RED SHIRTS FOR DEMOCRACY

ด่วนประกาศรับสมัคร 25 กุมภาพันธ์

2012-02-13T18:47:00.000-08:00

เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ Valentine
ทางชมรม RED Chicago, Illinois
ประกาศรับสมัคร แฟน ด่วน

รับไม่จำกัดจำนวน
ประสบการณ์ ไม่จำเป็น เราจะเทรนให้
ต้องรัก ปชต
กรอกใบสมัครที่ Desplaines Public Library (ที่เดิม) Meeting Room - A
25 กุมภาพันธ์ 9:30 - 12:30
Cookies, Coffee are provided

Once-in-a-lifetime opportunity - Don't miss

แล้วพบกันครับ .... ทีมงาน
--
http://illinoisredshirts.blogspot.com/

[คลิป] ธงชัย: ระบอบสังคมการเมืองที่ขัดฝืนการเปลี่ยนแปลงคืออันตรายที่แท้จริง

2012-02-12T09:27:00.000-08:00

http://www.prachatai.com/journal/2012/02/39219

[คลิป] ธงชัย: ระบอบสังคมการเมืองที่ขัดฝืนการเปลี่ยนแปลงคืออันตรายที่แท้จริง
Sun, 2012-02-12 06:09

เมื่อคืนวานนี้ (11 ก.พ. 55) ธงชัย วินิจจะกูล ศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ ประจำมหาวิทยาลัยวิสคอลซิล เมดิสัน สหรัฐอเมริกา กล่าวปาฐกถาหัวข้อ “ระบอบสังคมการเมืองที่ขัดฝืนการเปลี่ยนแปลงคืออันตรายที่แท้จริง” ในรายการสนทนาซึ่งจัดโดยกลุ่มเพื่อนรัฐธรรมนูญ เพื่อหารายได้สนับสนุนการแก้ไขมาตรา 112 ตามข้อเสนอของนิติราษฎร์ ที่โรงแรมรัตนโกสินทร์ ถ.ราชดำเนิน โดยประชาไทเคยนำเสนอในส่วนที่เป็นการอภิปรายไปแล้ว (อ่านข่าวที่เกี่ยวข้อง) และโอกาสนี้จะเป็นการนำเสนอคลิปการอภิปรายดังกล่าวของธงชัย โดยมีรายละเอียดดังนี้

"ธงชัย วินิจจะกูล: ระบอบสังคมการเมืองที่ฝืนการเปลี่ยนแปลงคืออันตรายที่แท้จริง"

2012-02-11T07:26:00.001-08:00

http://www.prachatai.com/journal/2012/02/39214

อ่านปาฐกถา "ธงชัย วินิจจะกูล: ระบอบสังคมการเมืองที่ฝืนการเปลี่ยนแปลงคืออันตรายที่แท้จริง" ฉบับเต็มที่นี่

Sat, 2012-02-11 19:39

อ่านปาฐกถา "ธงชัย วินิจจะกูล: ระบอบสังคมการเมืองที่ฝืนการเปลี่ยนแปลงคืออันตรายที่แท้จริง" ฉบับเต็มที่นี่

ปาฐกถาของ “ธงชัย วินิจจะกูล” ในงานเสวนาซึ่งจัดโดยกลุ่มเพื่อนรัฐธรรมนูญ “เคยคิดไหมว่า อีก 50 ปีข้างหน้าประวัติศาสตร์จะบันทึกความขัดแย้งทางการเมืองในปัจจุบันอย่างไร จะบันทึกความขัดแย้งกรณีมาตรา 112 ว่าสะท้อนภาพใหญ่ของการเปลี่ยนแปลงสังคมไทยอย่างไร ประวัติศาสตร์จะมองย้อนกลับมาแล้วประเมินและวิเคราะห์ปัจจุบันจากความรู้และทัศนะของอนาคตอย่างไร”

