบาลชี้แจงความจริงก่อนค่อยมาแถลงข่าว, คุณทำไมเคี้ยวหมากฝรั่งไปพูดไป รัฐมนตรียังไม่แสดงกริยาแบบนี้กับนักข่าว ฯลฯ
หลัก ปฏิบัติมันก็ง่ายๆ แค่นี้แหละครับ สื่อก็ต้องฟังเขาก่อนให้จบ จบแล้วสงสัยอะไรก็ซักถาม หากเห็นว่า ควรต้องตรวจสอบข้อมูลให้รอบด้าน ก็ต้องตรวจสอบ แล้วก็ส่งรายงานข่าวดิบไปยังกองบรรณาธิการ บรรณาธิการก็ย่อมใช้วิจารณญาณและความเป็นนักวิชาชีพเองว่า จะนำเสนอข่าวชิ้นนี้ออกมาให้มีดุลถ่วง และเป็น ‘สื่อกลาง’ ในการนำเสนอออกไปได้อย่างไร
ลำพัง แค่สื่อตัดสินแหล่งข่าวเสียแล้วว่า คุณมันเลว ก็สมควรโดน, คุณมาผิดที่ต้องไปโรงพัก, คุณไม่ยอมฟังเรื่องจริงจากรัฐบาลแล้วแร่มาแถลงข่าว แถลงก็ทำตัวน่าหมั่นใส้ เคี้ยวหมากฝรั่งไปด้วย แถมมาด่าสื่อว่าไม่เป็นกลางอีก แบบนี้มันก็สอบตกตั้งแต่ข้อแรกแล้ว
2.สื่อไม่ได้ปฏิบัติงานเยี่ยงนักวิชาชีพที่ควรจะต้องรอบด้าน และตรวจสอบอย่างดีก่อนนำเสนอ
อัน นี้เป็นหลักปฏิบัติสำหรับนักวิชาชีพสื่อพึงทำ ผมยกตัวอย่างเรื่องหญิงเสื้อแดงนั้นแหละ หากคุณสงสัยว่า หญิงคนนี้ให้ข่าวเท็จ สื่อก็ย่อมสามารถตรวจสอบข่าวนั้นซ้ำ (double check) อาจเป็นการถามซ้ำ ซักทวน ซักแย้ง (แต่ ก็ต้องให้แหล่งข่าวเขาพูดให้จบก่อน ไม่ใช่แทรกกลางปล้องตลอดอย่างที่เห็น) หรือหาหลักฐานเอกสารที่เกี่ยวข้องมาดู หรือตรวจสอบไปยังแหล่งอื่นที่อาจเป็นคนละด้านกับหญิงคนนี้ (cross check) เช่น ทหาร ตำรวจ หรือชาวบ้าน หรือนักข่าวสนามในวันเกิดเหตุ
ที่สำคัญ เรื่องแบบนี้ควรมีการทำรายงานในเชิงสอบสวนสอบสวน (investigative news) ด้วยซ้ำไป เพราะภาพหลักฐานก็ปรากฏ ผู้หญิงคนเสื้อแดงนี่ก็โผล่มาแล้ว สื่อก็แค่ตามหาตัวผู้ชายที่ไปจิกหัวเขาลากสักหน่อย มันหาตัวไม่ยากหรอก คือหากคนๆ นี้ไม่เป็นสื่อมวลชน (เพราะสังเกตว่ามีกล้อง และกระเป๋ากล้องแบบช่างภาพหนังสือพิมพ์ชอบมีกัน) ก็เป็นทหาร (เพราะใส่เสื้อเขียว) หรือไม่ก็ชาวบ้านแถวๆ ที่เกิดเหตุ (ที่เกิดเหตุนี่อยู่แถวๆประตูน้ำ ไปถามหากับวินมอเตอร์ไซค์แถวๆ นั้นก็ได้) ผมก็ไม่เห็นว่า จะหาตัวผู้ชายคนนี้ยากตรงไหน จะได้ซักไซร้ไต่ถามกันให้ได้ความอีกข้าง
ยังขาดการทำข่าวในเชิง investigative news อีก เยอะแยะมากในเหตุการณ์ชุมนุมครั้งนี้ เป็นต้นว่า ที่ชาวบ้านร้านตลาดเขาสงสัยก็คือ พวกม็อบเสื้อแดงนี่มันไม่โง่ก็บ้าที่ตอนเกิดเหตุการณ์ดันไปเขย่าขวัญคน กรุงเทพฯ ทั้งเอารถแก๊สไปตั้งไว้ใกล้แฟลตดินแดง (แต่สื่อก็ไม่ได้สืบค้นว่ามันไปยังไงมายังไง เสนอแต่ว่า เกิดตูมตามขึ้นมา ระเบิดไปในรัศมี 5 กิโล มีตายเป็นเบือ) เหตุการณ์พวกเสื้อแดงไปก่อเรื่องยิงมัสยิด เหตุการณ์ไปยิงชาวบ้านตลาดนางเลิ้งตาย
คำ ถามพื้นฐานที่สื่อควรสงสัย (หรือคนสติดีๆ ทั่วไป ไม่จำเป็นต้องเป็นสื่อ) ก็คือ มูลเหตุจูงใจของพวกเสื้อแดงที่ก่อเหตุอาละวาดเป็นหมาบ้านี่มันคืออะไร พวกนี้เห็นคนกรุงเทพฯเป็นศัตรูหรือ? หรือว่าพวกนี้ต้องแสวงหาการสนับสนุนจากคนกรุงเทพฯ และประชาชนทั่วไปไม่ใช่หรือ? แล้วก็ต้องทำรายงานข่าวเชิงสืบสวนสอบสวนให้ปรากฏ ซึ่งผมว่า ก็ไม่ยาก...สื่อก็แค่ถามพวกแกนนำเสื้อแดงที่หน้าทำเนียบในตอนนั้นว่า พวกคุณส่งพวกนี้ไปอาละวาดจริงไหม ทำไมพวกคุณทำแบบนั้น ซึ่งก็คือการ cross check ขั้นเบสิกมากๆ
แต่ ที่ผมได้ยินมาก็คือว่า พวกแกนนำเสื้อแดงพยายามติดต่อสื่อ สำนักต่างๆ ไปเพื่อชี้แจงข้อมูลจากมุมมองของเขา แต่สื่อจำนวนมากปฏิเสธที่จะเสนอข่าวในอีกมุม โดยอ้างว่าอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ถูกควบคุมการรายงานข่าวจากรัฐบาล
จาก นั้นสื่อก็ทำตัวไม่ต่างไปจากกระบอกเสียงรัฐบาลว่า พวกเสื้อแดงอาละวาดเผาบ้านเผาเมือง เป็นศัตรูกับคนกรุงเทพฯ สื่อบางแห่งยั่วยุให้คนกรุงเทพฯ ตั้งกองกำลังออกมาจัดการพวกเสื้อแดงด้วยซ้ำ
ปัญหามีอยู่ว่า สื่อกลัว พ.ร.ก.ฉุกเฉินฯ หรือว่า เพราะมีอคติ (bias) เป็นพื้นฐานอยู่ด้วย หรือทั้งสองส่วน...
3.สื่อได้ประกาศตัวชัดเจนว่า จะเลือกข้างอยู่ข้างหนึ่ง เป็นกระบอกเสียงให้ฝ่ายหนึ่ง และโจมตีอีกฟากหนึ่ง
เรื่อง นี้มีประจักษ์พยานมากมายว่า สื่อเลือกข้าง เลือกปฏิบัติ เป็นกระบอกเสียงโฆษณาชวนเชื่อให้อีกฝ่าย และโฆษณาโจมตีอีกฝ่าย ผมยกตัวอย่างง่ายๆ
-ใน ตอนที่พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยประท้วงไล่รัฐบาลทักษิณขึ้นสู่กระแส สูง สมาคมวิชาชีพสื่อนั่นเอง แทนที่จะวางตัวเป็นผู้รายงานข่าวที่เป็น ‘สื่อกลาง’ กลับออกแถลงการณ์เสียเอง ให้รัฐบาลทักษิณลาออกหรือยุบสภา
-ใน ตอนคมช.ทำรัฐประหาร 19 กันยายน สมาคมวิชาชีพสื่อ ทั้งสมาคมนักข่าววิทยุโทรทัศน์ สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์ และสภาการหนังสือพิมพ์ ส่งประธานหรือนายกสมาคมฯ ไปเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ(สนช.) เสียเอง ยังโชคดีว่า นักข่าวสนามจำนวนมากออกมาต่อต้าน แต่ต้านแล้วก็ไม่ฟัง ทุกวันนี้ยังเตลิดเตลยไปเป็นสมาชิกวุฒิสภาจากการแต่งตั้งอีก และทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงให้ฝ่ายที่แต่งตั้งตนเองอีก
-ใน ตอนรัฐบาลสมัคร สุนทรเวช รัฐบาลสมชาย วงศ์สวัสดิ์ เกิดปะทะกับพันธมิตรฯ ต้องมีการออกประกาศ พ.ร.ก.ฉุกเฉินฯ สมาคมวิชาชีพสื่อพากันออกแถลงการณ์ประณามว่า รัฐอย่ารุนแรงกับผู้ชุมนุม แนะ นำให้รัฐบาลลาออกหรือยุบสภาแก้ปัญหา มาตอนรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ประกาศ พ.ร.ก.ฉุกเฉิน สื่อออกแถลงการณ์ว่า ผู้ชุมนุมอย่าทำรุนแรง ทักษิณต้องยุติเคลื่อนไหว ปัญหาจะได้จบ รัฐบาลจะใช้กำลังก็แต่พอดี อย่าให้บาดเจ็บล้มตาย...!
-นี่ไม่ต้องพูดถึงเพื่อนร่วมวิชาชีพของผม บรรดานักเล่าข่าวจากค่าย The Nation หริอลูกหม้อเก้าค่ายนี้ที่ทำตัวไม่ต่างไปจากกระบอกเสียงฝ่ายหนึ่ง ให้ร้ายโจมตีอีกฝ่ายตามช่อง 3 5 7 9 NBT TPBS นะครับ ใครที่มีสามัญสำนึกดีก็ย่อมรู้ว่า คนเหล่านี้กำลังทำหน้าที่สื่อกลาง หรือเป็นกระบอกเสียงโฆษณาชวนเชื่อที่เต็มไปด้วยอคติ และทีท่าหน้าตาท่าทางการแสดงออกเต็มที่ว่า กูจะทำตัวแบบนี้ซะอย่าง ใครจะทำไม! ามว่ารัฐอย่ารุนแรงกับผู้ชุมนุมิดปะทะกับพันธมิตรต้องมีการออกประกาศพรก.ฉุกเฉิน สมาคมวิชาชีพสื่อพากันออกแถลงการณ์ประากการแต่งตั้งอ
ข้อเสนอของผมมีง่ายๆ สั้นๆ คือ
1. ก็กลับไปทำหน้าที่เป็นสื่อกลาง, ทำตัวเยี่ยงนักวิชาชีพ ตรวจสอบอย่างรอบด้าน, ตัดอคติออกเสีย อย่าเลือกข้างให้มันน่าเกลียดน่าชังไปกว่าที่เห็นและเป็นอยู่
2. ตรวจสอบสื่อให้มันได้มาตรฐานทั่วไปหน่อย วิชาชีพอื่นอย่างแพทย์ พยาบาล วิศวกร สถาปนิก นักวิเคราะห์หุ้น ฯลฯ เขามีช่องทางเข้าสู่อาชีพไม่ง่ายนะครับ ต้องเรียนต้องอบรมบ่มเพาะมา ต้องสอบใบอนุญาตให้ผ่าน ต้องมีจรรยาบรรณวิชาชีพ ทำผิดพลาดมามีบทลงโทษตั้งแต่ปรับ, แบล็กลิสต์, ยึดใบอนุญาต, ขังคุก
แต่ สื่อมวลชน ประทานโทษนะครับ คุณจะจบอะไรมาก็ได้ คุณไม่ต้องผ่านการฝึกอบรม หรือฝึกฝนอะไรมาก็ได้ ไม่ต้องมีหน่วยงานกลางของทางราชการตรวจสอบว่า หากคุณทำผิด คุณต้องโดนแบล็กลิสต์ โดนยึดใบอนุญาต หรือโดนขังคุกแบบอาชีพอื่นนะครับ
โอ เคครับ รุ่นพ่อรุ่นลุงของวงการเราสู้กันมามากเพื่อความเป็นอิสระในวิชาชีพนี้ ไม่ต้องการให้รัฐบาลควบคุม พวกเราจะควบคุมกันเอง แล้วไหนละครับ สภาการหนังสือพิมพ์ สภาการวิชาชีพสื่อ เคยขึ้นแบล็กลิสต์ใครซักรายหรือยัง เคยถอนใบอนุญาตนักข่าวสนาม บรรณาธิการสักกรณีให้เห็นไหม...ไม่มีครับ
แล้ว เปรียบเทียบดูง่ายๆ ระหว่าง หมอ วิศวกร สถาปนิก นักวิเคราะห์หุ้น กับสื่อ ใครที่มีบทบาทมีผลกระทบต่อสังคมวงกว้างมากกว่ากันในการปฏิบัติหน้าที่...? หมอรักษาคนผิด โดนแพทยสภายึดใบอนุญาต ส่งตัวเข้าคุก วิศวกรออกแบบตึกผิด ตึกถล่มคนตาย โดนยึดใบอนุญาต ส่งเข้าคุก
นักข่าวส่งข่าวเข้าโรงพิมพ์ผิด ประเทศชาติเสียหาย คนทั้งชาติได้รับผลกระทบ นักข่าวก็ยังสบายดี ตกเย็นไปเมากันที่ Sky high หรือข้าวต้มอนันต์กันปกติ พรุ่งนี้สายๆ ก็เข้าโรงพิมพ์ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สังคม ต้องเรียกร้องรูปธรรมในการกำกับสื่อครับ เอาเบื้องต้นนี้แหละ เอาแค่แบบที่วิชาชีพอื่นต้องปฏิบัติ เสรีภาพย่อมมาคู่กับความรับผิดชอบครับ
from
http://www.prachatai.com/05web/th/home/16597
ใช่คนเดียวกันไหม? (เพชรบุรีซ.5 กับ 7 ตค.)โกเตกซ์ทำให้เนียนหน่อย Yellow... Or.... Red?
Posted by Bangkok Pundit | 4/24/2009 07:00:00 AM
Have a look at the photos in this post at Prachatai web board. There are photos of one person near Phetburi Soi 5 and 7 (where there was some tension with locals and allegations of violence/threats) who is about to put on a red shirt. Then there a photo of someone who appears to be the same person last October wearing yellow... Violence seems to follow him everywhere. So what is he really?
http://www.prachataiwebboard.com/webboard/wbtopic2.php?id=795621
Sunday, April 19, 2009
เบาะแสค้นหาผู้สูญหายสงกรานต์เลือด
จาก ThaiEnews.BlogSpot.com
โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
19 เมษายน 2552
หมายเหตุไทยอีนิวส์:จากเหตุการณ์ปราบปรามประชาชนผู้เรียกร้องประชาธิปไตยระหว่างวันที่12-14เม.ย.2552 รัฐบาลผูกขาดการเสนอข่าวว่าในการปราบปรามดังกล่าว ไม่มีผู้ชุมนุมตายเลยสักคน แต่ก็มีรายงานข่าวว่ามีคนตายและสูญหายจำนวนมาก ไทยอีนิวส์รวบรวมเบาะแสเฉพาะจากแหล่งที่น่าเชื่อถือ ไม่ใช่ข่าวลือโคมลอยดังต่อไปนี้
ภาพข่าว วิดิโอคลิปสลายการชุมนุม
-ผู้บาดเจ็บจากดินแดง ระบุเห็นผู้ชุมนุมเสียชีวิต6คนจากM16 แล้วทหารลากศพไป
-ผู้รอดชีวิตเหตุการณ์ปราบปรามประชาชน เล่าด้วยใบหน้านองน้ำตา
-ภาพข่าวBBC การ์ดของอภิสิทธิ์ชักปืนกลอูซี่ยิงในเหตุการณ์ผู้ประท้วงเสื้อแดงที่กระทรวงมหาดไทย
-ทหารใช้M16ยิงปะทะกับเสื้อแดง วันที่ 13 เมษายน
วาสนา นาน่วม นักข่าวสายทหาร ผู้เขียนลับลวงพราง:เกิดการเสียชีวิตขึ้นจริงที่ดินแดง
“...จากข้อมูลซึ่งเราได้จาก Indirect Source ก็คือจากทหารซึ่งรู้จักทหารที่ปฏิบัติการอีกที เพราะทหารที่เขาเป็นพี่น้องหรือเป็นอดีตเจ้านายผู้บังคับบัญชากันนี่ เขาจะเล่าให้ฟังในสิ่งที่เป็นความจริง แล้วคนที่รับข้อมูลมาเขามาเล่าให้เราฟังครั้งหนึ่ง จากที่ตรวจสอบนี่ก็มี 2-3 คนที่พูดตรงกันว่า มันเกิดการเสียชีวิตขึ้นจริงในบริเวณสามเหลี่ยมดินแดง"
ที่มา:TPBS
จตุพร:มีคนบาดเจ็บสลบไปถูกนำขึ้นไปไว้บนรถจีเอ็มซี ฟื้นมาพบศพเต็มไปด้วยคราบเลือดนับ 10 ศพ
นายจตุพร พรหมพันธุ์ ส.ส.สัดส่วน พรรคเพื่อไทย "ผมยันยืนยันว่ามีคนตายจำนวนมาก และมีคนบางคนถูกจับไปไว้บนรถ ยีเอ็มซี ของทหารเพราะสลบไป แต่พอตื่นขึ้นมาก็พบคนที่อยู่ในรถคันดังกล่าวเต็มไปด้วยคราบเลือดนับ 10 ศพ และสังเกตเห็นว่าอยู่ระหว่างเส้นทางไป จ.ลพบุรี จึงตัดสินใจกระโดดตรงทางขึ้นคอสะพาน ในพื้นที่จังหวัดสิงห์บุรี เพื่อเอาตัวรอดแล้วเอารายละเอียดมาเล่าให้ฟังได้ทั้งหมด บัดนี้แม้ว่าผมจะเป็นอะไรไป เขาได้บันทึกรายละเอียดเป็นวิดิโอไว้ครบถ้วนแล้ว แต่ตอนนี้หลักฐานทุกอย่างไม่ได้อยู่ที่ผม" นายจตุพร กล่าว
ส.ส.สัดส่วน กล่าวว่า รัฐบาลยืนยันได้หรือไม่ว่า ทหารไม่ได้ยิงพี่น้องประชาชน ถ้าพล.อ.อนุพงษ์ และพ.อ.สรรเสริญ ยังยืนยันว่าไม่มีการใช้อาวุธสงคราม ตนจะนำพี่น้องประชาชนที่ถูกยิง M 16 มาแสดงให้พล.อ.อนุพงษ์รับผิดชอบอย่างไร ทั้งนี้ต้องใช้เวลาให้พี่น้องประชาชนมาแจ้งว่ามีพี่น้อง หรือญาติสูญหาย หรือเสียชีวิต กี่คน เพราะมีหลายคนมีคลิปวิดิโอถึงภาพเหตุการณ์ชัดเจน จึงมองว่า พล.อ.อนุพงษ์ พูดกับกล้องทีวีได้ แต่ตนขอให้ไปพูดต่อหน้าพระแก้วมรกต พระสยามเทวาธิราช และหน้าพระบรมฉายาลักษณ์
ที่มา:มติชน
โฆษกเพื่อไทย:2ศพลอยเจ้าพระยาเป็นการ์ดเสื้อแดง ญาติถูกบีบให้รีบเผาศพ
นายพร้อมพงศ์ นพฤทธิ์ โฆษกพรรคเพื่อไทย แถลงข่าวกรณีที่นายอภิสิทธิ์ เวชาชีวะ นายกรัฐมนตรี จัดรายการ "เชื่อมั่นประเทศไทยกับนายกฯอภิสิทธิ์" กล่าวว่า สิ่งที่นายกฯพูดภาพดูดี แต่นายกฯต้องพิสูจน์ด้วยการกระทำ โดยเฉพาะประเด็นที่ระบุว่ามีผู้เสียชีวิตเพียง 2 รายที่บริเวณชุมชนนางเลิ้งเท่านั้น และไม่ได้เกี่ยวกับการชุมนุม แต่ที่ผ่านมา ญาติของผู้เสียชีวิต 2 ศพที่ลอยในแม่น้ำเจ้าพระยา ได้มาแจ้งว่าบุคคลทั้ง 2 คน ได้ไปเป็นการ์ดอาสาของคนเสื้อแดง ตั้งแต่วันที่ 12 เมษายน ซึ่งคำพูดญาติผู้เสียชีวิตไม่ตรงกับกับคำพูดนายกฯโดยสิ้นเชิง นอกจากนี้ ญาติผู้เสียชีวิตเปิดเผยว่า มีหลายฝ่ายบีบให้ญาติรีบเผาศพด้วย
ออฟ พยานผู้รอดตาย:2ศพที่มหาดไทย อีกหลายศพที่ดินแดงร่วงเป็นใบไม้หล่น ผู้หญิงคนหนึ่งแย่งมาได้แค่กางเกงศพสามีเธอ
วันที่ 12 เมษายนช่วงบ่ายที่กระทรวงมหาดไทย การ์ดของอภิสิทธิ์ยิงฝ่ายเราผู้หญิงโดนที่หัว2คน แล้วโดนลากศพเข้าไปในกระทรวง พวกเราจะไปแย่งศพ โดนมันเอาปืนตบหน้า
ตอนตีสี่วันที่13เมษายนที่ดินแดง TAXIก็เข้าไปชนรถถัง ชนทหารล้มไป1คน ทหารก็กราดยิงแท็กซี่ และนำศพคนขับแท็กซี่ลงมาไปขึ้นรถGMC
ต่อมาทหารก็ตั้งแถวเข้ามา ตอนแรกทหารก็ยิงแก๊สน้ำตามาก่อน พวกเราก็หมอบ แต่โดยไม่คาดคิดทหารก็กราดกระสุนใส่มาไม่ยั้ง เราก็หล่นลงเป็นใบไม้ร่วง โดยคนที่อยู่ข้างหน้าโดนก่อน ผู้หญิงคนหนึ่งไปลากศพสามีเขากลับมา แต่ได้เฉพาะกางเกงมา ทหารลากเอาศพสามีเขาไป เราก็ไม่คาดคิดว่าทหารจะกราดยิงมา เราก็ต้องหนีตาย บางคนก็หล่นตอนวิ่งหนีก็มี อีกคนโดนที่หัวใจเราก็ยกขึ้นรถกระบะไปปั๊มหัวใจ
ต่อมาก็ได้ยินว่าทหารขนศพไปทางยีเอ็มซี และมีแม่ค้าโทรมาแจ้งว่าขนใส่รถขนขยะไป 2 ศพ
ที่มา:วิทยุสนามหลวงคุยข่าว
ประวิตร โรจนพฤกษ์ นักข่าวThe Nation:มันโหดจริงนะ เขาจะเอาศพผัวมันยังไม่ให้ พวกนี้เขามาด้วยใจจริงๆ นะ
ผู้หญิงเสื้อแดงบริเวณนั้น
“มันโหดจริงนะ เขาจะเอาศพผัวมันยังไม่ให้ พวกนี้เขามาด้วยใจจริงๆ นะ”
ไพรวัลย์ เพชรพินิจ คนเสื้อแดงจากสระแก้วบอกกับผู้เขียนว่า
“ผมเห็นคนขับรถเมล์โดนยิง คนขับฟุบพวงมาลัย แต่พวกเราโดนรุกก่อน”
ผู้หญิงอีกคนพูดทั้งน้ำตา
“ช่วยพวกเราด้วย เขาฆ่าคน เขาเอาศพไป รัฐบาลบอกไม่ได้เอา... เขาโกหก”
ที่มา:บันทึกคำพูดของคนในเหตุการณ์เมษาเลือด จากประชาไท
หลวงพ่อให้สัมภาษณ์:"ฉันเห็นทหารยิงพระและประชาชนที่ดินแดง"
"ฉันเห็นคนล้มลง เมื่อทหารยิงเข้าใส่พวกเขา โดยมีคนอื่นวิ่งหนีไป คนที่ล้มลงคนหนึ่งเป็นพระ และมีเด็กอยู่ที่นั่นด้วย ฉันไม่รู้ว่าพระรูปดังกล่าวมาจากวัดไหน ฉันเห็นทหารเขาเก็บคนไปประมาณ 10 คนจากพื้น และบรรทุกไปในรถบรรทุกสีฟ้าจางๆเกือบขาว แล้วเขาก็ล้างเลือดออกจากถนน"
ที่มา:เวบไซต์สำนักข่าวอิสระ
สนนท.:ในเบื้องต้นมีคนตายประมาณ 60 กว่าคน
น.ส.สุวลักษณ์ หลำอุบล กรรมการบริหารสหพันธ์นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (สนนท.)ในเบื้องต้นทราบข้อมูลจากการพูดคุยกับกลุ่มผู้ชุมนุมจำนวนมากว่ามีคนตายประมาณ 60 กว่าคน แต่ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน ดังนั้นศูนย์ฯจะเร่งหาหลักฐานมาพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้
ที่มา:คำสัมภาษณ์ ในไทยอีนิวส์
อนึ่ง สนนท.ได้จัดตั้ง ศูนย์รับเรื่องราวข้อมูลคนหายในเหตุการณ์ชุมนุมทางการเมืองเดือนเมษายน ญาติหรือพยานสามารถแจ้งได้ดังนี้
-ทางตรง จะตั้งโต๊ะรับเรื่องที่อนุสรณ์สถานตั้งแต่เวลา 09.00-17.00น. ทุกวัน โดยความอนุเคราะห์ด้านสถานที่ของ
รศ.สุรัสวดี หุ่นพยนต์ กรรมการมูลนิธิ 14 ตุลา
-ทางเว็บไซต์ ได้เปิดเวบไซต์ http://13aprilfact.orgให้เข้าไปกรอกข้อมูลแจ้งได้โดยสะดวก
-ทางอีเมลล์ webmaster@13aprilfact.org ,octnet74@gmail.com
-ทางโทรศัพท์ 083-812-5659
เดินฝ่าพายุ
โดย รบบุรีศรี
ปาดน้ำตา แห้งหาย เติมไฟหวัง
แปรความแค้นเป็นพลังเถิดเพื่อนแก้ว
เดินฝ่าฟ้า ครืนโครม โหมพายุ
ดาลเดือดดุรุนแรงใต้แสงฟ้า
ผ่ากรรโชกรุมกระหน่ำไม่ธรรมดา
ต้องเข้าใจในมหาวาตภัย
ก่อนจะชี้โทษอะไรให้สังเกต
ว่าต้นเหตุเรื่องนี้อยู่ที่ไหน
อยู่ที่ฟ้าผ่าลงมาตรงใจ
แล้วเหตุใด ด่าทอ เราล่อฟ้า
อาจมีการแอบรอล่อฟ้าให้
หาใช่พวกเราไม่ล่อฟ้าผ่า
โทษทำไมปลายเหตุเวทนา
เราเดินมาพบทางสว่างแล้ว
ปาดน้ำตา แห้งหาย เติมไฟหวัง
แปรความแค้นเป็นพลังเถิดเพื่อนแก้ว
ค่อยสำรวจตรวจเตือนเพื่อนร่วมแนว
ให้แน่แน่วนิ่งไว้ในวิธี
ถึงคราวเงียบก็ต้องเงียบในเรียบร้อย
ถึงคราวคอยก็ต้องคอยคิดถ้วนถี่
ถึงคราวถอย คราวบุก เข้ารุกตี
ล้วนต้องมีจังหวะและจะโคน
Saturday, April 18, 2009