หมายเหตุ: เมื่อเวลา 19.00 น. วันนี้ (11 ก.พ.) ธงชัย วินิจจะกูล ศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ ประจำมหาวิทยาลัยวิสคอลซิล เมดิสัน สหรัฐอเมริกา กล่าวปาฐกถาหัวข้อ “ระบอบสังคมการเมืองที่ขัดฝืนการเปลี่ยนแปลงคืออันตรายที่แท้จริง” ในรายการสนทนาซึ่งจัดโดยกลุ่มเพื่อนรัฐธรรมนูญ เพื่อหารายได้สนับสนุนการแก้ไขมาตรา 112 ตามข้อเสนอของนิติราษฎร์ ที่โรงแรมรัตนโกสินทร์ ถ.ราชดำเนิน โดยมีรายละเอียดของการปาฐกถาดังนี้

0 0 0 0 0 0

ระบอบสังคมการเมืองที่ขัดฝืนการเปลี่ยนแปลงคืออันตรายที่แท้จริง

ธงชัย วินิจจะกูล
Department of History
University of Wisconsin-Madison, USA
& Asia Research Institute
National University of Singapore

ปาฐกถาในรายการสนทนาเพื่อหารายได้
สนับสนุนการแก้ไขมาตรา 112 ตามข้อเสนอของนิติราษฎร์
จัดโดยกลุ่มเพื่อนรัฐธรรมนูญ
11 กุมภาพันธ์ 2555

หมายเหตุ เอกสารนี้คือฉบับเต็มของคำบรรยายซึ่งต้องตัดให้สั้นลงตามเวลาที่กำหนด แต่เนื่องด้วยเวลาตระเตรียมเอกสารนี้มีจำกัด ผู้เขียนสามารถประมวลความคิดที่่ต้องการนำเสนอได้ แต่ไม่สามารถทำเชิงอรรถอ้างอิงของเนื้อหาสาระหลายแห่งที่ผู้เขียนเรียนรู้จากผลงานของผู้อื่นให้ถูกต้องเรียบร้อยได้ จึงขออภัยมา ณ ที่นี้ และผู้เขียนจะปรับปรุงให้สมบูรณ์ในโอกาสต่อไป หากผู้ใดจะนำเอกสารนี้ไปใช้ สรุปความ หรือรายงานทางสื่อใดๆ ขอความกรุณากระทำด้วยความรับผิดชอบ ไม่บิดเบือนสาระหรือสื่อความผิดไปจากที่นำเสนอในที่นี้

เคยคิดไหมว่า อีก 50 ปีข้างหน้าประวัติศาสตร์จะบันทึกความขัดแย้งทางการเมืองในปัจจุบันอย่างไร จะบันทึกความขัดแย้งกรณีมาตรา 112 ว่าสะท้อนภาพใหญ่ของการเปลี่ยนแปลงสังคมไทยอย่างไร ประวัติศาสตร์จะมองย้อนกลับมาแล้วประเมินและวิเคราะห์ปัจจุบันจากความรู้และทัศนะของอนาคตอย่างไร

การปฏิวัติ 2475 และปรีดี พนมยงค์ถูกใส่ร้ายเข้าใจผิดอยู่เป็นเวลา 30 กว่าปีจาก 2490 จนถึงประมาณ 2520 กว่าๆ ทุกวันนี้สังคมเข้าใจการปฏิวัติ 2475 และท่านปรีดีต่างจากช่วง 30 ปีนั้นอย่างลิบลับ

6 ตุลา 2519 ใช้เวลา 20 ปีจึงพอจะโงหัวขึ้นมาพูดได้เต็มปากว่าอาชญากรรมของรัฐไทย ในวันนั้นน่าอัปยศและยังรอการสะสาง ผิดลิบลับกับช่วงหลังเหตุการณ์ใหม่ๆซึ่งฆาตกรกลายเป็นวีรชน ได้รับการยกย่องจากคนสำคัญของสังคมไทยว่าช่วยกำจัดศัตรูของชาติ

แม้เราจะบอกไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพรุ่งนี้ มะรืนนี้ ปีนี้ ปีหน้า หรือประมาณ 5-10 ปีข้างหน้า แต่แนวโน้มกระแสความเปลี่ยนแปลงใหญ่ๆของสังคมไทยและของโลกในแง่ระบอบการเมือง กลับพอจะมองออกได้

จิตร ภูมิศักดิ์ไม่ใช่คนแรกและคนเดียวที่เกิดก่อนกาล แต่ทุกยุคสมัยมีคนจำนวนหนึ่งที่เกิดก่อนกาล พยายามผลักดันการเปลี่ยนแปลง แต่กลับถูกทำร้ายทำโทษแทบไม่ได้ผุดได้เกิด ทว่าอนาคตพิสูจน์ว่าของประวัติศาสตร์ยืนอยู่ข้างเขา

ผู้เขียนเชื่อมั่นว่า นิติราษฎร์และคณะกรรมการรณรงค์เพื่อแก้ไขมาตรา 112 คือผู้กล้าประเภทนี้ อนาคตจะพิสูจน์ว่าประวัติศาสตร์ของสังคมไทยยืนอยู่ข้างพวกเขา

ผู้เขียนขอเสนอว่า อีก 50 ปีข้างหน้า ประวัติศาสตร์จะอธิบายบริบทหรือภาพใหญ่ของการเปลี่ยนแปลงในปัจจุบัน จะบันทึกถึงความขัดแย้งกรณีมาตรา 112 และจะอธิบายการฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลง ดังอธิบายในข้อเขียนชิ้นนี้

ข้อสังเกตต่อการปรับตัวและฉุดรั้งการเปลี่ยนแปลงที่ผ่านมา

ก่อนอื่น ผู้เขียนขอตั้งข้อสังเกตบางประการต่อการปรับตัวและฉุดรั้งการเปลี่ยนแปลงที่ผ่านมาในสังคมไทย

1. ถ้าหากเราไปถามใครก็ตามว่า สังคมควรรู้จักปรับตัวให้ทันความเปลี่ยนแปลงหรือไม่ ทุกคนจะตอบว่าควร แต่หากถามเฉพาะเจาะจงลงไปว่าควรปรับอะไรอย่างไร จะพบความเห็นต่างขัดแย้งกันเต็มไปหมด จนเกิดการต่อสู้ระหว่างความคิดที่ต่างกันเป็นปกติตามแต่อุดมการณ์ ความรู้ ทัศนะ ประสบการณ์ ผลประโยชน์ วัยและ generation ก็มีผลต่อความคิดเกี่ยวกับการปรับตัวเปลี่ยนแปลงเช่นกัน

2. แต่สังคมต่างๆมีความสามารถจัดการความขัดแย้งชนิดนี้ไม่เท่ากัน ไม่เหมือนกัน ปัจจัยสำคัญของความสามารถมากน้อย ก็คือ

2.1 กระบวนการที่เอื้ออำนวยต่อการจัดการความขัดแย้งและการปรับตัว

2.1.1. เสรีภาพที่จะแสดงความคิดต่อสาธารณะ เป็นเงื่อนไขจำเป็นเพื่อเปิดโอกาสให้คนที่เห็นความเปลี่ยนแปลงไม่เหมือนกันมาบอกอธิบายต่อสังคมแต่เนิ่นๆ จึงจะปรับตัวได้ทัน

2.1.2. ถกเถียงกันอย่างอารยชน ไม่ใช่หมายถึงพูดจาภาษาดอกไม้ ดัดจริตจีบปากจีบคอ แต่หมายถึงไม่มีการใช้กำลัง ไม่ข่มขู่คุกคามหรือดูถูกเหยียดหยามคนอื่น ไม่เจตนาบิดเบือนทำร้ายกันอย่างไม่เป็นธรรมเพียงเพราะความคิดแตกต่างกัน