สันติวิธี "วันอาทิตย์สีแดง"
สันติวิธี "วันอาทิตย์สีแดง"
ผมเชื่อว่า การเคลื่อนไหวและการแสดงออกของกลุ่มคนเสื้อแดง คงต้องทบทวนวิธีการในเหตุการณ์ครั้งล่าสุดจนถึงที่สุด สิ่งใดผิดพลาดขอให้ทุกคนยอมรับความผิดพลาดนั้น แล้วนำมาเป็นบทเรียน
ผมเชื่อว่าสังคมไทย ยังให้สิทธิ์ของคนเสื้อแดงในการใช้สิทธิ์ทางการเมือง แต่เขาไม่ยอมรับวิธีการความรุนแรง และไม่ใช่เฉพาะวิธีการของเสื้อแดง แม้แต่เสื้อเหลือง สังคมก็ไม่ยอมรับเช่นกัน
ดังนั้น เราต้องสร้างรูปแบบกิจกรรมทางการเมืองให้สอดคล้องกับสถานการณ์และขัอจำกัดที่ดำรงอยู่ ตราบใดที่เป็นกิจกรรมภายใต้สิทธิเสรีภาพตาม มาตรา 63 ของ รธน ผมเชื่อว่า นี่ยังคงเป็นสิ่งที่กระทำได้แน่นอน และสังคมจะยังยินดีที่เสื้อแดงจะใช้สิทธิ์พื้นฐานความเป็นพลเมืองเช่นนั้น
ผมเสนอกิจกรรมง่าย ๆ ที่ไม่ต้องมีแกนนำ ไม่ต้องใช้ทุน แต่เป็นการต่อสู้ทางสัญญาลักษณ์ โดยเปิดแนวรบทางวัฒนธรรมของคนรักประชาธิปไตย โดยเสนอให้ทุกวันอาทิตย์ เป็นวันประชาธิปไตย เป็นวันที่เราจะสวมเสื้อสีแดงอยู่ที่บ้าน ไปกินข้าว ดูหนัง หรือ ไปไหนมาไหน โดยยังไม่จำเป็นที่จะต้องมีกิจกรรมการชุมนุมใด ๆ ทั้งสิ้น
ฝากกระจายข่าวกิจกรรมนี้ด้วย
ส่วนกิจกรรมอื่น ๆ จะติดตามา
ปล.ไม่ควรใส่เสื้อแดงความจริงวันนี้ ควรเป็นเสื้อแดงทั่วไป
(กรุณาส่งต่อถึงเสื้อแดงที่คุณรู้จัก)
บันทึกปากคำผู้รอดตายสงกรานต์ทมิฬ:ผมเห็นคนตายเป็นใบไม้ร่วง
โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
ที่มา วิทยุสนามหลวงคุ้ยข่าว18 เมษายน 2552
ตอนแรกทหารก็ยิงแก๊สน้ำตามาก่อน พวกเราก็หมอบ แต่โดยไม่คาดคิดทหารก็กราดกระสุนใส่มาไม่ยั้ง เราก็หล่นลงเป็นใบไม้ร่วง โดยคนที่อยู่ข้างหน้าโดนก่อน ผู้หญิงคนหนึ่งไปลากศพสามีเขากลับมา แต่ได้เฉพาะกางเกงมา ทหารลากเอาศพสามีเขาไป เราก็ไม่คาดคิดว่าทหารจะกราดยิงมา เราก็ต้องหนีตาย บางคนก็หล่นตอนวิ่งหนีก็มี อีกคนโดนที่หัวใจเราก็ยกขึ้นรถกระบะไปปั๊มหัวใจ
เหตุการณ์ชุมนุมโดยสงบของกลุ่มคนเสื้อแดงนำไปสู่เหตุรุนแรง เมื่อรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ รู้สึกอับอายขายหน้าชาวโลกที่ต้องยกเลิกการประชุมอาเซียน ซัมมิต ที่พัทยาในวันที่ 11 เม.ย.จากการประท้วงของเสื้อแดง พอส่งผู้นำประเทศต่างๆกลับบ้านแล้ว อภิสิทธิ์ได้เดินทางไปที่ค่ายทหารแห่งหนึ่งที่ชลบุรี ที่เรียกกันว่าค่ายทหารเสือราชินี เขาออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนใช้ฮ.บินกลับกรุงเทพฯ และมีข่าวรัฐบาลจะประกาศใช้พรก.ฉุกเฉินคุมสถานการณ์
กลุ่มผู้ชุมนุม เสื้อแดงไม่คิดว่าจะเกิดเหตุร้ายอะไร บนเวทีปราศรัยค่ำวันที่ 11 เม.ย.ยังพูดกันเรื่องจะเล่นสงกรานต์หน้าทำเนียบ และประกวดเทพีสงกรานต์กันอยู่เลย แต่รุ่งเช้าวันที่12เม.ย.มีการจับกุมนายอริสมันต์ พงษ์เรืองรอง ผู้นำการประท้วงเสื้อแดงที่ไปประท้วงที่พัทยาจนอาเซียนซัมมิตยกเลิก ทำให้สถานการณ์บานปลายไปสู่ความรุนแรงในเวลาต่อมา
"ออฟ" เป็นคนหนึ่งที่อยู่ในเหตุการณ์รุนแรงที่กระทรวงมหาดไทยช่วงบ่ายวันที่12 ต่อเนื่องมาถึงบริเวณสามเหลี่ยมดินแดงในกลางดึกคืนวันที่12ต่อเนื่องเช้ามิด วันมหาสงกรานต์13เม.ย.โดยตลอด เขาเล่าผ่านรายการวิทยุทางอินเตอร์เน็ต ชื่อสนามหลวงคุ้ยข่าว(อัพโหลดเพื่อฟังเสียงสัมภาษร์ออฟ คลิ้กที่นี่ )โดยระบุว่า บ้านผมอยู่นครศรีธรรมราช ผมนำรถส่วนตัวมาร่วมการชุมนุม ผมสังกัดอยู่กลุ่มนักรบพระเจ้าตากของเสธ. มาเป็นการ์ดอาสาให้การชุมนุมของเสื้อแดง แต่ไม่ได้มีอาวุธยืนยันได้ ปกติผมอยู่เต๊นต์thaipeoplevoice
เหตุการณ์มาแรงเอาในเช้าวัน ที่12เมษายนที่คุณกี้-อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง โดนจับกุมตัวไป พวกเราก็ไปตามหาตัวเพื่อกดดันให้ปล่อยพี่กี้ร์ เราก็ไปปิดหน้าศาลอาญา หน้ากองบัญชาการตำรวจแห่งชาติ แต่ปิดแห่งละ 20 นาที และสุดท้ายมาที่กระทรวงมหาดไทย เพราะเรารู้ข่าวว่าอภิสิทธิ์ กับสุเทพ เทือกสุบรรณ จะมาประกาศพรก.ฉุกเฉินที่นี่ เราก็แค้นใจว่าเขาจับคุณกี้ไปแล้วยังหาเหตุประกาศพรก.ฉุกเฉินก็ไม่พอใจ
ที นี้เกิดเรื่องก็เพราะ การ์ดของอภิสิทธิ์ยิงฝ่ายเราผู้หญิงโดนที่หัว2คน แล้วโดนลากศพเข้าไปในกระทรวง พวกเราจะไปแย่งศพ โดนมันเอาปืนตบหน้า(ดูคลิปวิดีโอ คลิ้ก) เราก็เลยไปทุบรถอภิสิทธิ์เพราะโกรธแค้นที่การ์ดของมันยิงผู้หญิงฝ่ายเรา2คน สื่อก็ถ่ายรูปไว้แต่ไม่นำเสนอ คล้ายๆตอนทุบรถอภิสิทธิ์ที่พัทยา สื่อก็นำเสนอเฉพาะว่าเราทุบรถอภิสิทธิ์ ไม่ได้นำเสนอว่าก่อนหน้านั้นรถของอภิสิทธิ์มาชนมอเตอร์ไซค์ของเสื้อแดง แล้วจะขับหนี
พอในคืนวันอาทิตย์ที่12เมษายน เรารู้ว่ามีการขนทหารจากต่างจังหวัดมุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯเพื่อมาปราบปรามผู้ ชุมนุมหน้าทำเนียบ เราก็เลยเห็นว่าคนชุมนุมหน้าทำเนียบหลายหมื่นคนจะเป็นอันตราย จำเป็นต้องมีคนส่วนหนึ่งที่เสียสละไปตั้งด่านสกัดไม่ให้ทหารเข้ามาปราบปราม เราได้ข่าวว่ารถขนทหารจะมาลงที่ทางด่วนดินแดง เราก็ออกไปรอตั้งรับตั้งแต่ราวเที่ยงคืนวันที่ 12 เมษายน ก็มีจัดกำลังคน และมีคนจากที่ชุมนุมหน้าทำเนียบอาสาสมัครมาราว300คนรอรับทหารที่จะลงทางด่วน ดินแดง
ตอนแรกยังไม่มีเหตุอะไร แต่ราวตีสี่ช่วงเรารออยู่ก็มีคนจากที่ชุมนุมใหญ่นำข้าวต้มมาให้ ผมกินเข้าไปได้ซัก3คำ ก็มีรถขนทหารมาลงห่างจากเราราว800เมตร เรามีTAXIจอดขวาง แล้วTAXIก็เข้าไปชนรถถัง(ลิ้งค์) ชนทหารล้มไป1คน ทหารก็กราดยิงแท็กซี่ และนำศพคนขับแท็กซี่ลงมาไปขึ้นรถGMC
ทาง เราก็มีคนนำระเบิดเพลิงใส่ขวดกระทิงแดงไว้ป้องกันตัว แล้วเตือนทหารว่าอย่าเข้ามา ตอนแรกทหารก็ยิงแก๊สน้ำตามาก่อน พวกเราก็หมอบ แต่โดยไม่คาดคิดทหารก็กราดกระสุนใส่มาไม่ยั้ง เราก็หล่นลงเป็นใบไม้ร่วง โดยคนที่อยู่ข้างหน้าโดนก่อน ผู้หญิงคนหนึ่งไปลากศพสามีเขากลับมา แต่ได้เฉพาะกางเกงมา ทหารลากเอาศพสามีเขาไป เราก็ไม่คาดคิดว่าทหารจะกราดยิงมา เราก็ต้องหนีตาย บางคนก็หล่นตอนวิ่งหนีก็มี อีกคนโดนที่หัวใจเราก็ยกขึ้นรถกระบะไปปั๊มหัวใจ
ผมก็หมอบอยู่ กระสุนผ่านหัวไปแสงสีส้ม แต่พอฟ้าสางทหารเขาเอาปืนเก็บ แล้วไปเปลี่ยนเป็นโล่กระบองลงมาแทน"คนตายมากจริงๆครับ แต่เราเอาศพมาไม่ได้ ผมได้แต่นั่งร้องไห้มาในรถตอนออกจากที่เกิดเหตุ เพราะสงสารเขา ก่อนผมออกมาก็ไปเปลี่ยนชุด ไปยืนสังเกตดู ก็เห็นพวกหัวหน้าชุดของมัน3คนใส่สูทคอยสั่งแล้วให้ช่างภาพโทรทัศน์ถ่ายเฉพาะ ตอนพวกเราตอบโต้ ตอนมันยิงเราจะสั่งห้ามถ่าย"
หลังมันกราดยิงแล้ว พวกทหารก็เดินเข้ามาเป็นแนว ทหารก็ลากศพไปขึ้นรถยีเอ็มซี แล้วมียิงM79มาลูกหนึ่ง โดนสะเก็ดระเบิดไปคนหนึ่ง เราใส่รถกระบะส่งไปโรงพยาบาลรามาธิบดี หมอไม่รับรักษา ไม่รู้ว่าเพราะทำไม
ต่อ มาก็ได้ยินว่าทหารขนศพไปทางยีเอ็มซี และมีแม่ค้าโทรมาแจ้งว่าขนใส่รถขนขยะไป 2 ศพ เราพยายามขอศพคืน ทางโรงพยาบาลก็ไม่อนุญาตให้เราเข้าไปนำศพออกมา 7 ศพ ทางหมอเหวงพยายามไปขอ ก็ไม่สำเร็จ
ส่วนทางเวทีชุมนุมใหญ่หน้าทำเนียบคุณณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ พยายามติดต่อทีวีให้ออกสื่อข้อเท็จจริง แต่ไม่มีทีวีช่องไหนพร้อมจะนำเสนอข่าว เขาอ้างว่าอยู่ภายใต้สถานการณ์ฉุกเฉิน ข่าวก็มีออกแต่ว่าเสื้อแดงไปก่อเหตุที่นั่นที่นี่มีเรื่องกับชาวบ้านที่อุรุ พงษ์ ที่นางเลิ้ง ทั้งที่ผู้ชุมนุมก็ชุมนุมอย่างสงบอยู่หน้าทำเนียบ มีTPBSรับสายอยู่คนเดียว แล้วก็เงียบไป
ทางผมและการ์ดก็คิดว่ามัน จะกวาดล้างเราแน่ เลยไปหารถเมล์มาส่วนหนึ่ง และทางคนขับรถเมล์นำรถมาจอดช่วยเราส่วนหนึ่ง หาถังแก๊สมาตั้งเป็นบังเกอร์เพื่อป้องกันตัวกลุ่มผู้ชุมนุมเสื้อแดง ก่อนที่วันที่14เมษายนทางเราก็ยอมยุติการชุมนุม เพราะแกนนำบนเวทีขอให้ยุติเพื่อรักษาชีวิตผู้ชุมนุม เนื่องจากเราถูกใส่ร้ายผ่านสื่อมวลชนจนทำให้คนเข้าใจผิดว่าเสื้อแดงก่อความ เดือดร้อนไปทั่ว ซึ่งไม่เป็นความจริงเลย
หมายเหตุเพิ่มเติม-ปากคำของผู้รอดตายเล่าเหตุการณ์ด้วยใบหน้านองน้ำตาจากวิดิโอคลิป (คลิ้ก )
Friday, April 17, 2009
หลวงพ่อให้สัมภาษณ์ "ฉันเห็นทหารยิงพระและประชาชนที่ดินแดง"
ทีมข่าวไทยอีนิวส์
18 เมษายน 2552
จาก ThaiEnews.BlogSpot.com
รายงานข่าวจากนักข่าวอิสระ เว็บไซต์ Photo_journ’s newsblog by John Le Fevre เผยถึงคำสัมภาษณ์ของพระรูปหนึ่งในกรุงเทพฯที่กล่าวว่า คำอ้างของรัฐบาลไทยที่บอกว่าทางกองทัพได้ยิงแต่กระสุนแบลงก์(กระสุนที่มีแต่ เสียง) ไปยังกลุ่มคนเสื้อแดงที่ประท้วงที่ดินแดงในวันจันทร์ที่ผ่านมานั้นเป็น เรื่องไม่จริง และกล่าวว่าผู้ถูกยิงนั้นรวมไปถึงพระรูปหนึ่งอีกด้วย
พระรูป ดังกล่าวเป็นของเจ้าอาวาสจากวัดแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นการให้สัมภาษณ์ที่แย้งกับคำพูดของนายอภิสิทธิ์ เวชาชีวะ นายกรัฐมนตรีไทย และพล.อ.อนุพงศ์ เผ่าจินดา ผบ.ทบ. ที่บอกว่าไม่มีใครตายจากการสลายการชุมนุมของทหาร
พระภิกษุสงฆ์รูปดัง กล่าว ได้ปกปิดชื่อของตนและชื่อของวัดระหว่างการให้สัมภาษณ์ โดยขอให้เรียกสมญาณามของตนว่า "สัจจะ" เพื่อเหตุผลด้านความปลอดภัย ได้กล่าวว่า ตนเองได้ไปที่บริเวณสามเหลี่ยมดินแดงเมื่อเวลาประมาณ 6.00 น. ในเช้าวันที่ 13 เมษายน หลังจากได้ยินข่าวที่ว่า เกิดมีการปะทะกันก่อนหน้านี้ระหว่างทหารและผู้ประท้วงคนเสื้อแดง
" ฉันยืนอยู่ห่างไปประมาณ 200 เมตร และทหารก็ได้เริ่มต้นยิงเข้าใส่ผู้คนซึ่งอยู่บนถนน พวกเขาไม่ได้ใส่เสื้อสีแดง และตอนนั้นก็ไม่มีการประท้วงเกิดขึ้น ณ ขณะนั้น"
" ฉันเห็นคนล้มลง เมื่อทหารยิงเข้าใส่พวกเขา โดยมีคนอื่นวิ่งหนีไป คนที่ล้มลงคนหนึ่งเป็นพระ และมีเด็กอยู่ที่นั่นด้วย ฉันไม่รู้ว่าพระรูปดังกล่าวมาจากวัดไหน ฉันเห็นทหารเขาเก็บคนไปประมาณ 10 คนจากพื้น และบรรทุกไปในรถบรรทุกสีฟ้าจางๆเกือบขาว แล้วเขาก็ล้างเลือดออกจากถนน" พระรูปดังกล่าวเผย
รายงานดังกล่าวได้ เปิดเผยอีกว่า พระสัจจะไม่แน่ใจว่าคนที่ถูกบรรทุกไปในรถดังกล่าวตายแล้วหรือยัง แต่คนเหล่านั้นไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ออกมาเลย
"หลังจากนั้นฉันได้เดินไป ที่ทหาร และถามเขาว่าทำไมต้องยิงประชาชน แต่พวกเขาไม่ตอบฉัน พวกเขาเพียงแค่บรรจุกระสุนลงในปืนและได้ส่งสัญญาณให้ฉันเดินออกไป"
หลวง พ่อยังได้กล่าวเพิ่มเติมด้วยว่า กระสุนที่ถูกบรรจุน่าจะเป็นกระสุนจริง หลวงพ่อยอมรับว่าตนเองไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญ อย่างไรก็ดี อ้างอิงจากรายงานของนักข่าวท่านนี้ คำบรรยายลักษณะกระสุนของพระรูปนี้ชี้ว่ากระสุนที่ทหารใช้เป็นกระสุนจริงซึ่ง มีลักษณะที่แตกต่างจากกระสุนที่ใช้ซ้อมหรือกระสุนแบลงก์
"ฉันไม่ใช่ ทหาร แต่ฉันรู้ว่าเลือดมันเป็นยังไง ฉันรู้สึกตกใจมากที่ได้เห็นพวกเขายิงเข้าใส่ประชาชน โดยเฉพาะที่ฉันเห็นเพื่อนพระถูกยิง" หลวงพ่อกล่าว
รายงานชิ้นนี้ได้สอดคล้องกับรายงานก่อนหน้านี้เมื่อวันที่ 13 ของเรา โดยเราขอนำมาเสนอแก่ท่านอีกครั้งดังนี้
พระได้ขึ้นเวทีคนเสื้อแดงหน้าทำเนียบ "พรงสงฆ์ตายไปแล้วหนึ่งรูป"
พระ ภิกษุสงฆ์ได้่ขึ้นเวทีเมื่อเวลาประมาณ 8.20 น. เปิดเผยว่า ตนเองได้เห็นทหารยิงปืนจริง และมีพระสงฆ์มรณะภาพจากกรณีดังกล่าวด้วยหนึ่งรูป "พรงสงฆ์ตายไปแล้วหนึ่งรูป ตอนนี้ก็ล้างเลือดบนถนนกันอยู่ ปกปิดหลักฐาน"
"ขอเรียกร้องให้พระภิกษุสงฆ์ทั่วประเทศออกมาเรียกร้องความเป็นธรรม" พระอีกรูปที่ขึ้นเวทีได้กล่าวผ่านไมค์
พระภิกษุสงฆ์ขึ้นเวทีคนเสื้อแดง แจ้งว่ามีผู้เสียชีวิต รวมถึงพระภิกษุสงฆ์
ภาพจากสื่อมวลชนกระแสหลัก เผยให้เห็นภิกษุรูปเดียวกันช่วงเช้ามืดบริเวณสามเหลี่ยมดินแดง
(ส่วนหนึ่งจากรายงานเรื่อง "รายงานคู่ขนาน 13 เมษายน 52")
หมายเหตุ: เราไม่ทราบชื่อของพระที่ขึ้นเวทีคนเสื้อแดงที่ทำเนียบ และไม่สามารถสรุปได้ว่าจากรายงานสองแหล่งนี้ว่าเป็นพระรูปเดียวกัน อนึ่ง จากรายงานหลายๆแหล่งนั้นทำให้ทราบว่าการเข้าสลายการชุมนุมโดยทหารได้เริ่ม ต้นขึ้นตั้งแต่เวลาประมาณสี่นาฬิกา
รายงานฉบับดังกล่าวนี้เป็นของคุณ John Le Fevre นักข่าวอิสระชาวออสเตรเลีย
18 เมษายน 2552
จาก ThaiEnews.BlogSpot.com
รายงานข่าวจากนักข่าวอิสระ เว็บไซต์ Photo_journ’s newsblog by John Le Fevre เผยถึงคำสัมภาษณ์ของพระรูปหนึ่งในกรุงเทพฯที่กล่าวว่า คำอ้างของรัฐบาลไทยที่บอกว่าทางกองทัพได้ยิงแต่กระสุนแบลงก์(กระสุนที่มีแต่ เสียง) ไปยังกลุ่มคนเสื้อแดงที่ประท้วงที่ดินแดงในวันจันทร์ที่ผ่านมานั้นเป็น เรื่องไม่จริง และกล่าวว่าผู้ถูกยิงนั้นรวมไปถึงพระรูปหนึ่งอีกด้วย
พระรูป ดังกล่าวเป็นของเจ้าอาวาสจากวัดแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นการให้สัมภาษณ์ที่แย้งกับคำพูดของนายอภิสิทธิ์ เวชาชีวะ นายกรัฐมนตรีไทย และพล.อ.อนุพงศ์ เผ่าจินดา ผบ.ทบ. ที่บอกว่าไม่มีใครตายจากการสลายการชุมนุมของทหาร
พระภิกษุสงฆ์รูปดัง กล่าว ได้ปกปิดชื่อของตนและชื่อของวัดระหว่างการให้สัมภาษณ์ โดยขอให้เรียกสมญาณามของตนว่า "สัจจะ" เพื่อเหตุผลด้านความปลอดภัย ได้กล่าวว่า ตนเองได้ไปที่บริเวณสามเหลี่ยมดินแดงเมื่อเวลาประมาณ 6.00 น. ในเช้าวันที่ 13 เมษายน หลังจากได้ยินข่าวที่ว่า เกิดมีการปะทะกันก่อนหน้านี้ระหว่างทหารและผู้ประท้วงคนเสื้อแดง
" ฉันยืนอยู่ห่างไปประมาณ 200 เมตร และทหารก็ได้เริ่มต้นยิงเข้าใส่ผู้คนซึ่งอยู่บนถนน พวกเขาไม่ได้ใส่เสื้อสีแดง และตอนนั้นก็ไม่มีการประท้วงเกิดขึ้น ณ ขณะนั้น"
" ฉันเห็นคนล้มลง เมื่อทหารยิงเข้าใส่พวกเขา โดยมีคนอื่นวิ่งหนีไป คนที่ล้มลงคนหนึ่งเป็นพระ และมีเด็กอยู่ที่นั่นด้วย ฉันไม่รู้ว่าพระรูปดังกล่าวมาจากวัดไหน ฉันเห็นทหารเขาเก็บคนไปประมาณ 10 คนจากพื้น และบรรทุกไปในรถบรรทุกสีฟ้าจางๆเกือบขาว แล้วเขาก็ล้างเลือดออกจากถนน" พระรูปดังกล่าวเผย
รายงานดังกล่าวได้ เปิดเผยอีกว่า พระสัจจะไม่แน่ใจว่าคนที่ถูกบรรทุกไปในรถดังกล่าวตายแล้วหรือยัง แต่คนเหล่านั้นไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ออกมาเลย
"หลังจากนั้นฉันได้เดินไป ที่ทหาร และถามเขาว่าทำไมต้องยิงประชาชน แต่พวกเขาไม่ตอบฉัน พวกเขาเพียงแค่บรรจุกระสุนลงในปืนและได้ส่งสัญญาณให้ฉันเดินออกไป"
หลวง พ่อยังได้กล่าวเพิ่มเติมด้วยว่า กระสุนที่ถูกบรรจุน่าจะเป็นกระสุนจริง หลวงพ่อยอมรับว่าตนเองไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญ อย่างไรก็ดี อ้างอิงจากรายงานของนักข่าวท่านนี้ คำบรรยายลักษณะกระสุนของพระรูปนี้ชี้ว่ากระสุนที่ทหารใช้เป็นกระสุนจริงซึ่ง มีลักษณะที่แตกต่างจากกระสุนที่ใช้ซ้อมหรือกระสุนแบลงก์
"ฉันไม่ใช่ ทหาร แต่ฉันรู้ว่าเลือดมันเป็นยังไง ฉันรู้สึกตกใจมากที่ได้เห็นพวกเขายิงเข้าใส่ประชาชน โดยเฉพาะที่ฉันเห็นเพื่อนพระถูกยิง" หลวงพ่อกล่าว
รายงานชิ้นนี้ได้สอดคล้องกับรายงานก่อนหน้านี้เมื่อวันที่ 13 ของเรา โดยเราขอนำมาเสนอแก่ท่านอีกครั้งดังนี้
พระได้ขึ้นเวทีคนเสื้อแดงหน้าทำเนียบ "พรงสงฆ์ตายไปแล้วหนึ่งรูป"
พระ ภิกษุสงฆ์ได้่ขึ้นเวทีเมื่อเวลาประมาณ 8.20 น. เปิดเผยว่า ตนเองได้เห็นทหารยิงปืนจริง และมีพระสงฆ์มรณะภาพจากกรณีดังกล่าวด้วยหนึ่งรูป "พรงสงฆ์ตายไปแล้วหนึ่งรูป ตอนนี้ก็ล้างเลือดบนถนนกันอยู่ ปกปิดหลักฐาน"
"ขอเรียกร้องให้พระภิกษุสงฆ์ทั่วประเทศออกมาเรียกร้องความเป็นธรรม" พระอีกรูปที่ขึ้นเวทีได้กล่าวผ่านไมค์
พระภิกษุสงฆ์ขึ้นเวทีคนเสื้อแดง แจ้งว่ามีผู้เสียชีวิต รวมถึงพระภิกษุสงฆ์
ภาพจากสื่อมวลชนกระแสหลัก เผยให้เห็นภิกษุรูปเดียวกันช่วงเช้ามืดบริเวณสามเหลี่ยมดินแดง
(ส่วนหนึ่งจากรายงานเรื่อง "รายงานคู่ขนาน 13 เมษายน 52")
หมายเหตุ: เราไม่ทราบชื่อของพระที่ขึ้นเวทีคนเสื้อแดงที่ทำเนียบ และไม่สามารถสรุปได้ว่าจากรายงานสองแหล่งนี้ว่าเป็นพระรูปเดียวกัน อนึ่ง จากรายงานหลายๆแหล่งนั้นทำให้ทราบว่าการเข้าสลายการชุมนุมโดยทหารได้เริ่ม ต้นขึ้นตั้งแต่เวลาประมาณสี่นาฬิกา
รายงานฉบับดังกล่าวนี้เป็นของคุณ John Le Fevre นักข่าวอิสระชาวออสเตรเลีย
แด่...แนวหน้าการ์ดเสื้อแดง
หลังการล้มลงเป็นโดมิโนของแถวแรก 13 คน
จาก sameskybooks.org
๏ วีรชนชาววัยรุ่น
คุกรุ่นหัวใจถ่าน
เปลวเพลิงก่ำฉายฉาน
แนวสังหารต้านประจัน
๏ วีรชนคนหนุ่มสาว
แกร่งกร้าวเกินคิดฝัน
ปลุกเร้าเข้าตะบัน
โรมรันกับลูกปืน
๏ คมแฝกและไม้รวก
หมวกแดงระดะดื่น
ผ้าแดงสะบัดขึ้น
โบกพริบผืนธงแดง
๏ ล้มเป็นโดมิโน
โอ้! เลือดชุ่มน้ำตาแห้ง
ด้วยใจจะเปลี่ยนแปลง
พลิกสังคมให้ดีงาม
๏ วีรชนชาววัยรุ่น
แสนลูกไม้ดิบและห่าม
แต่เสรีสุกวาววาม
วามวามกว่าทุกแสงดาว.
หมายเหตุ
ไม้หนึ่งเขียนหลังจากทราบข่าวขณะที่เขาอยู่ที่เวทีในทำเนียบว่าแนวหน้าที่ด่านดินแดง
ถูกระดมยิงเสียชีวิต ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นทั้งสิ้น
ผมไม่อาจหาภาพที่เหมาะสมประกอบได้ หากใครมีภาพที่เหมาะกับบทกวีนี้ ก็ช่วยโพสแทนด้วยครับ
ผม อยากเน้นย้ำว่า การรับรู้เรื่องราวนี้เป็นของคุณไม้หนึ่ง ซึ่งเขียนกวีบทนี้ขณะที่อยู่ในทำเนียบในช่วงเหตุการณ์สลายการชุมนุมนั้นเอง
จาก sameskybooks.org
๏ วีรชนชาววัยรุ่น
คุกรุ่นหัวใจถ่าน
เปลวเพลิงก่ำฉายฉาน
แนวสังหารต้านประจัน
๏ วีรชนคนหนุ่มสาว
แกร่งกร้าวเกินคิดฝัน
ปลุกเร้าเข้าตะบัน
โรมรันกับลูกปืน
๏ คมแฝกและไม้รวก
หมวกแดงระดะดื่น
ผ้าแดงสะบัดขึ้น
โบกพริบผืนธงแดง
๏ ล้มเป็นโดมิโน
โอ้! เลือดชุ่มน้ำตาแห้ง
ด้วยใจจะเปลี่ยนแปลง
พลิกสังคมให้ดีงาม
๏ วีรชนชาววัยรุ่น
แสนลูกไม้ดิบและห่าม
แต่เสรีสุกวาววาม
วามวามกว่าทุกแสงดาว.
หมายเหตุ
ไม้หนึ่งเขียนหลังจากทราบข่าวขณะที่เขาอยู่ที่เวทีในทำเนียบว่าแนวหน้าที่ด่านดินแดง
ถูกระดมยิงเสียชีวิต ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นทั้งสิ้น
ผมไม่อาจหาภาพที่เหมาะสมประกอบได้ หากใครมีภาพที่เหมาะกับบทกวีนี้ ก็ช่วยโพสแทนด้วยครับ
ผม อยากเน้นย้ำว่า การรับรู้เรื่องราวนี้เป็นของคุณไม้หนึ่ง ซึ่งเขียนกวีบทนี้ขณะที่อยู่ในทำเนียบในช่วงเหตุการณ์สลายการชุมนุมนั้นเอง
บทความวิเคราะห์ Thais on the brink, again – Michael J. Montesano
จาก themalaysianinsider.com
APRIL 13 – Media coverage of last Saturday’s disruption of the Asean summit in Pattaya focused on two dimensions of the shocking event.
On the one hand, the press noted that the abrupt termination of the meeting represented a setback not just for Asean but also for the region. Plans to deepen regional cooperation were scuttled, at least for now.
On the other hand, the press asked how long the government of Thai Prime Minister Abhisit Vejjajiva can survive last Saturday’s debacle. In the past three years, waves of street protests, such as those mounted by red-shirted supporters of former Prime Minister Thaksin Shinawatra in recent weeks, have helped wash away several Thai premiers. It thus makes sense to wonder whether Abhisit will be next.
But Thailand has entered a period far more momentous than either of these two dimensions of the media coverage suggests. A range of evidence indicates that the country is on the brink of a revolutionary situation. In this context, the fate of the Abhisit government represents a minor consideration.
First, observers of Thai politics have long suspected the involvement of Privy Council president General Prem Tinasulanon in the September 2006 coup that drove Thaksin from power.
But the latter’s decision in his March 27 phone-in to a red-shirt rally in Bangkok to cite Gen Prem by name as an instigator of the 2006 putsch broke new ground.
Thaksin’s supporters have since followed up by calling for the resignation of Gen Prem and two other members of the Thai monarch’s Privy Council.
The directness of this attack on royal councillors has little or no precedent in recent Thai history. It is tantamount to a challenge of the “network monarchy” through which Thailand’s current sovereign has played such an active role in the government of his country over the past three or four decades.
World history shows attacks against courtiers serve, more often than not, as mere cover for attacks on the royal institutions themselves.
Second, after months of such quiet that many in Thailand had thought that the red-shirt movement had run its course, the events of the past two weeks have revealed an effective and sophisticated organisation.
That organisation now has the initiative, not only in the capital Bangkok but apparently across much of provincial Thailand.
Press coverage of last weekend’s demonstrations has left unexplored the bases of this organisation and its network of local cells. It has failed to follow up on red-shirt claims to have blocked roads, surrounded provincial halls and mounted protests across northern and north-eastern Thailand.
The current upheaval seems to extend far, far beyond the tourist town of Pattaya and a couple of neighbourhoods of the Thai capital.
Third, Thai military forces made no meaningful effort to defend the Pattaya venue of the Asean summit. Did the army’s chain of command fail on Saturday? Was the Thai military too divided to act? Was its leadership willing cynically to incur the national humiliation of a disrupted summit in order to have a pretext to move violently against the red shirts?
The answers are not clear. But none of these possibilities offers reassurance, especially when there are indications that the Thai police feel they were so ill-used by the yellow-shirted members of the anti-Thaksin People’s Alliance for Democracy late last year that many among their ranks now sympathise with the red shirts.
Finally, neither an election nor a mediated process of reconciliation is likely to resolve Thailand’s present revolutionary situation. A free election will return Thaksinites to power, thus provoking his enemies all over again; an unfree election will only stir the red shirts into more intense opposition to the prevailing order.
Prospects for reconciliation in the interests of the national good are also slim. The figure to whom all Thais look for national reconciliation – the respected King Bhumibol Adulyadej – seems too ill to step in.
The success of Thaksin and his partisans in seizing the political initiative and openly challenging the “network monarchy” must not blind us to his own tawdry record. It must not lead us to overlook the fact that principle, rather than mere attachment to privilege or power, motivates at least some of his opponents.
One cannot know what the outcome of the ongoing back-room deliberations of those opponents will be. The Thai military may yet use violence against the red shirts. This may require it to mount crackdowns not only in Bangkok but also across much of provincial Thailand.
At best, such an effort will bring temporary quiet. At worst, it may exacerbate divisions among Thailand’s soldiers and policemen, leading to Thais spilling the blood of fellow Thais.
But revolutions need not be violent. The revolutionary situation on the brink of which the country now seems to stand can lead to a new Thailand, one in which there is room for all Thais to participate constructively.
It may well be a Thailand in which the monarch, post-King Bhumibol, and the military play less central roles than those to which Thais have grown accustomed over the past half-century.
In many ways, the real significance of Saturday’s debacle at Pattaya may lie in its prompting Asian leaders, along with the rest of us, to anticipate the process of revolutionary change on which Thailand now seems to have embarked. – The Straits Times
APRIL 13 – Media coverage of last Saturday’s disruption of the Asean summit in Pattaya focused on two dimensions of the shocking event.
On the one hand, the press noted that the abrupt termination of the meeting represented a setback not just for Asean but also for the region. Plans to deepen regional cooperation were scuttled, at least for now.
On the other hand, the press asked how long the government of Thai Prime Minister Abhisit Vejjajiva can survive last Saturday’s debacle. In the past three years, waves of street protests, such as those mounted by red-shirted supporters of former Prime Minister Thaksin Shinawatra in recent weeks, have helped wash away several Thai premiers. It thus makes sense to wonder whether Abhisit will be next.
But Thailand has entered a period far more momentous than either of these two dimensions of the media coverage suggests. A range of evidence indicates that the country is on the brink of a revolutionary situation. In this context, the fate of the Abhisit government represents a minor consideration.
First, observers of Thai politics have long suspected the involvement of Privy Council president General Prem Tinasulanon in the September 2006 coup that drove Thaksin from power.
But the latter’s decision in his March 27 phone-in to a red-shirt rally in Bangkok to cite Gen Prem by name as an instigator of the 2006 putsch broke new ground.
Thaksin’s supporters have since followed up by calling for the resignation of Gen Prem and two other members of the Thai monarch’s Privy Council.
The directness of this attack on royal councillors has little or no precedent in recent Thai history. It is tantamount to a challenge of the “network monarchy” through which Thailand’s current sovereign has played such an active role in the government of his country over the past three or four decades.
World history shows attacks against courtiers serve, more often than not, as mere cover for attacks on the royal institutions themselves.
Second, after months of such quiet that many in Thailand had thought that the red-shirt movement had run its course, the events of the past two weeks have revealed an effective and sophisticated organisation.
That organisation now has the initiative, not only in the capital Bangkok but apparently across much of provincial Thailand.
Press coverage of last weekend’s demonstrations has left unexplored the bases of this organisation and its network of local cells. It has failed to follow up on red-shirt claims to have blocked roads, surrounded provincial halls and mounted protests across northern and north-eastern Thailand.
The current upheaval seems to extend far, far beyond the tourist town of Pattaya and a couple of neighbourhoods of the Thai capital.
Third, Thai military forces made no meaningful effort to defend the Pattaya venue of the Asean summit. Did the army’s chain of command fail on Saturday? Was the Thai military too divided to act? Was its leadership willing cynically to incur the national humiliation of a disrupted summit in order to have a pretext to move violently against the red shirts?
The answers are not clear. But none of these possibilities offers reassurance, especially when there are indications that the Thai police feel they were so ill-used by the yellow-shirted members of the anti-Thaksin People’s Alliance for Democracy late last year that many among their ranks now sympathise with the red shirts.
Finally, neither an election nor a mediated process of reconciliation is likely to resolve Thailand’s present revolutionary situation. A free election will return Thaksinites to power, thus provoking his enemies all over again; an unfree election will only stir the red shirts into more intense opposition to the prevailing order.
Prospects for reconciliation in the interests of the national good are also slim. The figure to whom all Thais look for national reconciliation – the respected King Bhumibol Adulyadej – seems too ill to step in.
The success of Thaksin and his partisans in seizing the political initiative and openly challenging the “network monarchy” must not blind us to his own tawdry record. It must not lead us to overlook the fact that principle, rather than mere attachment to privilege or power, motivates at least some of his opponents.
One cannot know what the outcome of the ongoing back-room deliberations of those opponents will be. The Thai military may yet use violence against the red shirts. This may require it to mount crackdowns not only in Bangkok but also across much of provincial Thailand.
At best, such an effort will bring temporary quiet. At worst, it may exacerbate divisions among Thailand’s soldiers and policemen, leading to Thais spilling the blood of fellow Thais.
But revolutions need not be violent. The revolutionary situation on the brink of which the country now seems to stand can lead to a new Thailand, one in which there is room for all Thais to participate constructively.
It may well be a Thailand in which the monarch, post-King Bhumibol, and the military play less central roles than those to which Thais have grown accustomed over the past half-century.
In many ways, the real significance of Saturday’s debacle at Pattaya may lie in its prompting Asian leaders, along with the rest of us, to anticipate the process of revolutionary change on which Thailand now seems to have embarked. – The Straits Times
จดหมายเปิดผนึกจาก ‘ภัควดี’ ถึงนักสันติวิธี : โปรดนับศพ ‘ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์’ ด้วย
จาก ประชาไท
จดหมายเปิดผนึกถึงนักสันติวิธี : โปรดนับศพ ‘ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์’ ด้วย
ภัควดี วีระภาสพงษ์
16 เมษายน 2552
วันก่อนผู้เขียนได้ดูรายการ ‘ที่นี่ทีวีไทย’ ที่มีการสัมภาษณ์กลุ่มนักสันติวิธีที่ประกอบด้วย อ.นฤมล อ.ยุกติ คุณนารี คุณเจษฎา และ อ.ศรีประภา หลังจากฟังจนจบแล้ว ผู้เขียนรู้สึก ‘จึก’ ในอก อาการ ‘จึก’ นี้ยังคงอยู่แม้จะผ่านมาวันสองวันแล้ว ยิ่งเมื่อคืนนี้ได้ฟังการสัมภาษณ์นักข่าวสายทหารและอาจารย์ชื่ออะไรที่ผู้เขียนขี้เกียจจะจำ ความ ‘จึก’ นี้ยิ่งฝังลึกถึงขั้นทำเอาเมื่อคืนนอนไม่หลับทีเดียว
แม้ว่าผู้เขียนจะเป็นลูกศิษย์ อ.ชัยวัฒน์ สถาอานันท์ คนหนึ่ง แต่เปรียบไปก็เป็นแค่ ‘นักเรียนหลังห้อง’ ไม่ค่อยตั้งใจฟังเวลาอาจารย์สอน แถมตอนอยู่มหา’ลัย ก็มัวแต่เมาเสียเป็นส่วนใหญ่ (นี่เป็นอุทาหรณ์สอนใจสำหรับนักศึกษารุ่นหลัง โปรดตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้) ดังนั้น ผู้เขียนจึงรับความรู้มาแต่งูๆ ปลาๆ และโดยเฉพาะเรื่องสันติวิธีนั้น เป็นเรื่องที่ผู้เขียนรับมาจากอาจารย์น้อยถึงน้อยที่สุด
ผู้เขียนไม่ใช่นักคัดคำพูดของใครมาทีละท่อน และตอนนั้นก็ไม่ได้ตั้งใจจำด้วยว่าคนไหนพูดว่าอะไร แต่ค่อนข้างแน่ใจว่า อ.นฤมลและคุณนารีพูดในทำนองว่า การปราบปรามของกองทัพต่อผู้ชุมนุมโดยไม่มีใครตายนั้น ถือว่ากองทัพและรัฐบาลทำได้ดี อดทน และเป็นที่น่าพอใจ (ถ้าผู้เขียนฟังผิดไป ก็ขออภัยทั้ง 2 ท่าน ขอให้ถือว่าผู้เขียนหูเฝื่อนและงี่เง่าไปเองก็แล้วกัน)
ในสายตาของผู้ไม่ใช่นักสันติวิธีอย่างผู้เขียน ผู้เขียนขอตั้งข้อสงสัยว่า การที่ทหารลากปืนออกมายิงขึ้นฟ้าและเล็งใส่ผู้ชุมนุมนั้น ถือว่าเป็นวิธีการควบคุมม็อบที่ “ดี อดทน และน่าพอใจ” จริงๆ หรือ
สมมติก่อนว่า สิ่งที่รัฐบาลแถลงนั้นเป็นความจริงทุกอย่าง 1) ไม่มีใครตาย 2) ทหารใช้ลูกกระสุนจริงยิงขึ้นฟ้าและใช้ลูกกระสุนหัวกระดาษเล็งใส่ผู้ชุมนุม ซึ่งมีแต่เสียงข่มขวัญ 3) ทหารเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ด้วยความแม่นยำประดุจโรโบค็อบ ไม่มีทหารคนไหนสับสนระหว่างปืนที่มีลูกกระสุนจริงกับปืนที่มีลูกกระสุนหัวกระดาษเลย ลูกกระสุนจริงทุกลูกที่ยิงออกไป ยิงขึ้นฟ้าหมดทั้งสิ้น และทุกลูกที่เล็งใส่ผู้ชุมนุมเป็นลูกหัวกระดาษหมดทั้งสิ้น
สมมติไว้ก่อนว่า ทั้ง 3 ประการข้างต้นนี้จริงทั้งหมด
ผู้เขียนขอสมมติว่า ถ้าตัวเองเป็นนักสันติวิธี ในสายตาของนักสันติวิธีจะคิดอย่างไร? ผู้เขียนขอตั้งคำถามแบบนักสันติวิธีชั่วคราวดังนี้คือ :
1) การลากอาวุธสงครามออกมาก็ถือเป็นความรุนแรงในตัวเองแล้วมิใช่หรือ? ดังที่ อ.ชัยวัฒน์ สถาอานันท์ เขียนไว้ในบทความหลังรัฐประหาร 2549 (ผู้เขียนไม่ใช่นักวิชาการ ขี้เกียจค้นชื่อบทความมาอ้างอิง มันคือบทความในหนังสือที่ ‘ฟ้าเดียวกัน’ พิมพ์รวมเป็นเล่มนั่นแหละ ท่านผู้อ่านโปรดไปค้นดูเอง) อ.ชัยวัฒน์บอกว่า ถึงแม้ดูเหมือนการรัฐประหารครั้งนั้นจะไม่มีความรุนแรงทางกายภาพเกิดขึ้น แต่มันก็ยังเป็นความรุนแรงที่ยอมรับไม่ได้ (นี่คือข้อสรุปของผู้เขียนที่อ่านบทความจนจบ ไม่ใช่แค่อ่านประโยคสองประโยคแล้วด่วนสรุป จะสรุปผิดหรือไม่ ผู้เขียนรับผิดชอบเอง ไม่ต้องไปยุ่งกับ อ.ชัยวัฒน์ โปรดเข้าใจตามนี้)
ถ้ามีคนเอาอาวุธปืนมาเล็งใส่คุณ ปืนจะมีลูกหรือไม่มีลูก คุณจะถือว่ามันเป็นการใช้ความรุนแรงหรือไม่? ยิ่งอย่าว่าแต่ทหารทั้งกองวิ่งดาหน้าเข้าใส่คุณตอนตีสี่ เสียงปืนดังสนั่นปานสงครามกลางเมือง ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคุณแน่ๆ คือความตื่นตระหนก ภาพของเหตุการณ์ ‘พฤษภาเลือด’ และ ‘ทหารฆ่าประชาชน’ ในสภาพการณ์แบบนั้น คุณจะมีเวลาแยกแยะหรือว่าลูกกระสุนนั้นทำจากอะไร? มีใครตายจริงหรือไม่? ถ้าคุณเห็นเลือด คุณก็ต้องคิดว่ามีคนตายแน่นอน
2) ทำไมนักสันติวิธีทั้ง 2 ท่านไม่ตั้งคำถามกับรัฐบาลว่า เหตุใดไม่สั่งให้กองทัพใช้ลูกกระสุนหัวกระดาษทั้งหมด ทั้งที่ยิงขึ้นฟ้าและเล็งใส่ผู้ชุมนุม ถ้าเจตนาแค่ข่มขวัญ ทำไมต้องแยกเป็น 2 ประเภท? แล้วลูกกระสุนจริงที่ยิงขึ้นฟ้า มันไม่มีโอกาสตกลงมาใส่กบาลใครตายบ้างหรือ?
เมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา ผู้เขียนกลับไปฉลองวันปีใหม่ที่บ้านสามีที่ภาคใต้ คืนวันเคาท์ดาวน์นั้น ข้างบ้านที่ติดกันฉลองด้วยการเอาปืนพกมายิงขึ้นฟ้าไปหนึ่งนัด กระสุนนัดนั้นพุ่งขึ้นฟ้า แล้วตกลงมาทะลุหลังคากระเบื้องของบ้านแม่สามี ตกปุลงบนหมอนที่หัวเตียงห้องนอนห้องหนึ่งพอดิบพอดี โชคดีที่ทุกคนออกมาเคาท์ดาวน์กันหมด ไม่มีใครนอนอยู่บนเตียง
ผู้เขียนไม่ทราบว่า ถ้าลูกกระสุนจากปืนพกที่ยิงขึ้นฟ้าสามารถทะลุกระเบื้องหลังคาลงมาได้ ลูกกระสุนเอ็ม-16 ที่ยิงขึ้นฟ้าจะสามารถตกลงมาทะลุกะโหลกศีรษะหรือทะลุอกใครได้บ้างหรือไม่? หวังว่าจะมีนักฟิสิกส์สักคนสละเวลาช่วยคำนวณให้
นักสันติวิธีคิดว่านี่คือวิธีควบคุมม็อบที่ดี อดทนและน่าพอใจ อีกทั้งไม่ใช่การใช้ความรุนแรงตามหลักการสันติวิธีแล้วหรือ?
3) เท่าที่ความรู้งูๆ ปลาๆ ของผู้เขียนจะมีอยู่ เกิดมาจนบัดนี้ ผู้เขียนไม่เคยอ่านเจอที่ไหนมาก่อนเลยว่า วิธีการควบคุมและปราบม็อบของนานาอารยะประเทศ (ย้ำ อารยะประเทศ ไม่ใช่อนารยะประเทศ) ใช้วิธีให้กองทหารถือปืนเอ็ม-16 จะลูกกระสุนซ้อมหรือลูกกระสุนจริงก็ตามแต่ วิ่งไล่ยิงขู่ขวัญประชาชนแบบนั้น ทำไมในรายการวันนั้น นักสันติวิธีจึงไม่ตั้งคำถามกับรัฐบาลว่า เหตุใดรัฐบาลจึงไม่เริ่มต้นการปราบม็อบด้วยแก๊สน้ำตา สเปรย์พริกไทย รถฉีดน้ำแรงดันสูง (ซึ่งรัฐบาลสมชายเคยพยายามยืมจาก กทม. แต่ถูกปฏิเสธด้วยเหตุผลแปลกๆ ว่า กลัวน้ำไม่สะอาด) หน่วยปราบจลาจลพร้อมโล่ กระบอง ดันม็อบ แยกม็อบเป็นกลุ่มย่อยๆ ใช้กระบองฟาดหัวร้างข้างแตกบ้าง จับใส่กุญแจมือ ยัดขึ้นรถ (อย่าทำแบบตากใบก็แล้วกัน) ฯลฯ ในสหรัฐอเมริกามีการใช้กระสุนยางยิงใส่ผู้ชุมนุม โดยที่ผู้ชุมนุมรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าจะถูกยิงด้วยกระสุนยาง โดยทั้งหมดนี้ทำในตอนกลางวันแสกๆ สว่างๆ การที่อยู่ดีๆ ตอนตีสี่ รัฐบาลก็เอากองทหารถือปืนเอ็ม-16 ไล่ยิงประชาชนนั้น นี่หรือคือมาตรการปราบม็อบจากวิธีละมุนละม่อมแล้วค่อยเพิ่มดีกรีความแข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ ?
ถ้าผู้เขียนเป็นนักสันติวิธี ผู้เขียนจะแนะนำรัฐบาลว่า นับจากนี้ ไม่ว่ารัฐบาลชุดไหน ควรมีการฝึกหน่วยปราบจลาจลอย่างเป็นระบบ ซึ่งจะทำให้มีการสูญเสียน้อยที่สุดจริงๆ ถ้าตำรวจทำไม่ได้ ยกให้กองทัพทำก็ได้ งบประมาณกองทัพมีเยอะแยะ เผื่อกองทัพคิดไม่ออกว่าจะเอางบไปทำอะไร ก็ควรเอางบที่ได้มากมายมหาศาลทุกปีไปใช้ซื้อแก๊สน้ำตา (อย่าลืมว่าของดีไม่มีถูก) สเปรย์พริกไทย รถฉีดน้ำ กระสุนยาง ฯลฯ ถ้าขนาดสามารถฝึกทหารให้ไม่สับสนระหว่างปืนที่มีลูกจริงลูกซ้อมได้อย่างไม่ผิดพลาดแล้ว จะฝึกควบคุมม็อบคงเป็นแค่เรื่องขี้หมูขี้หมา ไหนๆ กองทัพก็ถนัดในการปราบม็อบอยู่แล้ว ก็ควรทำให้เป็นเรื่องเป็นราวกันไปเลย แถมยังช่วยให้มีรายการจัดซื้อพัสดุภัณฑ์เพิ่มขึ้นด้วย วิน-วินกันทุกฝ่าย
4) การที่รัฐบาลและกองทัพใช้มาตรการปราบม็อบด้วยวิธีการแปลกประหลาดที่สุดในโลก นั่นคือ ทำให้ม็อบตกใจกลัวสุดขีด ทำให้ม็อบเข้าใจผิดคิดว่ามีคนตายแน่นอน (ม็อบที่ไหนจะมีเวลาไปนั่งดูข่าวว่าไม่มีใครตาย) ทำให้เกิดข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วม็อบและคนเสมอนอกว่า ‘ทหารฆ่าประชาชน’ อีกแล้ว เหตุนี้มิใช่หรือที่ทำให้เกิดสภาพ ‘นรกแตก’ ในวันรุ่งขึ้น เมื่อคนที่เข้าตาจน คนที่จนตรอก ตื่นตระหนกเสียขวัญ เลือดเข้าตา (เพราะเห็นเลือดเพื่อนตำตา โดยไม่รู้ว่าเพื่อนเป็นตายร้ายดีอย่างไร หมดสัญญาณชีพแล้วหมอไทยยังชุบชีวิตขึ้นมาได้) ลองจินตนาการว่าตัวเองอยู่ในสภาพนั้นบ้าง คนที่คิดว่าตัวเองต้องพยายามเอาชีวิตรอด พวกเขาย่อมไม่คำนึงแล้วถึงวิธีการที่จะนำมาใช้ ไม่ต้องให้ใครวิดีโอลิงก์เข้ามาปลุกระดมหรอก วิธีปราบม็อบที่ดินแดงตอนตีสี่นั่นแหละ คือการปลุกปั่นม็อบให้ก่อวินาศกรรมได้ดีที่สุดในโลก !
ตอนนี้คนเสื้อแดงไม่ได้พ่ายแพ้ทางการเมืองเพียงอย่างเดียว ตอนนี้พวกเขายังถูกเกลียดชัง ถูกไล่ต้อนเหมือนหมูเหมือนหมา ถูกดูถูกเหยียดหยามว่าค่าจ้างแค่ 300 บาทก็ซื้อชีวิตได้ (คนกรุงนี่แปลก ตอนทักษิณด่าผู้ก่อความไม่สงบภาคใต้ว่า ‘โจรกระจอก’ ก็ด่าว่าทักษิณปากเสีย ตอนนี้ตัวเองก็ทำอย่างที่ทักษิณทำ ไม่ใช่แค่เรื่องนี้ แต่แทบทุกเรื่อง) รัฐบาลที่กลัวไม่มีอะไรจะทำและสื่อที่กลัวไม่มีข่าวจะขาย ก็ช่วยกันปลุกปั่นขยายความว่า นปช.จะลง ‘ใต้ดิน’ สรุปว่ากลัวกระรอกไม่เห็นโพรง ก็เลยช่วยชี้โพรงให้กระรอก เผื่อกระรอกไม่ทันคิด เลยช่วยบอกทางให้เสียเลย สรุปว่าคนกรุงและชนชั้นสูงในเมืองหลวงเห็นว่าประเทศไทยมีแค่ 3 จังหวัดภาคใต้ยังไม่พอ เลยอยากให้ภาคเหนือและอีสานมี ‘กลุ่มผู้ก่อความไม่สงบ’ เพิ่มขึ้นเสียเลย?