2.1.3. ประชาธิปไตย แท้ที่จริงแล้วประชาธิปไตยไม่ได้กำหนดว่าสังคมอุดมคติเป็นอย่างไร แต่ประชาธิปไตยคือกระบวนการในอุดมคติ

เหตุผลที่ทำให้ประชาธิปไตยเป็นกระบวนการในอุดมคติ ก็เพราะสังคมเติบโตก็ยิ่งมีความแตกต่างหลากหลายมากขึ้นทั้งความคิดและผลประโยชน์ ปัญหาไม่ใช่เพราะมีคนเลวจึงเกิดความขัดแย้งแตกต่าง ต่อให้ทั้งสังคมไม่มีคนเลวเลยแม้แต่คนเดียว ก็ยังมีความขัดแย้งแตกต่างกันในทุกเรื่อง ต่อให้ทุกคนเห็นแก่ผลประโยชน์ของชาติด้วยกันทั้งนั้นก็ยังมีความขัดแย้งแตกต่างกันอยู่ดี

ประชาธิปไตยคือกระบวนการที่อนุญาตให้ความขัดแย้งแตกต่างปะทะกันอย่างสันติ มีกติกา แล้วนำไปสู่การตัดสินใจ อีกทั้งยังสามารถตัดสินใจใหม่ได้หากพบว่าการตัดสินใจคราวก่อนผิดพลาด

ประชาธิปไตยไม่ใช่การเลือกตั้ง แต่ด้วยมูลเหตุดังกล่าวมาจนบัดนี้มนุษย์ค้นพบว่าการเลือกตั้งคือรูปแบบการจัดการความแตกต่างอย่างเป็นธรรมที่สุดแก่ทุกฝ่าย ไม่ใช่ระบอบที่ฝากความหวังกับผู้อ้างว่ามีคุณธรรมหรือปัญญาเป็นเลิศกว่าใครอื่น ไม่ใช่ 70/30 ไม่ใช่ธรรมิกสังคมนิยม ไม่ใช่เผด็จการไม่ว่าทหาร หรือชนชั้นกรรมาชีพ

2.2. นอกจากเรื่องกระบวนการและกติกาแล้ว อีกปัจจัยที่สำคัญคือ สติปัญญาของสังคมนั้นๆมีมากน้อยเพียงใด มีวุฒิภาวะเพียงใดที่จะใชัปัญญาหาทางออกแก้ไขความขัดแย้ง ไม่ใช้อารมณ์ความเชื่อไม่มีเหตุผล หรือใช้กรรมวิธีอวิชชาอื่นๆ

3. ประวัติศาสตร์ของการปรับตัวครั้งใหญ่ๆในสังคมไทย มักมีผลตามมาในลักษณะต่อไปนี้

3.1. ปรับไม่ได้ เกิดความขัดแย้งรุนแรง สังคมไทยจะกลบเกลื่อน ปล่อยผ่านไปโดยไม่สร้างบรรทัดฐานว่าอะไรถูกผิด และไม่เรียนรู้ความผิดพลาดในอดีต

3.2. ปรับได้ปรับทัน จึงยึดติดกับความสำเร็จนั้น จนระบอบดังกล่าวกลายเป็นอุปสรรคขัดขวางการเปลี่ยนแปลงระลอกต่อมา ตัวอย่างเช่น

การปรับตัวเข้าสู่สมัยใหม่จนสำเร็จภายใต้รัฐสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ส่งผลให้เกิดรัฐสมัยใหม่ ข้าราชการและชนชั้นใหม่ซึ่งเรียกร้องต้องการความเปลี่ยนแปลงในเวลาต่อมา แต่รัฐสมบูรณาญาสิทธิราชย์ฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลง เกิดการปฏิวัติ 2475