ในช่วงหลายปีมานี้ ผู้เขียนศึกษาเรียนรู้เรื่องหนึ่ง ซึ่งไม่รู้จะนิยามชื่อวิชาว่าอะไรดี แต่โดยเนื้อหาก็คือ การฝึกมองโลกจากสายตาของผู้อยู่เบื้องล่าง สิ่งแรกที่ผู้เขียนค้นพบด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่งยวดก็คือ คนจนและคนชายขอบไม่ว่าที่ไหนในโลก นอกจากการเอาชีวิตรอดที่เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์แล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่เขามี สิ่งที่เขาหวงแหน บางครั้งให้คุณค่ายิ่งกว่าชีวิต ก็คือ ‘ศักดิ์ศรี’ เรื่องนี้ใครๆ อาจจะรู้อยู่แล้วก็ได้ แต่ผู้เขียนโง่ ไม่เคยรู้มาก่อน ผู้เขียนนึกว่าสิ่งที่จะค้นพบคือเรื่องการเรียกร้องเรื่องความเป็นธรรม เรื่องปากท้อง ฯลฯ ผู้เขียนไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า สิ่งที่คนจนไขว่คว้ามากที่สุดก็คือ ‘ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์’
ผู้เขียนไม่ได้โรแมนติกและไม่ได้อ่านนิยายมากไป
คนจนต้องการศักดิ์ศรี คนชั้นกลางและคนรวยต้องการอภิสิทธิ์ ศักดิ์ศรี vs. อภิสิทธิ์ สองอย่างนี้แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว โฆษกรัฐบาลที่ชื่อ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ จึงเป็นบุคลาธิษฐานของสิ่งที่คนชั้นกลางและคนชั้นสูงปรารถนาอย่างสมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ในโลกความเป็นจริง
ผู้เขียนไม่รู้ว่า อ.นฤมลและคุณนารีหมายความอย่างที่พูดจริงๆ หรือเปล่าว่า ครั้งนี้รัฐบาลและกองทัพจัดการได้ดี เพราะไม่มีใครตาย แต่ศักดิ์ศรีของคนเสื้อแดงจนๆ ที่ถูกทำลายไปอย่างย่อยยับเล่า มันไม่มีคุณค่าให้คำนึงถึงเลยหรือ? นักสันติวิธีรู้จักแค่วิธีนับศพ แต่ไม่รู้จักนับหัวใจที่ตายแล้วในร่างที่ยังมีลมหายใจอยู่หรือ?
เมื่อคนเสื้อแดงเป็นได้แค่หมาจนตรอก เสียงพูดที่เป็นภาษาไทยแท้ๆ ของเขาจึงไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครฟัง มันกลายเป็นแค่เสียงหนวกหูเหมือนเสียงเห่าของหมาข้างถนน แน่นอน พวกเขาย่อมต้องลุกขึ้นต่อสู้อีกครั้งและอีกครั้ง เพื่อไขว่คว้าศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์กลับคืนมา เพื่อให้เสียงอึกทึกของเขากลายเป็นภาษาที่ฟังรู้เรื่อง เพื่อให้สังคมของอภิสิทธิ์ชนรับรู้การดำรงอยู่ของพวกเขา
แต่ด้วยวิธีการแบบใดเล่า?
ความจนตรอกและความสิ้นหวังไม่ใช่หรือคือบ่อเกิดของการใช้ความรุนแรง?
ผู้เขียนมีข้อเสนอต่อนักสันติวิธีในสังคมไทยดังนี้คือ:
1) เราพูดกันมามากแล้วถึงความรุนแรงเชิงโครงสร้าง ข้อต่อที่เปราะบางที่สุดในสังคมที่ไม่เท่าเทียมก็คือคนจนที่สิ้นหวัง ความอัดอั้นคับข้องของพวกเขา หากไม่มีการระบายและแก้ไขอย่างถูกต้อง ย่อมปะทุระเบิดออกมาเป็นความรุนแรงได้เสมอ เราควรยอมรับกันได้แล้วว่า การประท้วงและการเมืองบนท้องถนนย่อมเกิดขึ้นต่อไปอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นกลุ่มคนเสื้อแดงเท่านั้น แต่รวมถึงกลุ่มคนที่ถูกกีดกันอื่นๆ ในสังคมด้วย
2) ผู้เขียนทึกทักว่า นักสันติวิธีคงต้องการให้สันติวิธีและการไม่ใช้ความรุนแรงลงหลักปักรากฐานในสังคมไทย และเนื่องจากนักสันติวิธีมักเป็นผู้มีศรัทธาในศาสนาด้วย การเผยแผ่แนวคิดสันติวิธีจึงไม่น่าแตกต่างมากนักกับการเผยแผ่ศาสนา และสามารถทำควบคู่กันได้
3) ดังนั้น ผู้เขียนจึงเห็นว่า หากเป้าหมายของนักสันติวิธีเป็นไปตามข้างต้นจริงๆ ป่วยการเปล่าที่นักสันติวิธีจะเสียเวลาไปกับกิจกรรมอย่างเช่น ธรรมยาตรา ซึ่งต้องไปทะเลาะกับพวกฮิปปี้ฝรั่งที่มาร่วมขบวน หรือเอาดอกไม้ขาวไปโปรยถนน ซึ่งทำให้คนกวาดถนนต้องมาคอยเก็บกวาด เผลอๆ จะถูกคนกรุงเทพฯ โกรธอีกเปล่าๆ ว่าไปทำให้เขารถติด
ตอนนี้ข้อต่อที่เปราะบางที่สุดในสังคมก็คือคนจน ซึ่งบางส่วนก็คือคนเสื้อแดงนี่เอง ถ้าเช่นนั้น ไฉนเล่า นักสันติวิธีไม่ดำเนินการเชิงรุก เดินเข้าไปหาพวกเขา เหมือนอย่างที่นักบวชสำนักเทววิทยาเพื่อการปลดปล่อยเดินฝ่าป่าดงเข้าไปหาคนจนพื้นเมืองในละตินอเมริกา แล้วอบรมพวกเขาเรื่องการประท้วงด้วยสันติวิธี (ขอทุนจาก สสส. บ้างก็ได้) นักสันติวิธีไม่จำเป็นต้องจำกัดกลุ่มคนเฉพาะพวกเสื้อแดง คนอีกกลุ่มที่ต้องการการอบรมเรื่องนี้อย่างขนาดหนักก็คือ กลุ่มคนเสื้อเหลือง ทหาร รัฐบาลและตำรวจ ถ้าหากพวกเขาต้องการสันติวิธีจริงๆ และไม่ต้องการอภิสิทธิ์มากเกินไป
เพราะสันติวิธีนั้นไม่ใช่สำเร็จได้ง่ายๆ ด้วยปากพูดหรือเขียนใส่ป้ายเดินชูให้คนเห็น เท่าที่ความรู้อันน้อยนิดของผู้เขียนมีอยู่ การใช้สันติวิธีในกระบวนการเรียกร้องทางการเมืองในต่างประเทศนั้น ต้องอาศัยการอบรมและการฝึกกันเป็นสัปดาห์ บางทีเป็นเดือน และต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญมาช่วยอบรม ตัวอย่างก็มีเช่น องค์กรกรีนพีซ องค์กร Ruckus เป็นต้น
ผู้เขียนหวังว่า ในอนาคตจะได้เห็นค่ายอบรมสันติวิธีที่เปิดกว้างและเข้าถึงสำหรับคนทุกกลุ่มทุกชนชั้น เพื่อให้สันติวิธีได้หยั่งรากในสังคมไทยอย่างแท้จริง
และคราวหน้าโปรดอย่านับแค่ศพคนตาย แต่กรุณานับหัวใจของคนที่ตายทั้งเป็นด้วย!
ด้วยความนับถือ
ภัควดี วีระภาสพงษ์
จดหมายเปิดผนึกถึงนักสันติวิธี : โปรดนับศพ ‘ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์’ ด้วย
ภัควดี วีระภาสพงษ์
16 เมษายน 2552
วันก่อนผู้เขียนได้ดูรายการ ‘ที่นี่ทีวีไทย’ ที่มีการสัมภาษณ์กลุ่มนักสันติวิธีที่ประกอบด้วย อ.นฤมล อ.ยุกติ คุณนารี คุณเจษฎา และ อ.ศรีประภา หลังจากฟังจนจบแล้ว ผู้เขียนรู้สึก ‘จึก’ ในอก อาการ ‘จึก’ นี้ยังคงอยู่แม้จะผ่านมาวันสองวันแล้ว ยิ่งเมื่อคืนนี้ได้ฟังการสัมภาษณ์นักข่าวสายทหารและอาจารย์ชื่ออะไรที่ผู้เขียนขี้เกียจจะจำ ความ ‘จึก’ นี้ยิ่งฝังลึกถึงขั้นทำเอาเมื่อคืนนอนไม่หลับทีเดียว
แม้ว่าผู้เขียนจะเป็นลูกศิษย์ อ.ชัยวัฒน์ สถาอานันท์ คนหนึ่ง แต่เปรียบไปก็เป็นแค่ ‘นักเรียนหลังห้อง’ ไม่ค่อยตั้งใจฟังเวลาอาจารย์สอน แถมตอนอยู่มหา’ลัย ก็มัวแต่เมาเสียเป็นส่วนใหญ่ (นี่เป็นอุทาหรณ์สอนใจสำหรับนักศึกษารุ่นหลัง โปรดตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้) ดังนั้น ผู้เขียนจึงรับความรู้มาแต่งูๆ ปลาๆ และโดยเฉพาะเรื่องสันติวิธีนั้น เป็นเรื่องที่ผู้เขียนรับมาจากอาจารย์น้อยถึงน้อยที่สุด
ผู้เขียนไม่ใช่นักคัดคำพูดของใครมาทีละท่อน และตอนนั้นก็ไม่ได้ตั้งใจจำด้วยว่าคนไหนพูดว่าอะไร แต่ค่อนข้างแน่ใจว่า อ.นฤมลและคุณนารีพูดในทำนองว่า การปราบปรามของกองทัพต่อผู้ชุมนุมโดยไม่มีใครตายนั้น ถือว่ากองทัพและรัฐบาลทำได้ดี อดทน และเป็นที่น่าพอใจ (ถ้าผู้เขียนฟังผิดไป ก็ขออภัยทั้ง 2 ท่าน ขอให้ถือว่าผู้เขียนหูเฝื่อนและงี่เง่าไปเองก็แล้วกัน)
ในสายตาของผู้ไม่ใช่นักสันติวิธีอย่างผู้เขียน ผู้เขียนขอตั้งข้อสงสัยว่า การที่ทหารลากปืนออกมายิงขึ้นฟ้าและเล็งใส่ผู้ชุมนุมนั้น ถือว่าเป็นวิธีการควบคุมม็อบที่ “ดี อดทน และน่าพอใจ” จริงๆ หรือ
สมมติก่อนว่า สิ่งที่รัฐบาลแถลงนั้นเป็นความจริงทุกอย่าง 1) ไม่มีใครตาย 2) ทหารใช้ลูกกระสุนจริงยิงขึ้นฟ้าและใช้ลูกกระสุนหัวกระดาษเล็งใส่ผู้ชุมนุม ซึ่งมีแต่เสียงข่มขวัญ 3) ทหารเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ด้วยความแม่นยำประดุจโรโบค็อบ ไม่มีทหารคนไหนสับสนระหว่างปืนที่มีลูกกระสุนจริงกับปืนที่มีลูกกระสุนหัวกระดาษเลย ลูกกระสุนจริงทุกลูกที่ยิงออกไป ยิงขึ้นฟ้าหมดทั้งสิ้น และทุกลูกที่เล็งใส่ผู้ชุมนุมเป็นลูกหัวกระดาษหมดทั้งสิ้น
สมมติไว้ก่อนว่า ทั้ง 3 ประการข้างต้นนี้จริงทั้งหมด
ผู้เขียนขอสมมติว่า ถ้าตัวเองเป็นนักสันติวิธี ในสายตาของนักสันติวิธีจะคิดอย่างไร? ผู้เขียนขอตั้งคำถามแบบนักสันติวิธีชั่วคราวดังนี้คือ :
1) การลากอาวุธสงครามออกมาก็ถือเป็นความรุนแรงในตัวเองแล้วมิใช่หรือ? ดังที่ อ.ชัยวัฒน์ สถาอานันท์ เขียนไว้ในบทความหลังรัฐประหาร 2549 (ผู้เขียนไม่ใช่นักวิชาการ ขี้เกียจค้นชื่อบทความมาอ้างอิง มันคือบทความในหนังสือที่ ‘ฟ้าเดียวกัน’ พิมพ์รวมเป็นเล่มนั่นแหละ ท่านผู้อ่านโปรดไปค้นดูเอง) อ.ชัยวัฒน์บอกว่า ถึงแม้ดูเหมือนการรัฐประหารครั้งนั้นจะไม่มีความรุนแรงทางกายภาพเกิดขึ้น แต่มันก็ยังเป็นความรุนแรงที่ยอมรับไม่ได้ (นี่คือข้อสรุปของผู้เขียนที่อ่านบทความจนจบ ไม่ใช่แค่อ่านประโยคสองประโยคแล้วด่วนสรุป จะสรุปผิดหรือไม่ ผู้เขียนรับผิดชอบเอง ไม่ต้องไปยุ่งกับ อ.ชัยวัฒน์ โปรดเข้าใจตามนี้)
ถ้ามีคนเอาอาวุธปืนมาเล็งใส่คุณ ปืนจะมีลูกหรือไม่มีลูก คุณจะถือว่ามันเป็นการใช้ความรุนแรงหรือไม่? ยิ่งอย่าว่าแต่ทหารทั้งกองวิ่งดาหน้าเข้าใส่คุณตอนตีสี่ เสียงปืนดังสนั่นปานสงครามกลางเมือง ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคุณแน่ๆ คือความตื่นตระหนก ภาพของเหตุการณ์ ‘พฤษภาเลือด’ และ ‘ทหารฆ่าประชาชน’ ในสภาพการณ์แบบนั้น คุณจะมีเวลาแยกแยะหรือว่าลูกกระสุนนั้นทำจากอะไร? มีใครตายจริงหรือไม่? ถ้าคุณเห็นเลือด คุณก็ต้องคิดว่ามีคนตายแน่นอน
2) ทำไมนักสันติวิธีทั้ง 2 ท่านไม่ตั้งคำถามกับรัฐบาลว่า เหตุใดไม่สั่งให้กองทัพใช้ลูกกระสุนหัวกระดาษทั้งหมด ทั้งที่ยิงขึ้นฟ้าและเล็งใส่ผู้ชุมนุม ถ้าเจตนาแค่ข่มขวัญ ทำไมต้องแยกเป็น 2 ประเภท? แล้วลูกกระสุนจริงที่ยิงขึ้นฟ้า มันไม่มีโอกาสตกลงมาใส่กบาลใครตายบ้างหรือ?
เมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา ผู้เขียนกลับไปฉลองวันปีใหม่ที่บ้านสามีที่ภาคใต้ คืนวันเคาท์ดาวน์นั้น ข้างบ้านที่ติดกันฉลองด้วยการเอาปืนพกมายิงขึ้นฟ้าไปหนึ่งนัด กระสุนนัดนั้นพุ่งขึ้นฟ้า แล้วตกลงมาทะลุหลังคากระเบื้องของบ้านแม่สามี ตกปุลงบนหมอนที่หัวเตียงห้องนอนห้องหนึ่งพอดิบพอดี โชคดีที่ทุกคนออกมาเคาท์ดาวน์กันหมด ไม่มีใครนอนอยู่บนเตียง
ผู้เขียนไม่ทราบว่า ถ้าลูกกระสุนจากปืนพกที่ยิงขึ้นฟ้าสามารถทะลุกระเบื้องหลังคาลงมาได้ ลูกกระสุนเอ็ม-16 ที่ยิงขึ้นฟ้าจะสามารถตกลงมาทะลุกะโหลกศีรษะหรือทะลุอกใครได้บ้างหรือไม่? หวังว่าจะมีนักฟิสิกส์สักคนสละเวลาช่วยคำนวณให้
นักสันติวิธีคิดว่านี่คือวิธีควบคุมม็อบที่ดี อดทนและน่าพอใจ อีกทั้งไม่ใช่การใช้ความรุนแรงตามหลักการสันติวิธีแล้วหรือ?
3) เท่าที่ความรู้งูๆ ปลาๆ ของผู้เขียนจะมีอยู่ เกิดมาจนบัดนี้ ผู้เขียนไม่เคยอ่านเจอที่ไหนมาก่อนเลยว่า วิธีการควบคุมและปราบม็อบของนานาอารยะประเทศ (ย้ำ อารยะประเทศ ไม่ใช่อนารยะประเทศ) ใช้วิธีให้กองทหารถือปืนเอ็ม-16 จะลูกกระสุนซ้อมหรือลูกกระสุนจริงก็ตามแต่ วิ่งไล่ยิงขู่ขวัญประชาชนแบบนั้น ทำไมในรายการวันนั้น นักสันติวิธีจึงไม่ตั้งคำถามกับรัฐบาลว่า เหตุใดรัฐบาลจึงไม่เริ่มต้นการปราบม็อบด้วยแก๊สน้ำตา สเปรย์พริกไทย รถฉีดน้ำแรงดันสูง (ซึ่งรัฐบาลสมชายเคยพยายามยืมจาก กทม. แต่ถูกปฏิเสธด้วยเหตุผลแปลกๆ ว่า กลัวน้ำไม่สะอาด) หน่วยปราบจลาจลพร้อมโล่ กระบอง ดันม็อบ แยกม็อบเป็นกลุ่มย่อยๆ ใช้กระบองฟาดหัวร้างข้างแตกบ้าง จับใส่กุญแจมือ ยัดขึ้นรถ (อย่าทำแบบตากใบก็แล้วกัน) ฯลฯ ในสหรัฐอเมริกามีการใช้กระสุนยางยิงใส่ผู้ชุมนุม โดยที่ผู้ชุมนุมรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าจะถูกยิงด้วยกระสุนยาง โดยทั้งหมดนี้ทำในตอนกลางวันแสกๆ สว่างๆ การที่อยู่ดีๆ ตอนตีสี่ รัฐบาลก็เอากองทหารถือปืนเอ็ม-16 ไล่ยิงประชาชนนั้น นี่หรือคือมาตรการปราบม็อบจากวิธีละมุนละม่อมแล้วค่อยเพิ่มดีกรีความแข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ ?
ถ้าผู้เขียนเป็นนักสันติวิธี ผู้เขียนจะแนะนำรัฐบาลว่า นับจากนี้ ไม่ว่ารัฐบาลชุดไหน ควรมีการฝึกหน่วยปราบจลาจลอย่างเป็นระบบ ซึ่งจะทำให้มีการสูญเสียน้อยที่สุดจริงๆ ถ้าตำรวจทำไม่ได้ ยกให้กองทัพทำก็ได้ งบประมาณกองทัพมีเยอะแยะ เผื่อกองทัพคิดไม่ออกว่าจะเอางบไปทำอะไร ก็ควรเอางบที่ได้มากมายมหาศาลทุกปีไปใช้ซื้อแก๊สน้ำตา (อย่าลืมว่าของดีไม่มีถูก) สเปรย์พริกไทย รถฉีดน้ำ กระสุนยาง ฯลฯ ถ้าขนาดสามารถฝึกทหารให้ไม่สับสนระหว่างปืนที่มีลูกจริงลูกซ้อมได้อย่างไม่ผิดพลาดแล้ว จะฝึกควบคุมม็อบคงเป็นแค่เรื่องขี้หมูขี้หมา ไหนๆ กองทัพก็ถนัดในการปราบม็อบอยู่แล้ว ก็ควรทำให้เป็นเรื่องเป็นราวกันไปเลย แถมยังช่วยให้มีรายการจัดซื้อพัสดุภัณฑ์เพิ่มขึ้นด้วย วิน-วินกันทุกฝ่าย
4) การที่รัฐบาลและกองทัพใช้มาตรการปราบม็อบด้วยวิธีการแปลกประหลาดที่สุดในโลก นั่นคือ ทำให้ม็อบตกใจกลัวสุดขีด ทำให้ม็อบเข้าใจผิดคิดว่ามีคนตายแน่นอน (ม็อบที่ไหนจะมีเวลาไปนั่งดูข่าวว่าไม่มีใครตาย) ทำให้เกิดข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วม็อบและคนเสมอนอกว่า ‘ทหารฆ่าประชาชน’ อีกแล้ว เหตุนี้มิใช่หรือที่ทำให้เกิดสภาพ ‘นรกแตก’ ในวันรุ่งขึ้น เมื่อคนที่เข้าตาจน คนที่จนตรอก ตื่นตระหนกเสียขวัญ เลือดเข้าตา (เพราะเห็นเลือดเพื่อนตำตา โดยไม่รู้ว่าเพื่อนเป็นตายร้ายดีอย่างไร หมดสัญญาณชีพแล้วหมอไทยยังชุบชีวิตขึ้นมาได้) ลองจินตนาการว่าตัวเองอยู่ในสภาพนั้นบ้าง คนที่คิดว่าตัวเองต้องพยายามเอาชีวิตรอด พวกเขาย่อมไม่คำนึงแล้วถึงวิธีการที่จะนำมาใช้ ไม่ต้องให้ใครวิดีโอลิงก์เข้ามาปลุกระดมหรอก วิธีปราบม็อบที่ดินแดงตอนตีสี่นั่นแหละ คือการปลุกปั่นม็อบให้ก่อวินาศกรรมได้ดีที่สุดในโลก !
ตอนนี้คนเสื้อแดงไม่ได้พ่ายแพ้ทางการเมืองเพียงอย่างเดียว ตอนนี้พวกเขายังถูกเกลียดชัง ถูกไล่ต้อนเหมือนหมูเหมือนหมา ถูกดูถูกเหยียดหยามว่าค่าจ้างแค่ 300 บาทก็ซื้อชีวิตได้ (คนกรุงนี่แปลก ตอนทักษิณด่าผู้ก่อความไม่สงบภาคใต้ว่า ‘โจรกระจอก’ ก็ด่าว่าทักษิณปากเสีย ตอนนี้ตัวเองก็ทำอย่างที่ทักษิณทำ ไม่ใช่แค่เรื่องนี้ แต่แทบทุกเรื่อง) รัฐบาลที่กลัวไม่มีอะไรจะทำและสื่อที่กลัวไม่มีข่าวจะขาย ก็ช่วยกันปลุกปั่นขยายความว่า นปช.จะลง ‘ใต้ดิน’ สรุปว่ากลัวกระรอกไม่เห็นโพรง ก็เลยช่วยชี้โพรงให้กระรอก เผื่อกระรอกไม่ทันคิด เลยช่วยบอกทางให้เสียเลย สรุปว่าคนกรุงและชนชั้นสูงในเมืองหลวงเห็นว่าประเทศไทยมีแค่ 3 จังหวัดภาคใต้ยังไม่พอ เลยอยากให้ภาคเหนือและอีสานมี ‘กลุ่มผู้ก่อความไม่สงบ’ เพิ่มขึ้นเสียเลย?
ในช่วงหลายปีมานี้ ผู้เขียนศึกษาเรียนรู้เรื่องหนึ่ง ซึ่งไม่รู้จะนิยามชื่อวิชาว่าอะไรดี แต่โดยเนื้อหาก็คือ การฝึกมองโลกจากสายตาของผู้อยู่เบื้องล่าง สิ่งแรกที่ผู้เขียนค้นพบด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่งยวดก็คือ คนจนและคนชายขอบไม่ว่าที่ไหนในโลก นอกจากการเอาชีวิตรอดที่เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์แล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่เขามี สิ่งที่เขาหวงแหน บางครั้งให้คุณค่ายิ่งกว่าชีวิต ก็คือ ‘ศักดิ์ศรี’ เรื่องนี้ใครๆ อาจจะรู้อยู่แล้วก็ได้ แต่ผู้เขียนโง่ ไม่เคยรู้มาก่อน ผู้เขียนนึกว่าสิ่งที่จะค้นพบคือเรื่องการเรียกร้องเรื่องความเป็นธรรม เรื่องปากท้อง ฯลฯ ผู้เขียนไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า สิ่งที่คนจนไขว่คว้ามากที่สุดก็คือ ‘ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์’
ผู้เขียนไม่ได้โรแมนติกและไม่ได้อ่านนิยายมากไป
คนจนต้องการศักดิ์ศรี คนชั้นกลางและคนรวยต้องการอภิสิทธิ์ ศักดิ์ศรี vs. อภิสิทธิ์ สองอย่างนี้แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว โฆษกรัฐบาลที่ชื่อ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ จึงเป็นบุคลาธิษฐานของสิ่งที่คนชั้นกลางและคนชั้นสูงปรารถนาอย่างสมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ในโลกความเป็นจริง
ผู้เขียนไม่รู้ว่า อ.นฤมลและคุณนารีหมายความอย่างที่พูดจริงๆ หรือเปล่าว่า ครั้งนี้รัฐบาลและกองทัพจัดการได้ดี เพราะไม่มีใครตาย แต่ศักดิ์ศรีของคนเสื้อแดงจนๆ ที่ถูกทำลายไปอย่างย่อยยับเล่า มันไม่มีคุณค่าให้คำนึงถึงเลยหรือ? นักสันติวิธีรู้จักแค่วิธีนับศพ แต่ไม่รู้จักนับหัวใจที่ตายแล้วในร่างที่ยังมีลมหายใจอยู่หรือ?
เมื่อคนเสื้อแดงเป็นได้แค่หมาจนตรอก เสียงพูดที่เป็นภาษาไทยแท้ๆ ของเขาจึงไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครฟัง มันกลายเป็นแค่เสียงหนวกหูเหมือนเสียงเห่าของหมาข้างถนน แน่นอน พวกเขาย่อมต้องลุกขึ้นต่อสู้อีกครั้งและอีกครั้ง เพื่อไขว่คว้าศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์กลับคืนมา เพื่อให้เสียงอึกทึกของเขากลายเป็นภาษาที่ฟังรู้เรื่อง เพื่อให้สังคมของอภิสิทธิ์ชนรับรู้การดำรงอยู่ของพวกเขา
แต่ด้วยวิธีการแบบใดเล่า?
ความจนตรอกและความสิ้นหวังไม่ใช่หรือคือบ่อเกิดของการใช้ความรุนแรง?
ผู้เขียนมีข้อเสนอต่อนักสันติวิธีในสังคมไทยดังนี้คือ:
1) เราพูดกันมามากแล้วถึงความรุนแรงเชิงโครงสร้าง ข้อต่อที่เปราะบางที่สุดในสังคมที่ไม่เท่าเทียมก็คือคนจนที่สิ้นหวัง ความอัดอั้นคับข้องของพวกเขา หากไม่มีการระบายและแก้ไขอย่างถูกต้อง ย่อมปะทุระเบิดออกมาเป็นความรุนแรงได้เสมอ เราควรยอมรับกันได้แล้วว่า การประท้วงและการเมืองบนท้องถนนย่อมเกิดขึ้นต่อไปอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นกลุ่มคนเสื้อแดงเท่านั้น แต่รวมถึงกลุ่มคนที่ถูกกีดกันอื่นๆ ในสังคมด้วย
2) ผู้เขียนทึกทักว่า นักสันติวิธีคงต้องการให้สันติวิธีและการไม่ใช้ความรุนแรงลงหลักปักรากฐานในสังคมไทย และเนื่องจากนักสันติวิธีมักเป็นผู้มีศรัทธาในศาสนาด้วย การเผยแผ่แนวคิดสันติวิธีจึงไม่น่าแตกต่างมากนักกับการเผยแผ่ศาสนา และสามารถทำควบคู่กันได้
3) ดังนั้น ผู้เขียนจึงเห็นว่า หากเป้าหมายของนักสันติวิธีเป็นไปตามข้างต้นจริงๆ ป่วยการเปล่าที่นักสันติวิธีจะเสียเวลาไปกับกิจกรรมอย่างเช่น ธรรมยาตรา ซึ่งต้องไปทะเลาะกับพวกฮิปปี้ฝรั่งที่มาร่วมขบวน หรือเอาดอกไม้ขาวไปโปรยถนน ซึ่งทำให้คนกวาดถนนต้องมาคอยเก็บกวาด เผลอๆ จะถูกคนกรุงเทพฯ โกรธอีกเปล่าๆ ว่าไปทำให้เขารถติด
ตอนนี้ข้อต่อที่เปราะบางที่สุดในสังคมก็คือคนจน ซึ่งบางส่วนก็คือคนเสื้อแดงนี่เอง ถ้าเช่นนั้น ไฉนเล่า นักสันติวิธีไม่ดำเนินการเชิงรุก เดินเข้าไปหาพวกเขา เหมือนอย่างที่นักบวชสำนักเทววิทยาเพื่อการปลดปล่อยเดินฝ่าป่าดงเข้าไปหาคนจนพื้นเมืองในละตินอเมริกา แล้วอบรมพวกเขาเรื่องการประท้วงด้วยสันติวิธี (ขอทุนจาก สสส. บ้างก็ได้) นักสันติวิธีไม่จำเป็นต้องจำกัดกลุ่มคนเฉพาะพวกเสื้อแดง คนอีกกลุ่มที่ต้องการการอบรมเรื่องนี้อย่างขนาดหนักก็คือ กลุ่มคนเสื้อเหลือง ทหาร รัฐบาลและตำรวจ ถ้าหากพวกเขาต้องการสันติวิธีจริงๆ และไม่ต้องการอภิสิทธิ์มากเกินไป
เพราะสันติวิธีนั้นไม่ใช่สำเร็จได้ง่ายๆ ด้วยปากพูดหรือเขียนใส่ป้ายเดินชูให้คนเห็น เท่าที่ความรู้อันน้อยนิดของผู้เขียนมีอยู่ การใช้สันติวิธีในกระบวนการเรียกร้องทางการเมืองในต่างประเทศนั้น ต้องอาศัยการอบรมและการฝึกกันเป็นสัปดาห์ บางทีเป็นเดือน และต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญมาช่วยอบรม ตัวอย่างก็มีเช่น องค์กรกรีนพีซ องค์กร Ruckus เป็นต้น
ผู้เขียนหวังว่า ในอนาคตจะได้เห็นค่ายอบรมสันติวิธีที่เปิดกว้างและเข้าถึงสำหรับคนทุกกลุ่มทุกชนชั้น เพื่อให้สันติวิธีได้หยั่งรากในสังคมไทยอย่างแท้จริง
และคราวหน้าโปรดอย่านับแค่ศพคนตาย แต่กรุณานับหัวใจของคนที่ตายทั้งเป็นด้วย!
ด้วยความนับถือ
ภัควดี วีระภาสพงษ์
สนนท.เปิดเวบไซต์รับแจ้งผู้สูญหายสงกรานต์ทมิฬ
จาก ThaiEnews วันศุกร์, เมษายน 17, 2009
สนนท.เปิดศูนย์รับแจ้งผู้สูญหายกรณีสงกรานต์ทมิฬ-ระบุอาจ มีผู้ตายในเหตุการณ์มากกว่า60คนแต่ถูกปกปิด ขอให้ญาติผู้ตายหรือสุญหายแจ้งมาที่ศูนย์รับเรื่องราวผู้สูญหายที่จัดตั้ง ขึ้นทั้งทางตรง,อีเมล์,โทรศัพท์และเวบไซต์
โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
17 เมษายน 2552
สหพันธ์ นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (สนนท.) ร่วมกับเครือข่ายเดือนตุลา เครือข่ายราษฎรนักเขียนศิลปินประชาธิปไตย(PWAD)แถลงข่าวจัดตั้งศูนย์รับ เรื่องราวข้อมูลคนหายในเหตุการณ์ชุมนุมทางการเมืองเดือนเมษายน ในช่วงระหว่างการชุมนุมของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.)ที่อนุสรณ์สถาน 14 ตุลา
โดยศูนย์รับเรื่องราวฯเปิดรับแจ้งข้อมูลคนหายหลายช่องทางดังนี้
-ทางตรง จะตั้งโต๊ะรับเรื่องที่อนุสรณ์สถานตั้งแต่เวลา 09.00-17.00น. ทุกวัน โดยความอนุเคราะห์ด้านสถานที่ของ
รศ.สุรัสวดี หุ่นพยนต์ กรรมการมูลนิธิ 14 ตุลา
-ทางเว็บไซต์ ได้เปิดเวบไซต์ http://13aprilfact.orgให้เข้าไปกรอกข้อมูลแจ้งได้โดยสะดวก
-ทางอีเมลล์ webmaster@13aprilfact.org ,octnet74@gmail.com
-ทางโทรศัพท์ 083-812-5659
โดยทางศูนย์จะนำเสนอข้อมูลความคืบหน้าในการปฏิบัติงานทุกๆ 3 เดือน
น.ส.สุวลักษณ์ หลำอุบล กรรมการบริหารสหพันธ์นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (สนนท.)กล่าวว่า จากการติดตามสถานการณ์
ทาง การเมืองที่ร้อนระอุที่ผ่านมามาโดยตลอด การสลายการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดงพบว่าไม่ได้รับการรายงานที่พูดถึงการใช้ ความรุนแรงของรัฐแม้แต่น้อย แต่การใช้ความรุนแรงส่วนใหญ่ที่รายงานเป็นการกระทำของกลุ่มผู้ชุมนุมเสื้อ แดง โดยรัฐบาลระบุว่ากระสุนปืนที่นำมาใช้เป็นของปลอม ไม่เป็นอันตราย ทั้งที่หลักฐานจากรูปถ่าย คลิปวิดีโอข้อมูลข่าวสารจากสื่อมวลชนต่างประเทศ และการสอบถามกลุ่มผู้ชุมนุมหลายรายยืนยันว่ากระสุนที่นำมาใช้เป็นกระสุนจริง มีการเล็งปืนยิงใส่ผู้ชุมนุมจริง
เราจึงจัดให้มีศูนย์รับเรื่องเหล่า นี้ เพื่อให้ญาติผู้ตาย หรือผู้เสียหายมาแจ้งเรื่องร้องเรียนกับเราได้ โดยจะประสานงานกับมูลนิธิ 14 ตุ
ลา เครือข่ายเดือนตุลา เครือข่ายราษฎรนักเขียนศิลปินประชาธิปไตย เพื่อสืบหาข้อเท็จจริง
น. ส.สุลักษณ์ กล่าวต่อว่า ในเบื้องต้นทราบข้อมูลจากการพูดคุยกับกลุ่มผู้ชุมนุมจำนวนมากว่ามีคนตาย ประมาณ 60 กว่าคน แต่ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน ดังนั้นศูนย์ฯจะเร่งหาหลักฐานมาพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้ นอกจากนั้นเพื่อเป็นการแสดงความจริงและเพื่อบันทึกไว้เป็นประวัติศาสตร์ทาง การเมืองต่อไป ในส่วนของสถานศึกษาจะมีการจัดนิทรรศการภาพถ่ายเหตุการณ์รุนแรงต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นในประเทศไทย เช่น พฤษภาทมิฬ 2535 รวมถึงเหตุการณ์เมื่อวันที่12-13 เม.ย.2552 นี้ด้วย โดยจะมีการเผยแพร่ข้อมูลตามมหาวิทยาลัยต่างๆ เริ่มที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง และมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ และหากมีนิสิตนักศึกษาต้องการเข้าร่วมกิจกรรมก็สามารถติดต่อมาที่สนนท.ได้ เพื่อสร้างความตระหนักเกี่ยวกัยภัยจากความรุนแรงและความขัดแย้งทางการเมือง
ทางด้านนางวิภา ดาวมณี จากเครือข่ายเดือนตุลา กล่าวยืนยันกับสื่อมวลชนว่า การทำงานของศูนย์รับเรื่องราวคนหายฯ ไม่มีความ
เกี่ยว ข้องกับการเมือง หรือพรรคการเมือง แต่เป็นเรื่องของมนุษยธรรม ในส่วนของศูนย์รับเรื่องราวคนหายฯ ตั้งใจจะรับเรื่องคนหาย บาดเจ็บ รวมทั้งเด็กที่พลัดหลงกับผู้ปกครอง ส่วนการทำงานของเครือข่ายเดือนตุลา จะเป็นลักษณะให้คำปรึกษาเนื่องจากตนเองมีประสบการณ์ ในการร่วมชำระประวัติศาสตร์เหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 และล่าสุด ดร.กฤตยา อาชวนิชกุล ผู้เชี่ยวชาญด้านสิทธิมนุษยชน และมีประสบการณ์ การดำเนินงานศูนย์ฮอทไลน์ในเหตุการณ์พฤษภา 2535 ได้กรุณามาร่วมเป็นกรรมการที่ปรึกษา และ นายสมบัติ บุญงามอนงค์ ซึ่งมีประสบการณ์และเป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิกระจกเงาซึ่งดำเนินการเรื่องศูนย์ คนหาย มาเป็นที่ปรึกษาด้านเทคนิคของศูนย์ในการจัดทำฐานข้อมูล โดยมีนิสิตนักศึกษาเป็นอาสาสมัครรับเรื่อง
ขณะเดียวกันนางวิภา ได้ขอให้คนที่ไม่กล้าแสดงตัวว่าได้รับความรุนแรงออกมาแสดงตัว ส่วนหน่วยงานหรือบุคคลที่ต้องการจะมาร่วมเป็นอาสาสมัครก็สามารถมาเข้าร่วม ได้ นอกจากนี้ยังได้เรียกร้องไปถึงสื่อมวลชนที่อยู่ในระดับผู้ปฏิบัติงานในภาค สนาม ซึ่งอาจไม่ได้รับความยุติธรรมในวิชาชีพ ไม่มีโอกาสสะท้อนความจริงทางวิชาชีพเพราะข่าวหรือข้อมูลไม่ได้รับการเผยแพร่ ให้ลุกขึ้นมาสะท้อนความจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
สนนท.เปิดศูนย์รับแจ้งผู้สูญหายกรณีสงกรานต์ทมิฬ-ระบุอาจ มีผู้ตายในเหตุการณ์มากกว่า60คนแต่ถูกปกปิด ขอให้ญาติผู้ตายหรือสุญหายแจ้งมาที่ศูนย์รับเรื่องราวผู้สูญหายที่จัดตั้ง ขึ้นทั้งทางตรง,อีเมล์,โทรศัพท์และเวบไซต์
โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
17 เมษายน 2552
สหพันธ์ นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (สนนท.) ร่วมกับเครือข่ายเดือนตุลา เครือข่ายราษฎรนักเขียนศิลปินประชาธิปไตย(PWAD)แถลงข่าวจัดตั้งศูนย์รับ เรื่องราวข้อมูลคนหายในเหตุการณ์ชุมนุมทางการเมืองเดือนเมษายน ในช่วงระหว่างการชุมนุมของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.)ที่อนุสรณ์สถาน 14 ตุลา
โดยศูนย์รับเรื่องราวฯเปิดรับแจ้งข้อมูลคนหายหลายช่องทางดังนี้
-ทางตรง จะตั้งโต๊ะรับเรื่องที่อนุสรณ์สถานตั้งแต่เวลา 09.00-17.00น. ทุกวัน โดยความอนุเคราะห์ด้านสถานที่ของ
รศ.สุรัสวดี หุ่นพยนต์ กรรมการมูลนิธิ 14 ตุลา
-ทางเว็บไซต์ ได้เปิดเวบไซต์ http://13aprilfact.orgให้เข้าไปกรอกข้อมูลแจ้งได้โดยสะดวก
-ทางอีเมลล์ webmaster@13aprilfact.org ,octnet74@gmail.com
-ทางโทรศัพท์ 083-812-5659
โดยทางศูนย์จะนำเสนอข้อมูลความคืบหน้าในการปฏิบัติงานทุกๆ 3 เดือน
น.ส.สุวลักษณ์ หลำอุบล กรรมการบริหารสหพันธ์นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (สนนท.)กล่าวว่า จากการติดตามสถานการณ์
ทาง การเมืองที่ร้อนระอุที่ผ่านมามาโดยตลอด การสลายการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดงพบว่าไม่ได้รับการรายงานที่พูดถึงการใช้ ความรุนแรงของรัฐแม้แต่น้อย แต่การใช้ความรุนแรงส่วนใหญ่ที่รายงานเป็นการกระทำของกลุ่มผู้ชุมนุมเสื้อ แดง โดยรัฐบาลระบุว่ากระสุนปืนที่นำมาใช้เป็นของปลอม ไม่เป็นอันตราย ทั้งที่หลักฐานจากรูปถ่าย คลิปวิดีโอข้อมูลข่าวสารจากสื่อมวลชนต่างประเทศ และการสอบถามกลุ่มผู้ชุมนุมหลายรายยืนยันว่ากระสุนที่นำมาใช้เป็นกระสุนจริง มีการเล็งปืนยิงใส่ผู้ชุมนุมจริง
เราจึงจัดให้มีศูนย์รับเรื่องเหล่า นี้ เพื่อให้ญาติผู้ตาย หรือผู้เสียหายมาแจ้งเรื่องร้องเรียนกับเราได้ โดยจะประสานงานกับมูลนิธิ 14 ตุ
ลา เครือข่ายเดือนตุลา เครือข่ายราษฎรนักเขียนศิลปินประชาธิปไตย เพื่อสืบหาข้อเท็จจริง
น. ส.สุลักษณ์ กล่าวต่อว่า ในเบื้องต้นทราบข้อมูลจากการพูดคุยกับกลุ่มผู้ชุมนุมจำนวนมากว่ามีคนตาย ประมาณ 60 กว่าคน แต่ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน ดังนั้นศูนย์ฯจะเร่งหาหลักฐานมาพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้ นอกจากนั้นเพื่อเป็นการแสดงความจริงและเพื่อบันทึกไว้เป็นประวัติศาสตร์ทาง การเมืองต่อไป ในส่วนของสถานศึกษาจะมีการจัดนิทรรศการภาพถ่ายเหตุการณ์รุนแรงต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นในประเทศไทย เช่น พฤษภาทมิฬ 2535 รวมถึงเหตุการณ์เมื่อวันที่12-13 เม.ย.2552 นี้ด้วย โดยจะมีการเผยแพร่ข้อมูลตามมหาวิทยาลัยต่างๆ เริ่มที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง และมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ และหากมีนิสิตนักศึกษาต้องการเข้าร่วมกิจกรรมก็สามารถติดต่อมาที่สนนท.ได้ เพื่อสร้างความตระหนักเกี่ยวกัยภัยจากความรุนแรงและความขัดแย้งทางการเมือง
ทางด้านนางวิภา ดาวมณี จากเครือข่ายเดือนตุลา กล่าวยืนยันกับสื่อมวลชนว่า การทำงานของศูนย์รับเรื่องราวคนหายฯ ไม่มีความ
เกี่ยว ข้องกับการเมือง หรือพรรคการเมือง แต่เป็นเรื่องของมนุษยธรรม ในส่วนของศูนย์รับเรื่องราวคนหายฯ ตั้งใจจะรับเรื่องคนหาย บาดเจ็บ รวมทั้งเด็กที่พลัดหลงกับผู้ปกครอง ส่วนการทำงานของเครือข่ายเดือนตุลา จะเป็นลักษณะให้คำปรึกษาเนื่องจากตนเองมีประสบการณ์ ในการร่วมชำระประวัติศาสตร์เหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 และล่าสุด ดร.กฤตยา อาชวนิชกุล ผู้เชี่ยวชาญด้านสิทธิมนุษยชน และมีประสบการณ์ การดำเนินงานศูนย์ฮอทไลน์ในเหตุการณ์พฤษภา 2535 ได้กรุณามาร่วมเป็นกรรมการที่ปรึกษา และ นายสมบัติ บุญงามอนงค์ ซึ่งมีประสบการณ์และเป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิกระจกเงาซึ่งดำเนินการเรื่องศูนย์ คนหาย มาเป็นที่ปรึกษาด้านเทคนิคของศูนย์ในการจัดทำฐานข้อมูล โดยมีนิสิตนักศึกษาเป็นอาสาสมัครรับเรื่อง
ขณะเดียวกันนางวิภา ได้ขอให้คนที่ไม่กล้าแสดงตัวว่าได้รับความรุนแรงออกมาแสดงตัว ส่วนหน่วยงานหรือบุคคลที่ต้องการจะมาร่วมเป็นอาสาสมัครก็สามารถมาเข้าร่วม ได้ นอกจากนี้ยังได้เรียกร้องไปถึงสื่อมวลชนที่อยู่ในระดับผู้ปฏิบัติงานในภาค สนาม ซึ่งอาจไม่ได้รับความยุติธรรมในวิชาชีพ ไม่มีโอกาสสะท้อนความจริงทางวิชาชีพเพราะข่าวหรือข้อมูลไม่ได้รับการเผยแพร่ ให้ลุกขึ้นมาสะท้อนความจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าสนธิลิ้ม
จาก ThaiEnews
ยังไม่ตาย-แพทย์เผยอาการ “สนธิ ลิ้มทองกุล” ผู้นำสูงสุดพันธมิตร ไม่น่าห่วง อยู่ระหว่างผ่าตัด อาการขณะนำส่งพูดคุยได้เป็นปกติ มีบาดแผลถูกยิงที่ขมับขวา เศษโลหะฝังลึกครึ่งเซนติเมตร คาดว่าเป็นหัวกระสุนปืนทำให้ศีรษะแตก กะโหลกยุบเล็กน้อย
วิเคราะห์หาเหตุจูงใจกราดกระสุนสังหารสนธิลิ้ม พบโจทก์เก่าโจทก์ใหม่เต็มแผ่นดินจับมือใครดมยาก แต่น่าตัดประเด็นสร้างสถานการณ์เอง-ทักษิณและเสื้อแดงออกก่อนเพราะมูลเหตุ จูงใจต่ำกับโจ่งครึ่มเกินไป แต่แค้นของอำมาตย์ระดับสูง-คนของรัฐ และบิ๊กมีสีระดับสูงมีเหตุจูงใจ เพราะโดนสนธิลิ้มกระหน่ำไม่เลิก อาจฉวยจังหวะเสร็จนาฆ่าโคถึกเสร็จศึกแม้วฆ่าแป๊ะลิ้ม แล้วโยนบาปให้เสื้อแดงเพราะง่ายดี
ทีมข่าวไทยอีนิวส์
17 เมษายน 2552
"มึงสมน้ำหน้ากู แถมด่าออกทีวีทั้งเดือน
หมดเรื่องทักษิณแล้วก็ถึงตามึงมั่งละ
ง่ายๆ
1. เขตเทเวศร์เป็นเขตทหาร จะมีใครมีปัญญาขนอาวุธสงครามมรยิงใครในเขตนี้ง่ายๆ
2. เสื้อแดงบอบช้ำมาก แค่รักษาชีวิตตัวเองก็ลำบากแล้ว ไม่มีปัญญามาทำใครตอนนี้หรอก
3. พรก.ฉุกเฉินแบบนี้ ใครที่หยิบปืนออกมาถือได้อย่างปลอดภัยที่สุด
4. อาศัยข่าวเสื้อแดงแตกทัพ โยนความผิดให้เสื้อแดง ง่ายดีออก "
เป้าสังหาร-สภาพรถของนายสนธิ และรอยกระสุนเข้ารอยขมับขวา วูบแรกใครก็คิดว่าทักษิณกับพวกเสื้อแดงล้างแค้น แต่อย่าลืมว่าเขามีโจทก์อยู่เพียบ
ใครหรือกลุ่มไหนบ้างที่อาจมีมูลเหตุจูงใจก่อเหตุยิงสังหารนายสนธิพรุนอย่างนี้...ไทยอีนิวส์ขอเสนอรายงานข่าวเชิงวิเคราะห์ดังนี้
1.การสร้างสถานการณ์เอง.. มีความเป็นไปได้น้อย เพราะพฤติการณ์ยิงพรุนทั้งคันแบบนี้ ประสงค์ถึงชีวิต ไม่ใช่ขู่ ไม่ใช่ยิงถากๆ หรือโดนเฉี่ยวกระจกรถ แบบที่พวกนักการเมืองเคยสร้างสถานการณ์ยิงตัวเอง
2.ทักษิณหรือเสื้อแดงสั่งยิง.. เป็นไปได้น้อยเช่นกัน เพราะตอนนี้ทักษิณกับเสื้อแดงอยู่ในสภาพเป็นฝ่ายถูกล่าหัว ลำพังเอาตัวรอดก็ยาก และหากทำก็โง่มาก เพราะว่า จะตกเป็นเป้าหมายอันดับ1ทันที
3.กลุ่มอำมาตย์ระดับสูง.. เป็นไปได้มากทีเดียว เพราะไม่ตกเป็นเป้าหมายชัดเจน แต่อย่าลืมว่ากลุ่มนี้แค้นฝังลึกสนธิลิ้ม เพราะหลังรัฐประหาร19กันยาฯ ก็โดนสนธิลิ้มแฉว่าหักหลัง ไม่ยอมยกฟรีที1ช่องให้ มีการเคลื่อนพลไล่อยู่เรื่อยๆ ล่าสุดก็ออกมาบอกว่า"สมน้ำหน้า"ที่พวกอำมาตย์โดนแฉว่าอยู่เบื้องหลังรัฐ ประหาร แล้วไม่ยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบาน
อย่าลืมว่ากลุ่มอำมาตย์ เพิ่งตกเป็นกลุ่มต้องสงสัยว่าอาจพัวพันถึงขั้นสังหารนายชาญชัย ลิขิตจิตถะ องมคนตรีผู้หนึ่ง ก่อนจะตัดตอนให้เสธ.เป๊ก ผู้เคยรับใช้ใกล้ชิดบิ๊กสี่เสาพ้นกรงขังมาได้หมาดๆ...พวกกันเองยังจะล่อกัน เองได้ แล้วคนอย่างสนธิลิ้มที่มีทั้งบุญคุณมีทั้งความแค้น และแค้นแถมเสียหน้า มันก็เลยพอมีมูล
มีผู้ตั้งข้อสังเกตในเวบเสธ.แดงไว้น่าฟังมากว่า
"มึงสมน้ำหน้ากู แถมด่าออกทีวีทั้งเดือน
หมดเรื่องทักษิณแล้วก็ถึงตามึงมั่งละ
ง่ายๆ
1. เขตเทเวศร์เป็นเขตทหาร จะมีใครมีปัญญาขนอาวุธสงครามมรยิงใครในเขตนี้ง่ายๆ
2. เสื้อแดงบอบช้ำมาก แค่รักษาชีวิตตัวเองก็ลำบากแล้ว ไม่มีปัญญามาทำใครตอนนี้หรอก
3. พรก.ฉุกเฉินแบบนี้ ใครที่หยิบปืนออกมาถือได้อย่างปลอดภัยที่สุด
4. อาศัยข่าวเสื้อแดงแตกทัพ โยนความผิดให้เสื้อแดง ง่ายดีออก "
หากเป็นไปตามข้อสมมุติฐานนี้ ชีวิตของสนธิลิ้มก็ตกอยู่ในอันตรายเสียแล้ว เพราะเข้าตำราเสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล
4.กลุ่มมือที่สาม โจทก์เก่า อย่างเสธ.RED หรือพลเอกPAN- หรือพล.ต.อ.อล่างฉ่าง ก็ไม่แน่ว่าความแค้นเก่าๆก็อาจจะเป็นแรงจูงใจให้ก่อเหตุได้เหมือนกัน เพราะสนธิลิ้มมีการก่นด่าประณามคนเหล่านี้ออกทางพับลิกเสียผู้เสียคนมาแล้ว ไม่ว่าจะด่าว่า"ทหารแก่ที่ตายแล้ว" หรือ"เสธ.ด่าง"สารพัดจะด่า
5.คนของรัฐ เจ้าหน้าที่รัฐระดับสูง แรงจูงใจน่าจะมูลเหตุเป็นไปได้ ช่วงที่ผ่านมานายสนธิลิ้มโจมตีนายสุเทพ เทือกสุบรรณ รองนายกฯฝ่ายความมั่นคงอย่างหนักว่าปล่อยให้ตำรวจดำเนินคดีแกนนำพันธมิตร ทั้งที่เป็นคางคกขึ้นวอได้เพราะพันธมิตร และในการปราบม้อบเสื้อแดงก็หน่อมแน้ม จึงเสนอให้ปลดนายสุเทพ รวมทั้งพล.ต.อ.พชรวาท พงษ์สุวรรณ ผบ.ตร. และพล.อ.อนุพงษ์ เหล่าจินดา ผบ.ทบ.