การปรับตัวของรัฐไทยภายใต้ยุคสงครามเย็นและเศรษฐกิจโลกยุคใหม่หลังสงครามโลกครั้งที่สองทำได้สำเร็จภายใต้เผด็จการ สร้างชนชั้นกลางที่เติบโตมากับการพัฒนาเศรษฐกิจสังคมซึ่งเรียกร้องต้องการประชาธิปไตยในเวลาต่อมา แต่รัฐเผด็จการยุคสงครามเย็นฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลง เกิดการปฏิวัติ 14 ตุลา 2516

จะเห็นได้ว่าระบอบการเมืองที่ประสบความสำเร็จได้เถลิงอำนาจนาน มักสร้างพลังทางการเมืองอย่างใหม่ที่เติบโตขึ้นมาท้าทายระบอบการเมืองนั้นในเวล่าต่อมา แต่ระบอบการเมืองดังกล่าวกลับไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลง จึงฉุดรั้งขัดฝืนไม่ยอมปรับตัว

ผู้เขียนเห็นว่าระบอบการเมืองปัจจุบันยึดติดกับความสำเร็จของตนระหว่าง 20-30 ปีก่อน แต่กำลังถูกท้าทายโดยผลพวงของความสำเร็จนั้น ระบอบการเมืองปัจจุบันกลับขัดฝืนความเปลี่ยนแปลงที่ตนมีส่วนสร้างขึ้นมา

นี่คือภาพใหญ่ภาพหนึ่งของกระแสความขัดแย้งและวิกฤติการเมืองไทยในปัจจุบัน

มูลเหตุ 3 ประการของวิกฤติการเมืองปัจจุบัน

วิกฤติของการเมืองที่สืบเนื่องมาจากความขัดแย้งตั้งแต่ก่อนรัฐประหาร 2549 ยังคงปกคลุมสังคมไทยอยู่จนทุกวันนี้ แต่เรายังอยู่ท่ามกลางวิกฤติ ใกล้ตัวเกินไปทั้งกาละและเทศะ จึงมักมองเห็นแต่ปรากฎการณ์รูปธรรมระยะสั้นๆ ไม่ตระหนักถึงภาพใหญ่ของกระแสความเปลี่ยนแปลงระยะยาวที่ผลิตปรากฎการณ์รูปธรรมเหล่านั้นออกมา

หากเราถอยออกมาสักนิด มองกระแสความเปลี่ยนแปลงในมุมกว้างขึ้นระยะยาวขึ้น ซึ่งผู้เขียนเชื่อว่าจะเป็นมุมมองต่อปัจจุบันในอีก 50 ปีข้างหน้า เราจะเห็นว่าวิกฤติปัจจุบันเป็น perfect storm ที่เกิดจากมูลเหตุหลักๆ 3 ประการ

I) สังคมไทยเปลี่ยนไปแล้ว เกิดพลังใหม่ทางการเมืองที่หนุนประชาธิปไตย

II) ระบบอบเมืองประชาธิปไตยใต้บงการอำมาตย์พยายามฉุดรั้งไม่ยอมปรับตัว

III) ความไม่แน่นอนของสภาวะปลายรัชกาล

I) สังคมไทยเปลี่ยนไปแล้ว เกิดพลังใหม่ทางการเมือง

ไม่กี่ปีมานี้ มีการศึกษาจำนวนไม่น้อยที่พยายามอธิบายความสำเร็จของทักษิณ ความเข้าใจทั่วๆไปโดยเฉพาะอย่างยิ่งฝ่ายที่เห็นทักษิณเป็นปีศาจ จะอธิบายว่าความสำเร็จมาจากเงิน เงิน เงิน ที่ซื้อได้ทั้งนักการเมืองเลวๆมาเข้าค่ายและซื้อประชาชนที่โง่เขลาขาดการศึกษา ตามทัศนะนี้ไม่มีการเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่สำคัญใดๆ วิกฤติเป็นเรื่องของทุนสามานย์ นักการเมืองเลวๆกับประชาชนโง่ๆ