6.มือที่มองไม่เห็น หรือกลุ่มอื่นๆ รวมทั้งพรรคพวกกันเอง ดูแล้วมูลเหตุจูงใจไม่น่ามากพอที่จะฆ่าแกงกัน
แต่ปัญหามีอยู่ว่าทำไมคนกลุ่มนี้จะมาเลือกจังหวะแบบนี้
สำนักข่าวINNรายงาน ข่าวว่า เสธ.แดง ปัดพัลวัล ไม่เกี่ยวข้องสังหาร "สนธิ ลิ้มทองกุล" ระบุ ทักษิณ ก็ไม่ทำ ชี้ เป็นฝืมือคนของรัฐเพราะไม่มีมือปืนที่ไหน ใช้รถกะบะก่อเหตุ ถ้าไม่มีใครคอยช่วย
พล.ต.ขัตติยะ สวัสดิผล หรือ เสธ.แดง ผู้ทรงคุณวุฒิ กองทัพบก บอกว่า ตนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในการลอบสังหารนายสนธิ ลิ้มทองกุล แกนนำพันธมิตรฯ เพราะไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร แม้ก่อนหน้านี้ จะมีการเคยเตือนให้พันธมิตร ระวังจะมีคนจองกฐินอีกจำนวนมาก เชื่อว่า เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือคนของรัฐ เพราะการก่อเหตุไม่มีมือปืนที่ไหนใช้รถกระบะ เนื่องจาก สภาพการจราจรติดขัด ดังนั้น การใช้รถกระบะได้ ต้องมั่นใจว่า ต้องมีคนช่วยพาหลบหนีต่อ
อีกทั้ง พ.ต.ท.ทักษิณ คงไม่ทำ เพราะทุกวันนี้ ไม่ได้สู้กับพันธมิตรฯแล้ว แต่สู้กับบุคคลระดับสูงและพวกอำมาตย์
พล. ต.ขัตติยะ บอกด้วยว่า เดาไม่ออกว่า กลุ่มไหนของรัฐ ลอบสังหาร เพราะ นายสนธิ ปราศรัยพาดพิงคนอื่นไปทั่วทำให้มีศัตรูเยอะ และคงไม่ใช่กลุ่มเสื้อแดง มาแก้แค้น เพราะตอนนี้ ส่วนใหญ่ถูกจับกุมเกือบหมดแล้ว
ล่าสุดเวบผู้จัดการรายงาน ข่าวว่า ได้มีรายงานข่าวแจ้งว่าขณะนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเร่งไล่ล่าหาเบาะแส พร้อมกระจายกำลังตามจับตัวคนร้ายไม่ต่ำกว่า 5 คน โดยเป็นทหารที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับนายสนธิ ลิ้มทองกุล ซึ่งมีความขัดแย้งกันทางการเมือง คาดว่าน่าจะได้ตัวคนร้ายเร็วๆ นี้
ดัง นั้นหากใครๆพยายามเล็งมาที่ทักษิณ หรือเสื้อแดงว่าเป็นผู้ก่อเหตุ ก็ต้องตรองดูว่าโจทก์ของสนธิลิ้มนั้นมีไม่น้อย มีอยู่เต็มแผ่นดิน และใครมีมูลเหตุจูงใจมากที่สุด และก่อเหตุแล้วโยนให้เสื้อแดงหรือทักษิณรับบาปง่ายๆ ก็อาจจะเป็นกลุ่มนั้น อย่างไรก็ตาม"ไทยอีนิวส์"ไม่เห็นด้วยและขอประณามใครก็ตามที่เป็นผู้ก่อเหตุ สังหารทางการเมืองครั้งนี้ เพราะเป็นวิธีสกปรกและนำไปสู่ความรุนแรงไม่รู้จบสิ้น
ยังไม่ตาย-แพทย์เผยอาการ “สนธิ ลิ้มทองกุล” ผู้นำสูงสุดพันธมิตร ไม่น่าห่วง อยู่ระหว่างผ่าตัด อาการขณะนำส่งพูดคุยได้เป็นปกติ มีบาดแผลถูกยิงที่ขมับขวา เศษโลหะฝังลึกครึ่งเซนติเมตร คาดว่าเป็นหัวกระสุนปืนทำให้ศีรษะแตก กะโหลกยุบเล็กน้อย
วิเคราะห์หาเหตุจูงใจกราดกระสุนสังหารสนธิลิ้ม พบโจทก์เก่าโจทก์ใหม่เต็มแผ่นดินจับมือใครดมยาก แต่น่าตัดประเด็นสร้างสถานการณ์เอง-ทักษิณและเสื้อแดงออกก่อนเพราะมูลเหตุ จูงใจต่ำกับโจ่งครึ่มเกินไป แต่แค้นของอำมาตย์ระดับสูง-คนของรัฐ และบิ๊กมีสีระดับสูงมีเหตุจูงใจ เพราะโดนสนธิลิ้มกระหน่ำไม่เลิก อาจฉวยจังหวะเสร็จนาฆ่าโคถึกเสร็จศึกแม้วฆ่าแป๊ะลิ้ม แล้วโยนบาปให้เสื้อแดงเพราะง่ายดี
ทีมข่าวไทยอีนิวส์
17 เมษายน 2552
"มึงสมน้ำหน้ากู แถมด่าออกทีวีทั้งเดือน
หมดเรื่องทักษิณแล้วก็ถึงตามึงมั่งละ
ง่ายๆ
1. เขตเทเวศร์เป็นเขตทหาร จะมีใครมีปัญญาขนอาวุธสงครามมรยิงใครในเขตนี้ง่ายๆ
2. เสื้อแดงบอบช้ำมาก แค่รักษาชีวิตตัวเองก็ลำบากแล้ว ไม่มีปัญญามาทำใครตอนนี้หรอก
3. พรก.ฉุกเฉินแบบนี้ ใครที่หยิบปืนออกมาถือได้อย่างปลอดภัยที่สุด
4. อาศัยข่าวเสื้อแดงแตกทัพ โยนความผิดให้เสื้อแดง ง่ายดีออก "
เป้าสังหาร-สภาพรถของนายสนธิ และรอยกระสุนเข้ารอยขมับขวา วูบแรกใครก็คิดว่าทักษิณกับพวกเสื้อแดงล้างแค้น แต่อย่าลืมว่าเขามีโจทก์อยู่เพียบ
ใครหรือกลุ่มไหนบ้างที่อาจมีมูลเหตุจูงใจก่อเหตุยิงสังหารนายสนธิพรุนอย่างนี้...ไทยอีนิวส์ขอเสนอรายงานข่าวเชิงวิเคราะห์ดังนี้
1.การสร้างสถานการณ์เอง.. มีความเป็นไปได้น้อย เพราะพฤติการณ์ยิงพรุนทั้งคันแบบนี้ ประสงค์ถึงชีวิต ไม่ใช่ขู่ ไม่ใช่ยิงถากๆ หรือโดนเฉี่ยวกระจกรถ แบบที่พวกนักการเมืองเคยสร้างสถานการณ์ยิงตัวเอง
2.ทักษิณหรือเสื้อแดงสั่งยิง.. เป็นไปได้น้อยเช่นกัน เพราะตอนนี้ทักษิณกับเสื้อแดงอยู่ในสภาพเป็นฝ่ายถูกล่าหัว ลำพังเอาตัวรอดก็ยาก และหากทำก็โง่มาก เพราะว่า จะตกเป็นเป้าหมายอันดับ1ทันที
3.กลุ่มอำมาตย์ระดับสูง.. เป็นไปได้มากทีเดียว เพราะไม่ตกเป็นเป้าหมายชัดเจน แต่อย่าลืมว่ากลุ่มนี้แค้นฝังลึกสนธิลิ้ม เพราะหลังรัฐประหาร19กันยาฯ ก็โดนสนธิลิ้มแฉว่าหักหลัง ไม่ยอมยกฟรีที1ช่องให้ มีการเคลื่อนพลไล่อยู่เรื่อยๆ ล่าสุดก็ออกมาบอกว่า"สมน้ำหน้า"ที่พวกอำมาตย์โดนแฉว่าอยู่เบื้องหลังรัฐ ประหาร แล้วไม่ยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบาน
อย่าลืมว่ากลุ่มอำมาตย์ เพิ่งตกเป็นกลุ่มต้องสงสัยว่าอาจพัวพันถึงขั้นสังหารนายชาญชัย ลิขิตจิตถะ องมคนตรีผู้หนึ่ง ก่อนจะตัดตอนให้เสธ.เป๊ก ผู้เคยรับใช้ใกล้ชิดบิ๊กสี่เสาพ้นกรงขังมาได้หมาดๆ...พวกกันเองยังจะล่อกัน เองได้ แล้วคนอย่างสนธิลิ้มที่มีทั้งบุญคุณมีทั้งความแค้น และแค้นแถมเสียหน้า มันก็เลยพอมีมูล
มีผู้ตั้งข้อสังเกตในเวบเสธ.แดงไว้น่าฟังมากว่า
"มึงสมน้ำหน้ากู แถมด่าออกทีวีทั้งเดือน
หมดเรื่องทักษิณแล้วก็ถึงตามึงมั่งละ
ง่ายๆ
1. เขตเทเวศร์เป็นเขตทหาร จะมีใครมีปัญญาขนอาวุธสงครามมรยิงใครในเขตนี้ง่ายๆ
2. เสื้อแดงบอบช้ำมาก แค่รักษาชีวิตตัวเองก็ลำบากแล้ว ไม่มีปัญญามาทำใครตอนนี้หรอก
3. พรก.ฉุกเฉินแบบนี้ ใครที่หยิบปืนออกมาถือได้อย่างปลอดภัยที่สุด
4. อาศัยข่าวเสื้อแดงแตกทัพ โยนความผิดให้เสื้อแดง ง่ายดีออก "
หากเป็นไปตามข้อสมมุติฐานนี้ ชีวิตของสนธิลิ้มก็ตกอยู่ในอันตรายเสียแล้ว เพราะเข้าตำราเสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล
4.กลุ่มมือที่สาม โจทก์เก่า อย่างเสธ.RED หรือพลเอกPAN- หรือพล.ต.อ.อล่างฉ่าง ก็ไม่แน่ว่าความแค้นเก่าๆก็อาจจะเป็นแรงจูงใจให้ก่อเหตุได้เหมือนกัน เพราะสนธิลิ้มมีการก่นด่าประณามคนเหล่านี้ออกทางพับลิกเสียผู้เสียคนมาแล้ว ไม่ว่าจะด่าว่า"ทหารแก่ที่ตายแล้ว" หรือ"เสธ.ด่าง"สารพัดจะด่า
5.คนของรัฐ เจ้าหน้าที่รัฐระดับสูง แรงจูงใจน่าจะมูลเหตุเป็นไปได้ ช่วงที่ผ่านมานายสนธิลิ้มโจมตีนายสุเทพ เทือกสุบรรณ รองนายกฯฝ่ายความมั่นคงอย่างหนักว่าปล่อยให้ตำรวจดำเนินคดีแกนนำพันธมิตร ทั้งที่เป็นคางคกขึ้นวอได้เพราะพันธมิตร และในการปราบม้อบเสื้อแดงก็หน่อมแน้ม จึงเสนอให้ปลดนายสุเทพ รวมทั้งพล.ต.อ.พชรวาท พงษ์สุวรรณ ผบ.ตร. และพล.อ.อนุพงษ์ เหล่าจินดา ผบ.ทบ.
6.มือที่มองไม่เห็น หรือกลุ่มอื่นๆ รวมทั้งพรรคพวกกันเอง ดูแล้วมูลเหตุจูงใจไม่น่ามากพอที่จะฆ่าแกงกัน
แต่ปัญหามีอยู่ว่าทำไมคนกลุ่มนี้จะมาเลือกจังหวะแบบนี้
สำนักข่าวINNรายงาน ข่าวว่า เสธ.แดง ปัดพัลวัล ไม่เกี่ยวข้องสังหาร "สนธิ ลิ้มทองกุล" ระบุ ทักษิณ ก็ไม่ทำ ชี้ เป็นฝืมือคนของรัฐเพราะไม่มีมือปืนที่ไหน ใช้รถกะบะก่อเหตุ ถ้าไม่มีใครคอยช่วย
เรื่องที่เกิดขึ้น เป็นฝีมือคนของรัฐ เพราะการก่อเหตุไม่มีมือปืนที่ไหนใช้รถกระบะ เนื่องจาก สภาพการจราจรติดขัด ดังนั้น การใช้รถกระบะได้ ต้องมั่นใจว่า ต้องมีคนช่วยพาหลบหนีต่อ-เสธ.แดง
พล.ต.ขัตติยะ สวัสดิผล หรือ เสธ.แดง ผู้ทรงคุณวุฒิ กองทัพบก บอกว่า ตนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในการลอบสังหารนายสนธิ ลิ้มทองกุล แกนนำพันธมิตรฯ เพราะไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร แม้ก่อนหน้านี้ จะมีการเคยเตือนให้พันธมิตร ระวังจะมีคนจองกฐินอีกจำนวนมาก เชื่อว่า เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือคนของรัฐ เพราะการก่อเหตุไม่มีมือปืนที่ไหนใช้รถกระบะ เนื่องจาก สภาพการจราจรติดขัด ดังนั้น การใช้รถกระบะได้ ต้องมั่นใจว่า ต้องมีคนช่วยพาหลบหนีต่อ
อีกทั้ง พ.ต.ท.ทักษิณ คงไม่ทำ เพราะทุกวันนี้ ไม่ได้สู้กับพันธมิตรฯแล้ว แต่สู้กับบุคคลระดับสูงและพวกอำมาตย์
พล. ต.ขัตติยะ บอกด้วยว่า เดาไม่ออกว่า กลุ่มไหนของรัฐ ลอบสังหาร เพราะ นายสนธิ ปราศรัยพาดพิงคนอื่นไปทั่วทำให้มีศัตรูเยอะ และคงไม่ใช่กลุ่มเสื้อแดง มาแก้แค้น เพราะตอนนี้ ส่วนใหญ่ถูกจับกุมเกือบหมดแล้ว
ล่าสุดเวบผู้จัดการรายงาน ข่าวว่า ได้มีรายงานข่าวแจ้งว่าขณะนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเร่งไล่ล่าหาเบาะแส พร้อมกระจายกำลังตามจับตัวคนร้ายไม่ต่ำกว่า 5 คน โดยเป็นทหารที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับนายสนธิ ลิ้มทองกุล ซึ่งมีความขัดแย้งกันทางการเมือง คาดว่าน่าจะได้ตัวคนร้ายเร็วๆ นี้
ดัง นั้นหากใครๆพยายามเล็งมาที่ทักษิณ หรือเสื้อแดงว่าเป็นผู้ก่อเหตุ ก็ต้องตรองดูว่าโจทก์ของสนธิลิ้มนั้นมีไม่น้อย มีอยู่เต็มแผ่นดิน และใครมีมูลเหตุจูงใจมากที่สุด และก่อเหตุแล้วโยนให้เสื้อแดงหรือทักษิณรับบาปง่ายๆ ก็อาจจะเป็นกลุ่มนั้น อย่างไรก็ตาม"ไทยอีนิวส์"ไม่เห็นด้วยและขอประณามใครก็ตามที่เป็นผู้ก่อเหตุ สังหารทางการเมืองครั้งนี้ เพราะเป็นวิธีสกปรกและนำไปสู่ความรุนแรงไม่รู้จบสิ้น
Thursday, April 16, 2009
รูปลัีกษณะบาดแผลของคนเสื้อแดงที่บาดเจ็บใกล้อุรุพงษ์ 13 เม.ย.
ข่าวจาก ThaiEnews.BlogSpot.com
ภาพดังกล่าว เจ้าของภาพได้โพสต์ลงอินเตอร์เน็ต โดยเป็นภาพเหตุการณ์เดียวกัีบภาพที่ได้จากคุณ Semakutek ที่ถูกนำเสนอก่อนหน้านี้ ภาพดังกล่าวถูกระบุว่าถูกถ่ายใกล้บริเวณแยกอุรุพงษ์ เมื่อวันที่ 13 เมษายน 2552 " เข้าใจว่าถูกยิงตรงทางขึ้นทางด่้วนอุรุพงศ์ มีรถพยาบาลรับตัวไปแล้ว" คุณ Semakutek ได้ให้รายละเอียด
คำเตือน: ภาพที่ปรากฏในอัลบั้มภาพด้านล่างนี้ ประกอบด้วยภาพบาดแผลและเลือด และอาจทำให้ท่านรู้สึกกระอักกระอ่วนได้ โปรดใช้วิจารณญาณก่อนเข้าชม
ภาพดังกล่าว เจ้าของภาพได้โพสต์ลงอินเตอร์เน็ต โดยเป็นภาพเหตุการณ์เดียวกัีบภาพที่ได้จากคุณ Semakutek ที่ถูกนำเสนอก่อนหน้านี้ ภาพดังกล่าวถูกระบุว่าถูกถ่ายใกล้บริเวณแยกอุรุพงษ์ เมื่อวันที่ 13 เมษายน 2552 " เข้าใจว่าถูกยิงตรงทางขึ้นทางด่้วนอุรุพงศ์ มีรถพยาบาลรับตัวไปแล้ว" คุณ Semakutek ได้ให้รายละเอียด
คำเตือน: ภาพที่ปรากฏในอัลบั้มภาพด้านล่างนี้ ประกอบด้วยภาพบาดแผลและเลือด และอาจทำให้ท่านรู้สึกกระอักกระอ่วนได้ โปรดใช้วิจารณญาณก่อนเข้าชม
อัลจาซีร่า: ปัญหาความยุ่งยากของการเมืองไทย
AlJazeeraEnglish
๑๓ เมษายน ๒๕๕๒
แปลและเรียบเรียง - chapter 11
การเมืองไทยที่อยู่ในสภาวะที่มืดมน กลายมาเป็นสถานการณ์เร่งด่วนเมื่อนายกรัฐมนตรียืนกรานไม่ยอมลาออกจากตำแหน่ง การเลือกตั้งใหม่จะเป็นทางออก หรือจะเป็นการสร้างปัญหาที่เหมือนเดิมอีกครั้ง
สวัสดีครับผม คอมมา ซานตามาเรีย สิ่งที่กำลังเกิดขี้นในประเทศไทยในวันนี้ เป็นเหตุมาจากการที่รัฐบาลขาดผู้นำ ผู้นำที่เข้าๆออกๆเนื่องจากความยุ่งเหยิงทางการเมืองมาถึงสองปีครึ่ง แต่ที่น่าห่วงเป็นอย่างยิ่งในขณะนี้คือ ความวุ่นวายได้กลายเป็นความรุนแรงออกสู่ท้องถนนในกรุงเทพ การประท้วงที่ต่อเนื่องกันที่เริ่มเมื่อวันเสาร์อันเป็นเวลาที่จะมีการประชุมสุดยอดของอาเซียนของเมืองตากอากาศพัทยา ผู้ประท้วงรัฐบาลได้บุกเข้าไปยังศูนย์ประชุมก่อนที่จะทำการเดินทางไปชุมนุมที่กรุงเทพต่อ การประท้วงได้กลายเป็นความรุนแรงเมื่อวันจันทร์ กองทัพไทยได้ยิงใส่ผู้ชุมนุมประท้วงรัฐบาลในใจกลางเมือง ผู้ประท้วงได้ทำการต่อสู้กลับโดยการใช้ระเบิดเพลิงและก้อนหิน
สถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วทำให้นายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ ต้องประกาศ พรก. ฉุกเฉิน เป็นครั้งที่ ๓ ในรอบแปดเดือน เบื้องหลังความรุนแรงนี้เพียงเพื่อเรียกร้องให้นายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ลาออก และให้จัดให้มีการเลือกตั้งใหม่ พวกเขาได้รับการสนับสนุนจากอดีตนายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตรซึ่งถูกปล้นตำแหน่งในปี ๒๕๔๙ ซึ่งยังคงได้รับการสนับสนุนอย่างท่วมท้น
ผมจะอธิบายถึงเบื้องหลังในระยะ ๒ ปีครึ่ง ซึ่งการเมืองไทยอยู่ในภาวะที่ซับซ้อน เริ่มแรกคือกลุ่มผู้ประท้วง “เสื้อแดง” กลุ่มนปช. ต่อต้านรัฐบาลปัจจุบัน ไม่ใช่เพียงเพื่อทักษิณ เพราะบางคนได้เคยวิจารณ์ทักษิณอย่างหนักก่อนที่ทักษิณจะถูกปล้นตำแหน่ง ผู้ประท้วง “เสื้อเหลือง” พันธมิตร ถ้าคุณจะจำได้เมื่อเดือนพฤศจิกายน พวกเขาได้ปิดสนามบินนานาชาติ และบีบบังคับให้รัฐบาลของฝ่ายทักษิณต้องลาออก
มาถึงเหตุผลว่าทำไมถึงมีการประท้วง เรากลับไปดูที่ปี ๒๕๔๙ มีการเลือกตั้งในเดือนเมษายน และพรรคการเมืองฝ่ายตรงข้ามทำการคว่ำบาตร ในเดือนกันยายนกองทัพทำการรัฐประหารที่ไม่เสียเลือดเสียเนื้อเพื่อขับไล่รัฐบาลทักษิณ ในขณะนั้นเขากำลังประชุมที่ยูเอ็น นิวยอร์ค เท่านั้นยังไม่พอ ในปี ๒๕๕๐ ยังได้มีการยุบพรรคไทยรักไทยของทักษิณอีก และกองทัพได้ฉีกรัฐธรรมนูญ และร่างรัฐธรรมนูญขี้นมาใหม่ จัดให้มีการเลือกตั้งในเดือนธันวาคม ๒๕๕๐ และด้วยความรู้สึกที่คล้ายคลึงเกี่ยวกับพรรคที่รวมตัวขี้นมาใหม่ พรรคพลังประชาชน ซึงเป็นการเกิดใหม่ของอดึตพรรคไทยรักไทยเก่าของทักษิณ
เรื่องราวยุ่งยากอีกครั้ง เมื่อนายกรัฐมนตรีคนใหม่ สมัคร สุนทรเวชไม่นานได้กระทำการขัดต่ออำนาจหน้าที่โดยการออกรายการทีวีสาธิตการทำอาหาร เขาถูกบังคับให้ออกจากตำแหน่ง สามเดือนต่อมา ได้มีนายกรัฐมนตรีมาแทนสมัคร คือ สมชาย วงศ์สวัสดิ์ น้องเขยของทักษิณ เช่นเดียวกัน เขาถูกบังคับให้ออกจากตำแหน่ง ต่อมานายกรัฐมนตรีคนที่ ๓ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ซึ่งขณะนี้ได้รับแรงกดดันจากผู้ประท้วงเสื้อแดงเรียกร้องให้เขาลาออก
นี่คือเรื่องราวที่กำลังเกิดขี้น ดูเหมือนว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย แต่วิธีการต่างกัน เป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วงว่าจะมีทางออกใดๆหรือไม่
เรามาวิเคราะห์ในเรื่องนี้ ผมมีแขกรับเชิญ ๓ ท่าน
•ท่านแรกจากวอชิงตัน ดีซี คุณบรรจบ เจริญชลวานิช สมาชิกของกลุ่มที่สนับสนุนรัฐบาลไทยในดีซี
•ท่านที่สองจากบอสตัน ซะคารี อะบูซา อาจารย์ภาควิชารัฐศาสตร์ ของวิทยาลัยซิมม่อนส์ ผู้เชี่ยวชาญทางการเมืองของเอเซียตะวันออกเฉียงใต้
•และท่านสุดท้าย จากออกซ์ฟอร์ด อังกฤษ ใจ อึ๊งภากรณ์ อาจารย์และผู้สนับสนุนกลุ่มเสื้อแดง
ซานตามาเรีย: ทุกท่าน ขอบคุณครับ ผมจะเริ่มที่คุณใจจากออกซ์ฟอร์ดก่อน ผมขอทราบความเห็นของคุณโดยเฉพาะในระยะยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ผ่านมาหยกๆนี้ เกี่ยวกับความรุนแรงบนท้องถนนในกรุงเทพ
ใจ อึ๊งภากรณ์: ผมคิดว่าเป็นการกระทำที่ป่าเถื่อนอย่างที่สุด ที่กองทัพได้ใช้กระสุนจริงยิงใส่ผู้ประท้วง ผู้ประท้วงเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตย ทำให้ประเทศไทยเป็นยังกับประเทศพม่า โดยมีจุดประสงค์อย่างเดิมๆคือ เมื่อไรก็ตามที่ผู้ปกครองได้ใช้กองทัพฆ่าผู้ประท้วง ก็เพื่อรักษาอำนาจของเหล่าศักดินาอำมาตย์ที่มีอำนาจ และเพื่อป้องกันไม่ให้มีความเป็นประชาธิปไตย
ผมคิดว่าเราต้องทำความเข้าใจกับวิกฤติซึ่งได้เริ่มต้นเมื่อปลายปี ๒๕๔๘ เมื่อพวกศักดินารุ่นเก่าปฎิเสธที่จะเคารพในความต้องการให้มีประชาธิปไตยของประชาชนไทยส่วนใหญ่ของประเทศ เพราะพวกศักดินาหวาดกลัวว่า ถ้าประชาชนมีอำนาจจะทำให้สิทธิพิเศษที่พวกตัวเองเคยมีเคยได้หมดไป และมาทำความเข้าใจถึงเสื้อเหลือง ซึ่งเป็นการรวมกลุ่มของบุคคลจากราชวัง กองทัพ และพรรคประชาธิปัตย์ และพวกเขาได้ทุ่มสุดตัวที่จะสร้าง “การเมืองใหม่” นั่นก็คือการกลับมาของเผด็จการ และการกระทำของพวกเขาเหล่านี้มีแต่ทำลายขั้นตอนของความเป็นประชาธิปไตย การเคลื่อนไหวของกลุ่มเสื้อแดงในขณะนี้เป็นการเคลื่อนไหวของประชาชน เพื่อสร้างประชาธิปไตยในประเทศไทย และนั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมผมจึงได้สนับสนุนเสื้อแดง
ซานตามาเรีย: เราจะไปคุยกับคุณบรรจบ จากดีซี คุณตัองยอมรับถึงการตอบโต้ของรัฐบาลในครั้งนี้ว่า การใช้อาวุธปืนกล (หัวเราะเบาๆ) บนถนน เป็นเรื่องที่ผิดปกติ และทำให้การประท้วงอยู่ในระดับที่อันตราย
บรรจบ เจริญชลวานิช: แต่นี่คือสิ่งที่ผมเชื่อว่าเป็นความชอบธรรมของรัฐบาลที่จะใช้กำลังเพื่อสลายการชุมนุม ซึ่งกลายเป็นการจราจลไปแล้วในตอนนี้ คุณคงเห็นได้ว่าเมื่อ ๒-๓ วันที่ผ่านมา ได้มีความรุนแรงเพื่อต่อต้านนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย รัฐมนตรีของประเทศไทย และยังได้บุกเข้าไปในสถานที่จัดประชุมอาเซียน เราไม่รู้ว่าทำไปเพื่ออะไร นอกเสียจากว่าจะทำให้รัฐบาลไทยขายขี้หน้าว่า ไม่สามารถรับมือกับเหตุการณ์ของไทยได้ ถึงแม้รัฐธรรมนูญให้ประชาชนมีสิทธิประท้วงรัฐบาลได้ (ทำเสียงสูง) ถ้ารัฐบาลทำผิด แต่นี่ผมไม่เห็นรัฐบาลจะทำตรงไหนผิดเลย ยังไม่เห็นทำอะไรผิด แล้วการชุมนุมต้องเป็นไปด้วยความสงบและไม่มีอาวุธซิ แต่นี่การบุกเข้าไปในตึก ในโรงแรม ยึดรถ หยุดการจราจร เที่ยวค้นรถเขา แล้วพยายามจะทำร้ายคนนี่ เป็นการละเมิดสิทธิของคนอย่างโจ่งแจ้งเลย
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา) แล้วมีหนทางเดียวหรือที่ปราบความรุนแรงด้วยการใช้ความรุนแรง
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตอบด้วยเสียงสูง) ไม่ได้มีแค่ทางเดียว แต่ถ้าคุณลองมองไปดูซิว่ารัฐบาลได้พยายามใช้ความนุ่มนวลมานานเพียงไร เราซึ่งเป็นประชาชนคนไทยเหมือนกัน เรามองเรื่องนี้ และเราคิดว่า ถึงเวลาแล้วที่จะต้องใช้กำลังเข้าปราบ แต่เราไม่ได้ขอให้กองทัพเข้ามา หรือใช้อาวุธปืนยิงเข้าไปที่ประชาชน และตอนนี้ก็ยังไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด ทำไมเราไม่ให้เหตุการณ์มันสงบก่อน และตั้งคณะกรรมการขี้นมาสอบสวนเรื่องราวว่าอะไรเกิดขี้นจริงๆ
สถานการณ์ตอนนี้เป็นเพียงแค่ข่าวลือ เราอยู่นอกประเทศไทย เราไม่รู้ว่าอะไรที่เกิดขึ้นจริงๆในประเทศไทย (ซานตามาเรีย: อืม..) ฉะนั้นอย่าไปด่วนสรุปเอาเอง ว่าทหารยิงประชาชน และคนตายเป็นเบือ
ให้เรื่องมันจบไป ให้รัฐบาลได้ใช้กฎหมาย หยุดสร้างสถานการณ์แล้วมานั่งคุยกัน แล้วจัดตั้งคณะกรรมการและทำการสอบสวนเรื่องนี้ (ซานตามาเรีย: ขัดขี้นมา)
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา) เอาล่ะ ขอแนะนำคุณซะคารี อะบูซา ที่กำลังรอเราอยู่ที่บอสตัน บางทีคุณจะบอกถึงเบื้องหลังของสถานการณ์ในตอนนี้ให้เราทราบ ถ้าเรามองที่การประท้วงขณะนี้ซึ่งเป็นการประท้วงของเสื้อแดง กับการประท้วงของเสื้อเหลืองเมื่อเดือนพฤศจิกายนซึ่งประสบความสำเร็จและมีความสงบกว่ามาก มันต่างกันอย่างไร ทำไมความโกรธแค้นและความรุนแรงถึงได้มีมากถึงขนาดนี้
ซะคารี อะบูซา: ผมต้องเห็นด้วยกับอาจารย์ใจในเรื่องนี้ ความจริงที่ว่าในเดือนธันวาคม ๒๕๕๐ พรรคเกิดใหม่ของไทยรักไทยได้ขนะเสียงเลือกตั้งร้อยละ ๕๗ ซึ่งควรจะได้จัดตั้งรัฐบาล แต่ถ้าคุณดูในปี ๒๕๕๑ ซึ่งประชาธิปไตยถูกสลับหัวสลับหาง ระบบศาลได้เข้ามาเกี่ยวข้องกับการเมือง แล้วออกคำสั่งศาลยุบรัฐบาลที่กำลังจะเข้าไปบริหารประเทศ ตัดสิทธิ์นายก พอรัฐบาลต่อมา นายกก็ถูกตัดสิทธิ์อีก ผมไม่เคยได้ยินคำตำหนิจากโฆษกรัฐบาลในการที่พันธมิตรยึดสนามบินในกรุงเทพ และยึดทำเนียบรัฐบาลเป็นเวลาถึงสองเดือน เหมือนกับว่าพวกเขาจะยอมรับการชุมนุมที่ใช้ความรุนแรงก็ต่อเมื่อเป็นฝ่ายเขา
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนแทรกขี้นมา) ไม่จริง คุณ..
ซะคารี อะบูซา: เป็นความจริงอย่างที่สุด..
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนแทรกขี้นมา) ไม่จริง คุณ…
ซะคารี อะบูซา: เป็นความจริงอย่างที่สุด ที่พันธมิตร…
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนสวนขี้นมา) ..ผมต้องขอปกป้องตัวเอง..
ซะคารี อะบูซา: …ที่พันธมิตรได้ยึดทำเนียบรัฐบาลถึงสองเดือน ได้ยึดสนามบิน…
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนสวนขี้นมา) …คุณจะบอกผมได้ไหมว่า เหตุการณ์ที่สนามบินมีใครได้รับอันตรายหรือเปล่า จากเหตุการณ์นั้น..
ซะคารี อะบูซา: ..เสียใจด้วย คุณจะปฎิเสธในเรื่องนี้ไม่ได้หรอก ในเมื่อความเป็นจริงว่าพันธมิตรได้ยึดทำเนียบรัฐบาล ผมไม่ได้พูดเรื่องความรุนแรง แต่เป็นการ..
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนขัดขี้นมา) .. และนั่นก็คือทำไมเสื้อเหลืองถึงต้องยึดสนามบินไง คุณต้องมองถึงสาเหตุของมัน เสื้อเหลืองได้ประท้วงบนถนนถึง ๑๙๓ วัน ไม่เห็นมีความรุนแรงอะไรเลย..
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา) เอาล่ะ ทุกท่าน ผมขอขัด เพราะ…..คุณบรรจบ….
ซะคารี อะบูซา: ..(เงียบสักครู่)..เราไม่ได้พูดถึงเรื่องการยึดสนามบิน..
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนขัดขี้นมา) ..ผมเห็นด้วยกับคุณตรงจุดนี้ แต่เราต้อง…ผมเห็นด้วยกับคุณตรงจุดนี้ แต่เราต้องมานั่งประชุมกัน รัฐธรรมนูญให้สิทธิแต่ยังไม่มีกฎหมายรองรับว่าขอบเขตการประท้วงเป็นแบบไหน เราต้องนั่งประชุมกันว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ได้อย่างไร คุณต้องมีกฎหมายขี้นมาเพื่อรองรับเรื่องนี้ คุณจะไปใช้กฎหมายการจราจรหรือกฎหมายอื่นไม่ได้ รัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ …
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา)… คุณบรรจบ ผมขอขัดตรงนี้..เอ่อ…
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนแทรกขี้นมา พร้อมชี้นิ้ว) ตอนนี้ ทำไมเราไม่นั่งคุยกัน และร่างกฎหมายขี้นมา เฮ้.. ขอบเขตแบบนี้นะ
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา)… คุณบรรจบ..
บรรจบ เจริญชลวานิช: …แค่นี้ที่จะประท้วงได้..
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา)… คุณบรรจบ ถ้าคุณไม่ว่า ได้โปรด ผมยังมีแขกรับเชิญอีกสองท่าน และผมต้องการให้พวกเขาได้แสดงความเห็นเช่นกัน คุณซะคารี เชิญครับ ก่อนที่ผมจะให้คุณใจพูดต่อ
ซะคารี อะบูซา: เป็นที่แน่ชัดว่ารัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ แต่เราต้องทำความเข้าใจว่า หลังการทำรัฐประหารของกองทัพในเดือนกันยายน ๒๕๔๙ ได้มีการร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ และร่างหลายวิธีเพื่อป้องกันไม่ให้พรรคไทยรักไทยกลับมาใหม่ มัดมือมัดเท้าพรรคไทยรักไทย แต่พรรคนี้ก็ยังคงได้รับชัยชนะได้รับเลือกตั้งด้วยเสียงข้างมาก นี่คือหนทางแห่งประชาธิปไตย
และทั้งฝ่ายคลั่งเจ้า กองทัพ และสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์บางคนไม่ยอมรับผลเลือกตั้ง และผมว่านี่คือการทำให้ประเทศไทยเป็นแบบนี้ ตอนนี้ก็ต้องมานั่งปรึกษากัน และหนทางเดียวที่จะทำให้เกิดผลขี้นมาได้ ต้องอภัยโทษให้อดึตนายกรัฐมนตรีทักษิณ และเชิญให้ทักษิณกลับเข้าประเทศ เพราะทักษิณเป็นเพียงบุคคลเดียวที่จะทำให้การชุมนุมยุติลง และประเทศกลับไปสู่ความสงบ
ซานตามาเรีย: เรากลับมาที่คุณใจ ก่อนที่จะพักครึ่ง เพราะข้อหนึ่งที่เสื้อแดงเรียกร้องคือให้มีการเลือกตั้งใหม่ ผมยังสงสัยว่าถ้ามีการเลือกตั้งใหม่ ปัญหาก็จะเกิดขี้นมาใหม่
ใจ อึ๊งภากรณ์: ในเรื่องเกี่ยวกับการเลือกตั้งนี้ เราต้องถามว่าจะใช้กฎอันไหน ถ้าใช้กฎที่กองทัพตั้งขี้นมาก็ไม่ใช่เป็นการเลือกตั้งที่ยุติธรรมและมีความเป็นอิสระ แต่ถ้าเป็นการเลือกตั้งที่ยุติธรรมและมีความเป็นอิสระ พรรคของทักษิณก็จะชนะอีก และไม่ได้แก้ปัญหาในทันที เพราะเสื้อเหลืองไม่เคยเคารพต่อความต้องการของประชาชนที่เรียกร้องประชาธิปไตย ถ้าคุณฟังตัวแทนเสื้อเหลืองที่โวยวายว่า เชื่อว่ารัฐบาลมีสิทธิที่จะยิงใส่ผู้ประท้วงบนถนนได้ รัฐบาลนานาชาติส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่าพวกเขามีสิทธิที่จะทำอย่างนั้นได้ และผมคิดว่า นี่เป็นตัวแทนของความยะโสและขาดความทุ่มเทให้กับความเป็นประชาธิปไตยของเสื้อเหลือง
ซานตามาเรีย: ทุกท่าน อย่าเพิ่งไปไหน เราต้องหยุดพักตรงนี้สักครู่ เมื่อเรากลับมา เราจะมามองถึงนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบัน บุคคลซึ่งไม่ได้ถูกประชาชนเลือกตั้งขี้นมา และเขากำลังชดใช้
ปัญหาความยุ่งยากของการเมืองไทย ๒
ซานตามาเรีย: ในครึ่งหลังนี้ เราจะพูดถึงบุคคลผู้ที่กำลังเป็นศูนย์กลางของความวุ่นวายในขณะนี้ นายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ อภิสิทธิ์ยังหนุ่ม มีการศึกษาที่ดี เป็นตัวแทนนักการเมืองที่ขี้นชื่อว่ามือสอาด ฟังดูน่าประทับใจใช่ไหม แต่ยังคงเป็นไปได้เช่นกันว่า อภิสิทธิ์ยังไม่ได้รับความนิยมจากประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศไทย
อภิสิทธิ์เติบโตมาจากครอบครัวชั้นสูงที่มีฐานะดี จบการศึกษาจากอังกฤษ ได้รับการศึกษาในสาขาการเมือง ปรัชญา เศรษฐกิจ และการเมือง และเขาเคยเป็นอาจารย์มาระยะหนึ่ง เป็นธรรมชาติที่เขาจะเป็นที่ดึงดูดของคนหลายๆคนในกรุงเทพ ซึ่งเป็นชนชั้นกลางมีการศึกษา แต่ไม่เป็นทีชื่นชอบของชนชั้นแรงงานชาวชนบทซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศ
ตามที่ผมได้อธิบายไปก่อนหน้านี้แล้ว เขาได้รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีผ่านรัฐสภา เขาไม่ได้รับการเลือกตั้งมาจากประชาชน เรามาพูดถึงอภิสิทธิ์ จากดีซี บรรจบ เจริญชลวานิช จากบอสตัน ซะคารี อะบูซา และจากออกซ์ฟอร์ด ใจ อึ๊งภากรณ์
ซะคารี มาที่คุณก่อน อภิสิทธิ์ยังมีโอกาสไหม จากประวัติของเขา ดูเหมือนเขาจะห่างเหินจากคนไทย คุณคิดว่าเขามีโอกาสไหม
ซะคารี อะบูซา: มีซิ อภิสิทธิ์เป็นผู้ที่ฉลาด เขาเป็นคนทำให้พรรคประชาธิปัตย์ฟื้นขี้นมา มองย้อนไปในปี ๒๕๔๘ ที่พรรคเกือบถูกลบหายไปจากแผนที่การเมือง จากการเลือกตั้งเดือนธันวาคม ๒๕๕๐ พรรคของเขาได้รับคะแนนเสียงเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงประมาณร้อยละ ๔๒ นับว่าเป็นบุคคลที่น่าประทับใจ ผมคิดว่าเขาจะเป็นคนที่จะแก้ไขเศรษฐกิจได้
แต่ขณะนี้ ผมคิดว่าเป็นที่แน่ชัดว่าทั้งพรรคประชาธิปัตย์ กองทัพ และพวกคลั่งเจ้าได้ประเมิณอำนาจของทักษิณต่ำไป ผมคิดว่า พวกเขาคงคิดว่าถ้ายิ่งห่างจากเดือนกันยายน ๒๕๔๙ ยิ่งเป็นการดีเท่านั้น ซึ่งไม่ใช่สาเหตุเลย เป็นเรื่องที่อภิสิทธิ์คาดการณ์ไม่ถึง
ซานตามาเรีย: คุณไม่คิดหรือว่า อภิสิทธิ์ก้าวผิดในการเข้ารับตำแหน่ง อย่างที่คุณได้พูดไว้ว่าประเมิณอำนาจของทักษิณต่ำไป
ซะคารี อะบูซา:ไม่ใช่ จำได้ไหม เอ่อ ผมเพียงแต่ไม่เห็นด้วยกับบางส่วนในช่วงที่คุณเริ่มแนะนำว่าเขาไม่ได้รับการเลือกตั้งจากประชาชน เพราะเป็นระบบรัฐสภา ไม่ใช่ระบบประธานาธิบดี เป็นระบบเวสต์มินสเตอร์ เป็นการเลือกมาจากเสียงข้างมากของพรรคการเมืองต่างๆในสภา
เอาล่ะ อภิสิทธิ์ พรรคประชาธิปัตย์ของเขาได้รับเสียงข้างมากได้อย่างไรนั่นคือปัญหา เพราะมีการย้ายข้างของนักการเมืองจากพรรคพลังประชาชนเมื่อเดือนธันวาคม ๒๕๕๑ ซึ่งยังคงมีความคลุมเคลืออยู่
ซานตามาเรีย: แต่ จริงๆแล้ว บุคลิกนี่ก็ทำให้ประชาชนลงคะแนนเสียงให้ ระบบเวสต์มินสเตอร์ถึงแม้จะเป็นการลงคะแนนเสียงจากพรรคการเมือง แต่บุคลิกจะช่วยได้หรือถ้ามีคู่แข่งอย่างทักษิณ
ซะคารี อะบูซา: มีส่วน แต่สิ่งหนึ่งที่เราเห็นมาตั้งแต่ปี ๒๕๔๙ ก็คือการเลือกตั้งในแต่ครั้ง พรรคการเมืองของทักษิณ ไม่ว่าเขาจะอยู่เป็นผู้นำพรรค หรือจะลี้ภัยก็ตาม คะแนนเสียงที่ได้รับน้อยลงไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังชนะ และทักษิณมีอำนาจอย่างแท้จริง ทักษิณได้รับความนิยมอย่างล้นหลามจากชาวชนบท ชาวชนบทยังจำสิ่งที่ทักษิณได้ทำเพื่อพวกเขาในระยะ ๑๐ ปีที่ได้บริหารประเทศ ตั้งแต่ปี ๒๕๔๓-๒๕๔๙
ซานตามาเรีย: คุณบรรจบ จากดีซี ผมขอถามว่าคุณคิดว่านายกรัฐมนตรีจะจัดการอย่างไร ดูเหมือนว่าในขณะนี้เขาไม่สามารถที่จะจัดการอะไรได้ นอกเสียจากดึงดันที่จะไม่ยอมลาออกจากตำแหน่ง คุณคิดว่าเขาจะทำอะไรให้แตกต่างไปจากเดิม ไม่รู้ซิ…ทำให้ประชาชนนิยมเขามากขี้น จากขณะนี้ที่ประชาชนกำลังประท้วงเขาอยู่
บรรจบ เจริญชลวานิช: ใช่ แต่ก่อนที่ผมจะตอบคำถามของคุณ ผมต้องขอปกป้องตัวผมเสียก่อนใน ๒ ข้อ ข้อแรก รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันนี้มาจากการลงประชามติรับด้วยคะแนนเสียง ๑๔.๗ ล้านเสียง เมื่อเทียบกับที่ไม่ยอมรับ ๑๐ ล้านเสียง รัฐธรรมนูญนี้ควรเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ และใครก็ตามที่คิดจะลงมาเล่น ก็ต้องเคารพกฎหมายของประเทศ และเหตุผลที่พรรคไทยรักไทยถูกศาลรัฐธรรมนูญสั่งยุบพรรคไปนั้น ก็เพราะ (ทำเสียงสูง) พวกเขาทำผิดกฎหมายเลือกตั้ง พวกเขาทำผิดกฎหมาย ดังนั้น ถ้าคุณมีกฎหมาย และคุณไม่ลงโทษไปตามตัวบทกฎหมาย แล้วเราจะมีกฎหมายไปทำไม นั่นคือข้อหนึ่ง
ข้อสอง (ลดเสียงลง) ผมไม่ได้เป็นโฆษกหรือตัวแทนของเสื้อเหลือง ผมกำลังมองหาแต่สิ่งที่ดีที่สุดให้ประเทศไทย เหมือนกับอาจารย์ใจ และคนอื่นๆ แต่เราต้องหาทางว่าจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้อย่างไร เราไม่สามารถสร้างความเป็นประชาธิปไตยจากความเกลียดชังได้
ซานตามาเรีย: (ขัดขี้นมา)..เอาล่ะ แล้วคุณคิดอย่างไร..
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ขัดขี้นมา) … อะไร อะไร..
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา) อะไร อะไรคือสิ่งที่คุณคิด อภิสิทธิ์จะจัดการอย่างไร นั่นเป็นจุดที่ผมต้องการที่จะพูดถึงขณะนี้..
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ขัดขี้นมา และชี้นิ้ว) สิ่งที่นายกควรทำก็คือทำให้การจราจลนี่สงบลงเสียก่อน และนำทุกฝ่ายมานั่งโต๊ะและคุยกัน นี่คือสิ่งที่ควรทำในสถานการณ์ตอนนี้ ว่าเราจะหลุดออกมาจากวงจรอุบาทว์ที่มีมามากกว่า ๑๐-๑๕ ปีนี้ ไม่ได้เกิดขี้นมาในระยะ ๔-๕ ปีนี้ วงจรของการละเมิดกฎหมาย มันเกิดขี้นในประเทศไทยมานานเท่าที่ผมจำความได้ ผมอยู่ในประเทศไทยมา ๒๕-๓๐ ปี ผมรู้ ผมเห็นมาตลอด ผมไม่ได้ต่อต้านเสื้อแดง เสื้อเหลือง หรือใครก็ตาม แต่สิ่งที่ผมเรียกร้องก็คือทำไมทุกคนมานั่งโต๊ะแล้วคุยกันว่าเราจำเป็นต้องทำอะไรบ้างเพื่อแก้ปัญหาของประเทศ (ชี้นิ้ว) อะไรเป็นจุดอ่อนของรัฐธรรมนูญ คุณจะมองหาอะไรล่ะ..คุณทักษิณจะมองหาอะไร …แต่..(ชี้นิ้ว) ..แรกเริ่มเลย..ถ้าคุณละเมิดกฎหมายแล้ว คุณควรจะขี้นศาลก่อน พวกเขารู้..(ชี้นิ้วค้าง)..ประชาธิปไตย..(กราดนิ้วไปมา)..ถ้าเราไม่สร้าง..
ซานตามาเรีย: (ขัดขี้นมา) เอาล่ะ ตอนนี้..คุณพูดได้ตรงจุด และผมต้องการถามคุณใจ จากออกซ์ฟอร์ด คุณบรรจบคุณพูดได้ตรงจุดดีมาก ขณะนี้ไม่ควรจะมีข้อโต้แย้งใดๆโดยเฉพาะเมื่อความรุนแรงได้มาถึงจุดนี้ ซึ่งเป็นที่แน่ชัดแล้วว่ากองทัพได้ใช้ความรุนแรง เช่นเดียวกันกับผู้ประท้วง จะมีโอกาสเจรจากันไหม มีโอกาสแค่ไหน และผมทราบว่าเป็นเรื่องซับซ้อนที่จะให้อดีตนายกรัฐมนตรีทักษิณเข้ามาร่วมเจรจาด้วย เพราะเขาเป็นบุคคลที่เป็นผู้นำในเรื่องนี้
ใจ อึ๊งภากรณ์: ผมคิดว่าขณะนี้เป็นการวางเดิมพันสูงไปที่จะนั่งและเจรจากัน หลังจากที่กองทัพทำรัฐประหาร หลังจากการตัดสินของศาล หลังจากการใช้อาวุธสังหารบนท้องถนน ดูจะเป็นไปได้ยาก ผมคิดว่าเมื่อเรามองที่รัฐบาลอภิสิทธิ์ เราต้องทำความเข้าใจว่า อภิสิทธิ์เป็นตัวแทนของศักดินาชนชั้นปกครองของประเทศไทย ไม่ใช่เรื่องที่ประชาชนไม่ชอบเขาเป็นการส่วนตัว แต่เป็นเรื่องนโยบายที่ต่างกัน
รัฐบาลทักษิณได้นำนโยบายสามสิบบาทรักษาทุกโรคมาใช้เป็นครั้งแรก และอีกหลายนโยบายเพื่อช่วยเหลือคนยากจน เพราะ รู้ไหม จะผิดหรือจะถูกก็ตาม ทักษิณเชื่อว่าควรจะมีการลงทะเบียนคนจนในสังคม และผมคิดว่านั่นเป็นเรื่องที่ถูก เมื่อทักษิณนำนโยบายออกมาใช้ อภิสิทธิ์และพรรคประชาธิปัตย์ได้โจมตีนโยบายเหล่านี้มาตลอด เพราะพวกเขาเชื่อว่า งบประมาณไม่ควรนำไปใช้กับคนส่วนใหญ่ของประเทศ พวกเขาได้คอยแต่พร่ำบอกให้มีการเสียสละ เมื่อมีการเลือกตั้งทั่วไปในเดือนเมษายน ๒๕๔๙ พรรคของอภิสิทธิ์ก็ทำการคว่ำบาตรการเลือกตั้ง เพราะพรรคของเขาไม่มีทางได้รับชัยชนะจากการเลือกตั้ง
ประเด็นตอนนี้ก็คือ พวกเขาไม่ให้ความเคารพต่อขั้นตอนความเป็นประชาธิปไตย เราไม่ได้มีระบบเวสต์มินสเตอร์ในประเทศไทย มีเพียงแต่ระบบที่คล้ายๆกัน เรามีเพียงความเป็นเผด็จการจากราชวัง จากองคมนตรี จากกองทัพ ซึ่งไม่ได้มองที่รัฐธรรมนูญ หรือทำตามรัฐธรรมนูญ
ผมจะพูดถึงเรื่องการกระทำที่ผิดกฎหมาย การทำผิดกฎหมายเรื่องแรกก็คือการทำรัฐประหารในปี ๒๕๔๙ เราต้องทำเรื่องนี้ให้ชัดแจ้ง และผมคิดว่าสถานการณ์ของประเทศไทยในตอนนี้ได้เกินไปกว่าจะมานั่งเจรจากัน และพยายามที่จะให้กลับไปเป็นระบบเก่า ซึ่งศักดินาเริงร่ากับอภิสิทธิ์ต่างๆ พวกเขาไม่มีความนับถือประชาธิปไตย สิ่งที่เราต้องการจริงๆ คือให้บุคคลต่างๆมานั่ง และยอมรับขั้นตอนความเป็นประชาธิปไตย และให้กองทัพ องคมนตรีที่ปรึกษาของกษัตริย์ ราชวงศ์ เลิกข้องเกี่ยวกับการเมือง
ซานตามาเรีย: ทุกท่าน การสนทนาสิ้นสุดลงแล้ว ขอบคุณครับ
๑๓ เมษายน ๒๕๕๒
แปลและเรียบเรียง - chapter 11
การเมืองไทยที่อยู่ในสภาวะที่มืดมน กลายมาเป็นสถานการณ์เร่งด่วนเมื่อนายกรัฐมนตรียืนกรานไม่ยอมลาออกจากตำแหน่ง การเลือกตั้งใหม่จะเป็นทางออก หรือจะเป็นการสร้างปัญหาที่เหมือนเดิมอีกครั้ง
สวัสดีครับผม คอมมา ซานตามาเรีย สิ่งที่กำลังเกิดขี้นในประเทศไทยในวันนี้ เป็นเหตุมาจากการที่รัฐบาลขาดผู้นำ ผู้นำที่เข้าๆออกๆเนื่องจากความยุ่งเหยิงทางการเมืองมาถึงสองปีครึ่ง แต่ที่น่าห่วงเป็นอย่างยิ่งในขณะนี้คือ ความวุ่นวายได้กลายเป็นความรุนแรงออกสู่ท้องถนนในกรุงเทพ การประท้วงที่ต่อเนื่องกันที่เริ่มเมื่อวันเสาร์อันเป็นเวลาที่จะมีการประชุมสุดยอดของอาเซียนของเมืองตากอากาศพัทยา ผู้ประท้วงรัฐบาลได้บุกเข้าไปยังศูนย์ประชุมก่อนที่จะทำการเดินทางไปชุมนุมที่กรุงเทพต่อ การประท้วงได้กลายเป็นความรุนแรงเมื่อวันจันทร์ กองทัพไทยได้ยิงใส่ผู้ชุมนุมประท้วงรัฐบาลในใจกลางเมือง ผู้ประท้วงได้ทำการต่อสู้กลับโดยการใช้ระเบิดเพลิงและก้อนหิน
สถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วทำให้นายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ ต้องประกาศ พรก. ฉุกเฉิน เป็นครั้งที่ ๓ ในรอบแปดเดือน เบื้องหลังความรุนแรงนี้เพียงเพื่อเรียกร้องให้นายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ลาออก และให้จัดให้มีการเลือกตั้งใหม่ พวกเขาได้รับการสนับสนุนจากอดีตนายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตรซึ่งถูกปล้นตำแหน่งในปี ๒๕๔๙ ซึ่งยังคงได้รับการสนับสนุนอย่างท่วมท้น
ผมจะอธิบายถึงเบื้องหลังในระยะ ๒ ปีครึ่ง ซึ่งการเมืองไทยอยู่ในภาวะที่ซับซ้อน เริ่มแรกคือกลุ่มผู้ประท้วง “เสื้อแดง” กลุ่มนปช. ต่อต้านรัฐบาลปัจจุบัน ไม่ใช่เพียงเพื่อทักษิณ เพราะบางคนได้เคยวิจารณ์ทักษิณอย่างหนักก่อนที่ทักษิณจะถูกปล้นตำแหน่ง ผู้ประท้วง “เสื้อเหลือง” พันธมิตร ถ้าคุณจะจำได้เมื่อเดือนพฤศจิกายน พวกเขาได้ปิดสนามบินนานาชาติ และบีบบังคับให้รัฐบาลของฝ่ายทักษิณต้องลาออก
มาถึงเหตุผลว่าทำไมถึงมีการประท้วง เรากลับไปดูที่ปี ๒๕๔๙ มีการเลือกตั้งในเดือนเมษายน และพรรคการเมืองฝ่ายตรงข้ามทำการคว่ำบาตร ในเดือนกันยายนกองทัพทำการรัฐประหารที่ไม่เสียเลือดเสียเนื้อเพื่อขับไล่รัฐบาลทักษิณ ในขณะนั้นเขากำลังประชุมที่ยูเอ็น นิวยอร์ค เท่านั้นยังไม่พอ ในปี ๒๕๕๐ ยังได้มีการยุบพรรคไทยรักไทยของทักษิณอีก และกองทัพได้ฉีกรัฐธรรมนูญ และร่างรัฐธรรมนูญขี้นมาใหม่ จัดให้มีการเลือกตั้งในเดือนธันวาคม ๒๕๕๐ และด้วยความรู้สึกที่คล้ายคลึงเกี่ยวกับพรรคที่รวมตัวขี้นมาใหม่ พรรคพลังประชาชน ซึงเป็นการเกิดใหม่ของอดึตพรรคไทยรักไทยเก่าของทักษิณ
เรื่องราวยุ่งยากอีกครั้ง เมื่อนายกรัฐมนตรีคนใหม่ สมัคร สุนทรเวชไม่นานได้กระทำการขัดต่ออำนาจหน้าที่โดยการออกรายการทีวีสาธิตการทำอาหาร เขาถูกบังคับให้ออกจากตำแหน่ง สามเดือนต่อมา ได้มีนายกรัฐมนตรีมาแทนสมัคร คือ สมชาย วงศ์สวัสดิ์ น้องเขยของทักษิณ เช่นเดียวกัน เขาถูกบังคับให้ออกจากตำแหน่ง ต่อมานายกรัฐมนตรีคนที่ ๓ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ซึ่งขณะนี้ได้รับแรงกดดันจากผู้ประท้วงเสื้อแดงเรียกร้องให้เขาลาออก
นี่คือเรื่องราวที่กำลังเกิดขี้น ดูเหมือนว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย แต่วิธีการต่างกัน เป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วงว่าจะมีทางออกใดๆหรือไม่
เรามาวิเคราะห์ในเรื่องนี้ ผมมีแขกรับเชิญ ๓ ท่าน
•ท่านแรกจากวอชิงตัน ดีซี คุณบรรจบ เจริญชลวานิช สมาชิกของกลุ่มที่สนับสนุนรัฐบาลไทยในดีซี
•ท่านที่สองจากบอสตัน ซะคารี อะบูซา อาจารย์ภาควิชารัฐศาสตร์ ของวิทยาลัยซิมม่อนส์ ผู้เชี่ยวชาญทางการเมืองของเอเซียตะวันออกเฉียงใต้
•และท่านสุดท้าย จากออกซ์ฟอร์ด อังกฤษ ใจ อึ๊งภากรณ์ อาจารย์และผู้สนับสนุนกลุ่มเสื้อแดง
ซานตามาเรีย: ทุกท่าน ขอบคุณครับ ผมจะเริ่มที่คุณใจจากออกซ์ฟอร์ดก่อน ผมขอทราบความเห็นของคุณโดยเฉพาะในระยะยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ผ่านมาหยกๆนี้ เกี่ยวกับความรุนแรงบนท้องถนนในกรุงเทพ
ใจ อึ๊งภากรณ์: ผมคิดว่าเป็นการกระทำที่ป่าเถื่อนอย่างที่สุด ที่กองทัพได้ใช้กระสุนจริงยิงใส่ผู้ประท้วง ผู้ประท้วงเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตย ทำให้ประเทศไทยเป็นยังกับประเทศพม่า โดยมีจุดประสงค์อย่างเดิมๆคือ เมื่อไรก็ตามที่ผู้ปกครองได้ใช้กองทัพฆ่าผู้ประท้วง ก็เพื่อรักษาอำนาจของเหล่าศักดินาอำมาตย์ที่มีอำนาจ และเพื่อป้องกันไม่ให้มีความเป็นประชาธิปไตย
ผมคิดว่าเราต้องทำความเข้าใจกับวิกฤติซึ่งได้เริ่มต้นเมื่อปลายปี ๒๕๔๘ เมื่อพวกศักดินารุ่นเก่าปฎิเสธที่จะเคารพในความต้องการให้มีประชาธิปไตยของประชาชนไทยส่วนใหญ่ของประเทศ เพราะพวกศักดินาหวาดกลัวว่า ถ้าประชาชนมีอำนาจจะทำให้สิทธิพิเศษที่พวกตัวเองเคยมีเคยได้หมดไป และมาทำความเข้าใจถึงเสื้อเหลือง ซึ่งเป็นการรวมกลุ่มของบุคคลจากราชวัง กองทัพ และพรรคประชาธิปัตย์ และพวกเขาได้ทุ่มสุดตัวที่จะสร้าง “การเมืองใหม่” นั่นก็คือการกลับมาของเผด็จการ และการกระทำของพวกเขาเหล่านี้มีแต่ทำลายขั้นตอนของความเป็นประชาธิปไตย การเคลื่อนไหวของกลุ่มเสื้อแดงในขณะนี้เป็นการเคลื่อนไหวของประชาชน เพื่อสร้างประชาธิปไตยในประเทศไทย และนั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมผมจึงได้สนับสนุนเสื้อแดง
ซานตามาเรีย: เราจะไปคุยกับคุณบรรจบ จากดีซี คุณตัองยอมรับถึงการตอบโต้ของรัฐบาลในครั้งนี้ว่า การใช้อาวุธปืนกล (หัวเราะเบาๆ) บนถนน เป็นเรื่องที่ผิดปกติ และทำให้การประท้วงอยู่ในระดับที่อันตราย
บรรจบ เจริญชลวานิช: แต่นี่คือสิ่งที่ผมเชื่อว่าเป็นความชอบธรรมของรัฐบาลที่จะใช้กำลังเพื่อสลายการชุมนุม ซึ่งกลายเป็นการจราจลไปแล้วในตอนนี้ คุณคงเห็นได้ว่าเมื่อ ๒-๓ วันที่ผ่านมา ได้มีความรุนแรงเพื่อต่อต้านนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย รัฐมนตรีของประเทศไทย และยังได้บุกเข้าไปในสถานที่จัดประชุมอาเซียน เราไม่รู้ว่าทำไปเพื่ออะไร นอกเสียจากว่าจะทำให้รัฐบาลไทยขายขี้หน้าว่า ไม่สามารถรับมือกับเหตุการณ์ของไทยได้ ถึงแม้รัฐธรรมนูญให้ประชาชนมีสิทธิประท้วงรัฐบาลได้ (ทำเสียงสูง) ถ้ารัฐบาลทำผิด แต่นี่ผมไม่เห็นรัฐบาลจะทำตรงไหนผิดเลย ยังไม่เห็นทำอะไรผิด แล้วการชุมนุมต้องเป็นไปด้วยความสงบและไม่มีอาวุธซิ แต่นี่การบุกเข้าไปในตึก ในโรงแรม ยึดรถ หยุดการจราจร เที่ยวค้นรถเขา แล้วพยายามจะทำร้ายคนนี่ เป็นการละเมิดสิทธิของคนอย่างโจ่งแจ้งเลย
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา) แล้วมีหนทางเดียวหรือที่ปราบความรุนแรงด้วยการใช้ความรุนแรง
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตอบด้วยเสียงสูง) ไม่ได้มีแค่ทางเดียว แต่ถ้าคุณลองมองไปดูซิว่ารัฐบาลได้พยายามใช้ความนุ่มนวลมานานเพียงไร เราซึ่งเป็นประชาชนคนไทยเหมือนกัน เรามองเรื่องนี้ และเราคิดว่า ถึงเวลาแล้วที่จะต้องใช้กำลังเข้าปราบ แต่เราไม่ได้ขอให้กองทัพเข้ามา หรือใช้อาวุธปืนยิงเข้าไปที่ประชาชน และตอนนี้ก็ยังไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด ทำไมเราไม่ให้เหตุการณ์มันสงบก่อน และตั้งคณะกรรมการขี้นมาสอบสวนเรื่องราวว่าอะไรเกิดขี้นจริงๆ
สถานการณ์ตอนนี้เป็นเพียงแค่ข่าวลือ เราอยู่นอกประเทศไทย เราไม่รู้ว่าอะไรที่เกิดขึ้นจริงๆในประเทศไทย (ซานตามาเรีย: อืม..) ฉะนั้นอย่าไปด่วนสรุปเอาเอง ว่าทหารยิงประชาชน และคนตายเป็นเบือ
ให้เรื่องมันจบไป ให้รัฐบาลได้ใช้กฎหมาย หยุดสร้างสถานการณ์แล้วมานั่งคุยกัน แล้วจัดตั้งคณะกรรมการและทำการสอบสวนเรื่องนี้ (ซานตามาเรีย: ขัดขี้นมา)
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา) เอาล่ะ ขอแนะนำคุณซะคารี อะบูซา ที่กำลังรอเราอยู่ที่บอสตัน บางทีคุณจะบอกถึงเบื้องหลังของสถานการณ์ในตอนนี้ให้เราทราบ ถ้าเรามองที่การประท้วงขณะนี้ซึ่งเป็นการประท้วงของเสื้อแดง กับการประท้วงของเสื้อเหลืองเมื่อเดือนพฤศจิกายนซึ่งประสบความสำเร็จและมีความสงบกว่ามาก มันต่างกันอย่างไร ทำไมความโกรธแค้นและความรุนแรงถึงได้มีมากถึงขนาดนี้
ซะคารี อะบูซา: ผมต้องเห็นด้วยกับอาจารย์ใจในเรื่องนี้ ความจริงที่ว่าในเดือนธันวาคม ๒๕๕๐ พรรคเกิดใหม่ของไทยรักไทยได้ขนะเสียงเลือกตั้งร้อยละ ๕๗ ซึ่งควรจะได้จัดตั้งรัฐบาล แต่ถ้าคุณดูในปี ๒๕๕๑ ซึ่งประชาธิปไตยถูกสลับหัวสลับหาง ระบบศาลได้เข้ามาเกี่ยวข้องกับการเมือง แล้วออกคำสั่งศาลยุบรัฐบาลที่กำลังจะเข้าไปบริหารประเทศ ตัดสิทธิ์นายก พอรัฐบาลต่อมา นายกก็ถูกตัดสิทธิ์อีก ผมไม่เคยได้ยินคำตำหนิจากโฆษกรัฐบาลในการที่พันธมิตรยึดสนามบินในกรุงเทพ และยึดทำเนียบรัฐบาลเป็นเวลาถึงสองเดือน เหมือนกับว่าพวกเขาจะยอมรับการชุมนุมที่ใช้ความรุนแรงก็ต่อเมื่อเป็นฝ่ายเขา
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนแทรกขี้นมา) ไม่จริง คุณ..