แต่การศึกษาทั้งโดยนักวิชาการไทยและเทศ อย่างสมชัย ภัทระธีรานนท์ (ม. มหาสารคาม) พฤกษ์ เถาถวิล (ม. อุบลฯ) อภิชาติ สถิตนิรามัย (ธรรมศาสตร์) อรรถจักร สัตยานุรักษ์ (ม. เชียงใหม่) การวิเคราะห์ของ นิธิ เอี่ยวศรีวงค์ และการวิจัยต่อเนื่องเป็นระบบใน 10 ปีที่ผ่านมาโดย Andrew Walker (ANU) ล้วนยืนยันตรงกันว่า สังคมชนบทและหัวเมืองของไทยเปลี่ยนไปอย่างมากมาตลอด 2 ทศวรรษที่ผ่านมา เราท่านเห็นอยู่ตำตา แต่เรานึกไม่ถึงว่าจะมีผลกระทบกลายเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญต่อประชาธิปไตยไทย

กล่าวคือการเติบโตทางเศรษฐกิจหลังสงครามเย็นในประเทศยุติลง (คือหลังการต่อสู้กับพรรคคอมมิวนิสต์) เกิดขึ้นพร้อมกับการปรับยุทธศาสตร์ทางเศรษฐกิจครั้งสำคัญตั้งแต่ครึ่งหลังของทศวรรษ 2520 คือหันมาเน้นการส่งออก ประสบความสำเร็จสูงต่อเนื่องมาถึงวิกฤติปี 2540 และแม้จะเสียหายหลายปีแต่โดยภาพรวมสามารถกลับฟื้นมาได้ ความเติบโตตลอดช่วงนี้พลิกโฉมชนบทและหัวเมืองทั่วประเทศ การพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมไม่กระจุกตัวอยู่แค่กรุงเทพฯ ปริมณฑล หรือศูนย์กลางของภูมิภาคอย่างการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมในรอบก่อนหน้านั้น

ผลที่สำคัญคือวิถีชีวิตของผู้คนในชนบทและหัวเมืองเปลี่ยนไปมาก เข้าถึงการศึกษาระดับสูง เกิดการขยับชั้นทางสังคม ความสัมพันธ์ระหว่างเมือง-ชนบทเปลี่ยนไป ผู้คนรู้จักแสวงโอกาสทางเศรษฐกิจ สร้างตัวเอง มิใช่รอการสงเคราะห์จากรัฐอีกต่อไป ทั้งรู้จักการต่อรองต่อสู้เพื่อทรัพยากรจากภาครัฐด้วย Walker เรียกปรากฎการณ์นี้ว่า ชนบทกลายเป็นชนชั้นกลางไปหมด

ผลกระทบสำคัญทางการเมืองคือผู้คนที่แต่ก่อนเคยอยู่นอกวงการเมือง ไม่ได้รับดอกผลของระบอบประชาธิปไตยแบบเลือกตั้งเท่าที่ควร (เพราะการเมืองระดับชาติเป็นเรื่องของคนกรุงและผู้มีอันจะกิน) กลับเปลี่ยนพฤติกรรมขนานใหญ่ เพราะเขาตระหนักว่าการเลือกตั้งคือช่องทางที่เขาสามารถดึงทรัพยากรจากนโยบายและโครงการของรัฐบาลที่เขาเลือกให้กลับมาเป็นประโยชน์แก่ท้องถิ่นของเขาได้ การเลือกตั้งคือช่องทางที่ชนชั้นกลางรากชนบทเหล่านี้ใช้เอาชนะระบบราชการและรัฐที่เอียงเข้าข้างคนกรุงมาตลอด