ซะคารี อะบูซา: เป็นความจริงอย่างที่สุด..
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนแทรกขี้นมา) ไม่จริง คุณ…
ซะคารี อะบูซา: เป็นความจริงอย่างที่สุด ที่พันธมิตร…
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนสวนขี้นมา) ..ผมต้องขอปกป้องตัวเอง..
ซะคารี อะบูซา: …ที่พันธมิตรได้ยึดทำเนียบรัฐบาลถึงสองเดือน ได้ยึดสนามบิน…
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนสวนขี้นมา) …คุณจะบอกผมได้ไหมว่า เหตุการณ์ที่สนามบินมีใครได้รับอันตรายหรือเปล่า จากเหตุการณ์นั้น..
ซะคารี อะบูซา: ..เสียใจด้วย คุณจะปฎิเสธในเรื่องนี้ไม่ได้หรอก ในเมื่อความเป็นจริงว่าพันธมิตรได้ยึดทำเนียบรัฐบาล ผมไม่ได้พูดเรื่องความรุนแรง แต่เป็นการ..
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนขัดขี้นมา) .. และนั่นก็คือทำไมเสื้อเหลืองถึงต้องยึดสนามบินไง คุณต้องมองถึงสาเหตุของมัน เสื้อเหลืองได้ประท้วงบนถนนถึง ๑๙๓ วัน ไม่เห็นมีความรุนแรงอะไรเลย..
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา) เอาล่ะ ทุกท่าน ผมขอขัด เพราะ…..คุณบรรจบ….
ซะคารี อะบูซา: ..(เงียบสักครู่)..เราไม่ได้พูดถึงเรื่องการยึดสนามบิน..
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนขัดขี้นมา) ..ผมเห็นด้วยกับคุณตรงจุดนี้ แต่เราต้อง…ผมเห็นด้วยกับคุณตรงจุดนี้ แต่เราต้องมานั่งประชุมกัน รัฐธรรมนูญให้สิทธิแต่ยังไม่มีกฎหมายรองรับว่าขอบเขตการประท้วงเป็นแบบไหน เราต้องนั่งประชุมกันว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ได้อย่างไร คุณต้องมีกฎหมายขี้นมาเพื่อรองรับเรื่องนี้ คุณจะไปใช้กฎหมายการจราจรหรือกฎหมายอื่นไม่ได้ รัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ …
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา)… คุณบรรจบ ผมขอขัดตรงนี้..เอ่อ…
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ตะโกนแทรกขี้นมา พร้อมชี้นิ้ว) ตอนนี้ ทำไมเราไม่นั่งคุยกัน และร่างกฎหมายขี้นมา เฮ้.. ขอบเขตแบบนี้นะ
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา)… คุณบรรจบ..
บรรจบ เจริญชลวานิช: …แค่นี้ที่จะประท้วงได้..
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา)… คุณบรรจบ ถ้าคุณไม่ว่า ได้โปรด ผมยังมีแขกรับเชิญอีกสองท่าน และผมต้องการให้พวกเขาได้แสดงความเห็นเช่นกัน คุณซะคารี เชิญครับ ก่อนที่ผมจะให้คุณใจพูดต่อ
ซะคารี อะบูซา: เป็นที่แน่ชัดว่ารัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ แต่เราต้องทำความเข้าใจว่า หลังการทำรัฐประหารของกองทัพในเดือนกันยายน ๒๕๔๙ ได้มีการร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ และร่างหลายวิธีเพื่อป้องกันไม่ให้พรรคไทยรักไทยกลับมาใหม่ มัดมือมัดเท้าพรรคไทยรักไทย แต่พรรคนี้ก็ยังคงได้รับชัยชนะได้รับเลือกตั้งด้วยเสียงข้างมาก นี่คือหนทางแห่งประชาธิปไตย
และทั้งฝ่ายคลั่งเจ้า กองทัพ และสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์บางคนไม่ยอมรับผลเลือกตั้ง และผมว่านี่คือการทำให้ประเทศไทยเป็นแบบนี้ ตอนนี้ก็ต้องมานั่งปรึกษากัน และหนทางเดียวที่จะทำให้เกิดผลขี้นมาได้ ต้องอภัยโทษให้อดึตนายกรัฐมนตรีทักษิณ และเชิญให้ทักษิณกลับเข้าประเทศ เพราะทักษิณเป็นเพียงบุคคลเดียวที่จะทำให้การชุมนุมยุติลง และประเทศกลับไปสู่ความสงบ
ซานตามาเรีย: เรากลับมาที่คุณใจ ก่อนที่จะพักครึ่ง เพราะข้อหนึ่งที่เสื้อแดงเรียกร้องคือให้มีการเลือกตั้งใหม่ ผมยังสงสัยว่าถ้ามีการเลือกตั้งใหม่ ปัญหาก็จะเกิดขี้นมาใหม่
ใจ อึ๊งภากรณ์: ในเรื่องเกี่ยวกับการเลือกตั้งนี้ เราต้องถามว่าจะใช้กฎอันไหน ถ้าใช้กฎที่กองทัพตั้งขี้นมาก็ไม่ใช่เป็นการเลือกตั้งที่ยุติธรรมและมีความเป็นอิสระ แต่ถ้าเป็นการเลือกตั้งที่ยุติธรรมและมีความเป็นอิสระ พรรคของทักษิณก็จะชนะอีก และไม่ได้แก้ปัญหาในทันที เพราะเสื้อเหลืองไม่เคยเคารพต่อความต้องการของประชาชนที่เรียกร้องประชาธิปไตย ถ้าคุณฟังตัวแทนเสื้อเหลืองที่โวยวายว่า เชื่อว่ารัฐบาลมีสิทธิที่จะยิงใส่ผู้ประท้วงบนถนนได้ รัฐบาลนานาชาติส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่าพวกเขามีสิทธิที่จะทำอย่างนั้นได้ และผมคิดว่า นี่เป็นตัวแทนของความยะโสและขาดความทุ่มเทให้กับความเป็นประชาธิปไตยของเสื้อเหลือง
ซานตามาเรีย: ทุกท่าน อย่าเพิ่งไปไหน เราต้องหยุดพักตรงนี้สักครู่ เมื่อเรากลับมา เราจะมามองถึงนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบัน บุคคลซึ่งไม่ได้ถูกประชาชนเลือกตั้งขี้นมา และเขากำลังชดใช้
ปัญหาความยุ่งยากของการเมืองไทย ๒
ซานตามาเรีย: ในครึ่งหลังนี้ เราจะพูดถึงบุคคลผู้ที่กำลังเป็นศูนย์กลางของความวุ่นวายในขณะนี้ นายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ อภิสิทธิ์ยังหนุ่ม มีการศึกษาที่ดี เป็นตัวแทนนักการเมืองที่ขี้นชื่อว่ามือสอาด ฟังดูน่าประทับใจใช่ไหม แต่ยังคงเป็นไปได้เช่นกันว่า อภิสิทธิ์ยังไม่ได้รับความนิยมจากประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศไทย
อภิสิทธิ์เติบโตมาจากครอบครัวชั้นสูงที่มีฐานะดี จบการศึกษาจากอังกฤษ ได้รับการศึกษาในสาขาการเมือง ปรัชญา เศรษฐกิจ และการเมือง และเขาเคยเป็นอาจารย์มาระยะหนึ่ง เป็นธรรมชาติที่เขาจะเป็นที่ดึงดูดของคนหลายๆคนในกรุงเทพ ซึ่งเป็นชนชั้นกลางมีการศึกษา แต่ไม่เป็นทีชื่นชอบของชนชั้นแรงงานชาวชนบทซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศ
ตามที่ผมได้อธิบายไปก่อนหน้านี้แล้ว เขาได้รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีผ่านรัฐสภา เขาไม่ได้รับการเลือกตั้งมาจากประชาชน เรามาพูดถึงอภิสิทธิ์ จากดีซี บรรจบ เจริญชลวานิช จากบอสตัน ซะคารี อะบูซา และจากออกซ์ฟอร์ด ใจ อึ๊งภากรณ์
ซะคารี มาที่คุณก่อน อภิสิทธิ์ยังมีโอกาสไหม จากประวัติของเขา ดูเหมือนเขาจะห่างเหินจากคนไทย คุณคิดว่าเขามีโอกาสไหม
ซะคารี อะบูซา: มีซิ อภิสิทธิ์เป็นผู้ที่ฉลาด เขาเป็นคนทำให้พรรคประชาธิปัตย์ฟื้นขี้นมา มองย้อนไปในปี ๒๕๔๘ ที่พรรคเกือบถูกลบหายไปจากแผนที่การเมือง จากการเลือกตั้งเดือนธันวาคม ๒๕๕๐ พรรคของเขาได้รับคะแนนเสียงเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงประมาณร้อยละ ๔๒ นับว่าเป็นบุคคลที่น่าประทับใจ ผมคิดว่าเขาจะเป็นคนที่จะแก้ไขเศรษฐกิจได้
แต่ขณะนี้ ผมคิดว่าเป็นที่แน่ชัดว่าทั้งพรรคประชาธิปัตย์ กองทัพ และพวกคลั่งเจ้าได้ประเมิณอำนาจของทักษิณต่ำไป ผมคิดว่า พวกเขาคงคิดว่าถ้ายิ่งห่างจากเดือนกันยายน ๒๕๔๙ ยิ่งเป็นการดีเท่านั้น ซึ่งไม่ใช่สาเหตุเลย เป็นเรื่องที่อภิสิทธิ์คาดการณ์ไม่ถึง
ซานตามาเรีย: คุณไม่คิดหรือว่า อภิสิทธิ์ก้าวผิดในการเข้ารับตำแหน่ง อย่างที่คุณได้พูดไว้ว่าประเมิณอำนาจของทักษิณต่ำไป
ซะคารี อะบูซา:ไม่ใช่ จำได้ไหม เอ่อ ผมเพียงแต่ไม่เห็นด้วยกับบางส่วนในช่วงที่คุณเริ่มแนะนำว่าเขาไม่ได้รับการเลือกตั้งจากประชาชน เพราะเป็นระบบรัฐสภา ไม่ใช่ระบบประธานาธิบดี เป็นระบบเวสต์มินสเตอร์ เป็นการเลือกมาจากเสียงข้างมากของพรรคการเมืองต่างๆในสภา
เอาล่ะ อภิสิทธิ์ พรรคประชาธิปัตย์ของเขาได้รับเสียงข้างมากได้อย่างไรนั่นคือปัญหา เพราะมีการย้ายข้างของนักการเมืองจากพรรคพลังประชาชนเมื่อเดือนธันวาคม ๒๕๕๑ ซึ่งยังคงมีความคลุมเคลืออยู่
ซานตามาเรีย: แต่ จริงๆแล้ว บุคลิกนี่ก็ทำให้ประชาชนลงคะแนนเสียงให้ ระบบเวสต์มินสเตอร์ถึงแม้จะเป็นการลงคะแนนเสียงจากพรรคการเมือง แต่บุคลิกจะช่วยได้หรือถ้ามีคู่แข่งอย่างทักษิณ
ซะคารี อะบูซา: มีส่วน แต่สิ่งหนึ่งที่เราเห็นมาตั้งแต่ปี ๒๕๔๙ ก็คือการเลือกตั้งในแต่ครั้ง พรรคการเมืองของทักษิณ ไม่ว่าเขาจะอยู่เป็นผู้นำพรรค หรือจะลี้ภัยก็ตาม คะแนนเสียงที่ได้รับน้อยลงไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังชนะ และทักษิณมีอำนาจอย่างแท้จริง ทักษิณได้รับความนิยมอย่างล้นหลามจากชาวชนบท ชาวชนบทยังจำสิ่งที่ทักษิณได้ทำเพื่อพวกเขาในระยะ ๑๐ ปีที่ได้บริหารประเทศ ตั้งแต่ปี ๒๕๔๓-๒๕๔๙
ซานตามาเรีย: คุณบรรจบ จากดีซี ผมขอถามว่าคุณคิดว่านายกรัฐมนตรีจะจัดการอย่างไร ดูเหมือนว่าในขณะนี้เขาไม่สามารถที่จะจัดการอะไรได้ นอกเสียจากดึงดันที่จะไม่ยอมลาออกจากตำแหน่ง คุณคิดว่าเขาจะทำอะไรให้แตกต่างไปจากเดิม ไม่รู้ซิ…ทำให้ประชาชนนิยมเขามากขี้น จากขณะนี้ที่ประชาชนกำลังประท้วงเขาอยู่
บรรจบ เจริญชลวานิช: ใช่ แต่ก่อนที่ผมจะตอบคำถามของคุณ ผมต้องขอปกป้องตัวผมเสียก่อนใน ๒ ข้อ ข้อแรก รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันนี้มาจากการลงประชามติรับด้วยคะแนนเสียง ๑๔.๗ ล้านเสียง เมื่อเทียบกับที่ไม่ยอมรับ ๑๐ ล้านเสียง รัฐธรรมนูญนี้ควรเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ และใครก็ตามที่คิดจะลงมาเล่น ก็ต้องเคารพกฎหมายของประเทศ และเหตุผลที่พรรคไทยรักไทยถูกศาลรัฐธรรมนูญสั่งยุบพรรคไปนั้น ก็เพราะ (ทำเสียงสูง) พวกเขาทำผิดกฎหมายเลือกตั้ง พวกเขาทำผิดกฎหมาย ดังนั้น ถ้าคุณมีกฎหมาย และคุณไม่ลงโทษไปตามตัวบทกฎหมาย แล้วเราจะมีกฎหมายไปทำไม นั่นคือข้อหนึ่ง
ข้อสอง (ลดเสียงลง) ผมไม่ได้เป็นโฆษกหรือตัวแทนของเสื้อเหลือง ผมกำลังมองหาแต่สิ่งที่ดีที่สุดให้ประเทศไทย เหมือนกับอาจารย์ใจ และคนอื่นๆ แต่เราต้องหาทางว่าจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้อย่างไร เราไม่สามารถสร้างความเป็นประชาธิปไตยจากความเกลียดชังได้
ซานตามาเรีย: (ขัดขี้นมา)..เอาล่ะ แล้วคุณคิดอย่างไร..
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ขัดขี้นมา) … อะไร อะไร..
ซานตามาเรีย: (แทรกขี้นมา) อะไร อะไรคือสิ่งที่คุณคิด อภิสิทธิ์จะจัดการอย่างไร นั่นเป็นจุดที่ผมต้องการที่จะพูดถึงขณะนี้..
บรรจบ เจริญชลวานิช: (ขัดขี้นมา และชี้นิ้ว) สิ่งที่นายกควรทำก็คือทำให้การจราจลนี่สงบลงเสียก่อน และนำทุกฝ่ายมานั่งโต๊ะและคุยกัน นี่คือสิ่งที่ควรทำในสถานการณ์ตอนนี้ ว่าเราจะหลุดออกมาจากวงจรอุบาทว์ที่มีมามากกว่า ๑๐-๑๕ ปีนี้ ไม่ได้เกิดขี้นมาในระยะ ๔-๕ ปีนี้ วงจรของการละเมิดกฎหมาย มันเกิดขี้นในประเทศไทยมานานเท่าที่ผมจำความได้ ผมอยู่ในประเทศไทยมา ๒๕-๓๐ ปี ผมรู้ ผมเห็นมาตลอด ผมไม่ได้ต่อต้านเสื้อแดง เสื้อเหลือง หรือใครก็ตาม แต่สิ่งที่ผมเรียกร้องก็คือทำไมทุกคนมานั่งโต๊ะแล้วคุยกันว่าเราจำเป็นต้องทำอะไรบ้างเพื่อแก้ปัญหาของประเทศ (ชี้นิ้ว) อะไรเป็นจุดอ่อนของรัฐธรรมนูญ คุณจะมองหาอะไรล่ะ..คุณทักษิณจะมองหาอะไร …แต่..(ชี้นิ้ว) ..แรกเริ่มเลย..ถ้าคุณละเมิดกฎหมายแล้ว คุณควรจะขี้นศาลก่อน พวกเขารู้..(ชี้นิ้วค้าง)..ประชาธิปไตย..(กราดนิ้วไปมา)..ถ้าเราไม่สร้าง..
ซานตามาเรีย: (ขัดขี้นมา) เอาล่ะ ตอนนี้..คุณพูดได้ตรงจุด และผมต้องการถามคุณใจ จากออกซ์ฟอร์ด คุณบรรจบคุณพูดได้ตรงจุดดีมาก ขณะนี้ไม่ควรจะมีข้อโต้แย้งใดๆโดยเฉพาะเมื่อความรุนแรงได้มาถึงจุดนี้ ซึ่งเป็นที่แน่ชัดแล้วว่ากองทัพได้ใช้ความรุนแรง เช่นเดียวกันกับผู้ประท้วง จะมีโอกาสเจรจากันไหม มีโอกาสแค่ไหน และผมทราบว่าเป็นเรื่องซับซ้อนที่จะให้อดีตนายกรัฐมนตรีทักษิณเข้ามาร่วมเจรจาด้วย เพราะเขาเป็นบุคคลที่เป็นผู้นำในเรื่องนี้
ใจ อึ๊งภากรณ์: ผมคิดว่าขณะนี้เป็นการวางเดิมพันสูงไปที่จะนั่งและเจรจากัน หลังจากที่กองทัพทำรัฐประหาร หลังจากการตัดสินของศาล หลังจากการใช้อาวุธสังหารบนท้องถนน ดูจะเป็นไปได้ยาก ผมคิดว่าเมื่อเรามองที่รัฐบาลอภิสิทธิ์ เราต้องทำความเข้าใจว่า อภิสิทธิ์เป็นตัวแทนของศักดินาชนชั้นปกครองของประเทศไทย ไม่ใช่เรื่องที่ประชาชนไม่ชอบเขาเป็นการส่วนตัว แต่เป็นเรื่องนโยบายที่ต่างกัน
รัฐบาลทักษิณได้นำนโยบายสามสิบบาทรักษาทุกโรคมาใช้เป็นครั้งแรก และอีกหลายนโยบายเพื่อช่วยเหลือคนยากจน เพราะ รู้ไหม จะผิดหรือจะถูกก็ตาม ทักษิณเชื่อว่าควรจะมีการลงทะเบียนคนจนในสังคม และผมคิดว่านั่นเป็นเรื่องที่ถูก เมื่อทักษิณนำนโยบายออกมาใช้ อภิสิทธิ์และพรรคประชาธิปัตย์ได้โจมตีนโยบายเหล่านี้มาตลอด เพราะพวกเขาเชื่อว่า งบประมาณไม่ควรนำไปใช้กับคนส่วนใหญ่ของประเทศ พวกเขาได้คอยแต่พร่ำบอกให้มีการเสียสละ เมื่อมีการเลือกตั้งทั่วไปในเดือนเมษายน ๒๕๔๙ พรรคของอภิสิทธิ์ก็ทำการคว่ำบาตรการเลือกตั้ง เพราะพรรคของเขาไม่มีทางได้รับชัยชนะจากการเลือกตั้ง
ประเด็นตอนนี้ก็คือ พวกเขาไม่ให้ความเคารพต่อขั้นตอนความเป็นประชาธิปไตย เราไม่ได้มีระบบเวสต์มินสเตอร์ในประเทศไทย มีเพียงแต่ระบบที่คล้ายๆกัน เรามีเพียงความเป็นเผด็จการจากราชวัง จากองคมนตรี จากกองทัพ ซึ่งไม่ได้มองที่รัฐธรรมนูญ หรือทำตามรัฐธรรมนูญ
ผมจะพูดถึงเรื่องการกระทำที่ผิดกฎหมาย การทำผิดกฎหมายเรื่องแรกก็คือการทำรัฐประหารในปี ๒๕๔๙ เราต้องทำเรื่องนี้ให้ชัดแจ้ง และผมคิดว่าสถานการณ์ของประเทศไทยในตอนนี้ได้เกินไปกว่าจะมานั่งเจรจากัน และพยายามที่จะให้กลับไปเป็นระบบเก่า ซึ่งศักดินาเริงร่ากับอภิสิทธิ์ต่างๆ พวกเขาไม่มีความนับถือประชาธิปไตย สิ่งที่เราต้องการจริงๆ คือให้บุคคลต่างๆมานั่ง และยอมรับขั้นตอนความเป็นประชาธิปไตย และให้กองทัพ องคมนตรีที่ปรึกษาของกษัตริย์ ราชวงศ์ เลิกข้องเกี่ยวกับการเมือง
ซานตามาเรีย: ทุกท่าน การสนทนาสิ้นสุดลงแล้ว ขอบคุณครับ
Subscribe to:
Posts (Atom)