ดังนั้น ความสำเร็จของทักษิณไม่ใช่เรื่องของทุนสามานย์หลอกลวงประชาชนโง่ๆ แต่เป็นเพราะความเปลี่ยนแปลงของสังคมไทย สร้างพลังทางการเมืองอย่างใหม่ขนาดใหญ่มหึมาขึ้นมา ซึ่งต้องการระบบประชาธิปไตยแบบเลือกตั้ง พลังทางการเมืองอย่างใหม่นี้เปิดช่องแก่ใครก็ได้ที่มองเห็นโอกาสนี้และมีความสามารถสร้างนโยบายที่เหมาะสม ก็จะกลายเป็นผู้ชนะในระบอบรัฐสภา ภายใต้เงื่อนไขทางเศรษฐกิจสังคมเช่นนี้ปรากฏการณ์ทักษิณจึงเกิดได้

กล่าวอีกอย่างก็คือ ทักษิณไม่ได้ซื้ออำนาจจากชาวบ้านโง่ๆ แต่พลังทางการเมืองอย่างใหม่ที่สนับสนุนระบอบประชาธิปไตยต่างหากที่สร้างทักษิณขึ้นมา

ความเปลี่ยนแปลงระดับพื้นฐานเช่นนี้ไม่ใช่ปรากฎการณ์ชั่ววูบชั่วคราว ไม่ใช่ผลของยุทธวิธีทางการเมืองหรือเงิน แต่เป็นความเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีทางย้อนกลับได้อีกแล้ว

แต่ผู้ครอบงำได้เปรียบในระบอบการเมืองปัจจุปันไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลงนี้ นักวิชาการและสื่อมวลชนจำนวนมากไม่เข้าใจ พวกเขาคิดว่ากำจัดปีศาจทักษิณแล้วทุกอย่างก็จะย้อนกลับไปเป็นอย่างเก่า พวกเขาไม่เห็นว่าประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ซึ่งครอบงำการเมืองไทยมา 40 ปี กำลังขัดฝืนความเปลี่ยนแปลงของสังคมไทยระดับพื้นฐาน

II) ประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ไม่ยอมปรับตัว

ผู้เขียนเคยเรียกระบอบประชาธิปไตยที่ครอบงำสังคมไทยอยู่ทุกวันนี้ว่าเป็น “ประชาธิปไตยแบบหลัง 14 ตุลา” สาระสำคัญที่สุดคือเป็นระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภาที่มีพวกกษัตริย์นิยม ^[1] อยู่ “เหนือ” หรืออยู่ข้างบนของระบอบการเมืองที่มาจากการเลือกตั้งอีกชั้นหนึ่ง

แต่ไม่กี่ปีมานี้มีการใช้คำว่า “อำมาตย์-ไพร่” ซึ่งมิได้หมายถึงการแบ่งชนชั้นตามกฎหมายในอดีต แต่เป็นการเทียบเคียงการแบ่งชั้นชนตามสถานะและอำนาจของยุคปัจจุบัน ผู้เขียนเห็นว่าคำว่า “อำมาตย์-ไพร่” เชิงเทียบเคียงมีประโยชน์ต่อการเข้าใจระบอบการเมืองปัจจุบันอย่างมาก โดยมิได้หลงคิดว่าเหมือนระบบศักดินาในอดีตแต่อย่างใด แต่กลับชี้ให้เห็นมรดกของการแบ่งชั้นชนที่ยังคงมีอยู่อยู่หนาแน่นในสังคมไทยได้ปัจจุบันเป็นอย่างดี ผู้เขียนจึงขอเปลี่ยนคำรุ่มร่าม “ประชาธิปไตยแบบหลัง 14 ตุลา” เป็นคำว่า “ประชาธิปไตยแบบอำมาตย์” แทน

ระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ มีรากเหง้ามาจากความปรารถนาของฝ่ายเจ้าที่พ่ายแพ้เมื่อ 2475 จึงเรียกได้ว่าเป็นมรดกหนึ่งของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ อุดมคติของพวกเขาหรือความฝันของ”ชาวน้ำเงินแท้” คือต้องการฟื้นพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์อยู่เหนือประชาธิปไตยรัฐสภาที่ประชาชนเลือกตั้ง พวกเขาเข้าใจประวัติศาสตร์ตามลัทธิราชาชาตินิยมที่เชื่อว่าประชาธิปไตยที่พระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 กำลังจะพระราชทานคือประชาธิปไตยที่เหมาะสมกับสังคมไทย แต่ถูกคณะราษฎรชิงสุกก่อนห่ามไปเสียก่อน

ความคิดของพวกเขาเผยตัวเป็นรูปธรรมครั้งแรกในช่วงสั้นๆที่ฝ่ายเจ้ามีโอกาสทางการเมืองหลังการรัฐประหาร 2490 ความคิดนี้เติบโตขึ้นมากช่วงต้นทศวรรษ 2510 โดยนักวิชาการเสรีนิยมของยุคนั้นที่ไม่พอใจเผด็จการทหารจึงพยายามแสวงหาทางเลือกอื่น ประสานกับปัญญาชนอนุรักษ์นิยมซึ่งเผยแพร่ประชาธิปไตยในอุดมคติของฝ่ายเจ้า ในเวลานั้นฝ่ายกษัตริย์นิยมเติบโตขึ้นอีกครั้งด้วยความร่วมมือและอุปถัมภ์ของระบอบสฤษดิ์ โดยรวมศูนย์อยู่ที่การสร้างสถาบันกษัตริย์อย่างใหม่ที่สาธารณชนนิยมและเป็นประชาธิปไตย (แบบอำมาตย์) ^[2]

ประชาธิปไตยแบบอำมาตย์จึงแยกไม่อออกจากสถาบันกษัตริย์ที่มีคุณสมบัติจำเป็นในแบบหนึ่งซึ่งพวกกษัตริย์นิยมเพียรสร้างขึ้นมาในรัชกาลปัจจุบัน และแยกไม่ออกจากการฟื้นฟูและส่งเสริมลัทธิกษัตริย์นิยมอย่างขนานใหญ่ในสังคมไทย

จุดพลิกผันที่เปิดโอกาสให้พวกกษัตริย์นิยมสามารถปักหลักในระบบการเมืองไทยได้คือ การลุกขึ้นสู้ของประชาชนต่อต้านระบอบเผด็จการทหารเมื่อ 14 ตุลา 2516

ระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์เริ่มมาตั้งแต่เหตุการณ์คราวนั้น แม้ว่าจะต้องฝ่าด่านอุปสรรคหลายอย่างกว่าจะสถาปนาอำนาจนำได้อย่างแท้จริง ด่านแรกคือการท้าทายของกระแสสังคมนิยม รวมทั้งความกลัวว่าการปฎิวัติอินโดจีนจะแผ่ลามเข้ามาในประเทศไทย ฆาตกรรมเมื่อ 6 ตุลา 2519 เป็นการร่วมมือของทุกฝ่ายที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์ คือทั้งเผด็จการทหารและพวกกษัตริย์นิยมที่พยายามสถาปนาประชาธิปไตยอำมาตย์ (เห็นได้จากแผนบันได 16 ปีสู่ประชาธิปไตยของธานินทร์ กรัยวิเชียร นายกรัฐมนตรีพระราชทานหลังฆาตกรรมที่ธรรมศาสตร์)

ด่านที่สองซึ่งโหดเหี้ยมทารุณน้อยกว่าฆาตกรรมประชาชนในที่แจ้ง แต่กินเวลายาวกว่าและหลายยก คือการต่อสู้กับอำนาจทหาร กล่าวอย่างรวบรัดได้ว่าเริ่มจากการสยบทหารให้เป็นรองนับจาก 14 ตุลา แม้จะไม่ราบรื่นเป็นบางช่วงก็ตาม ยุคประชาธิปไตยครึ่งใบคือความร่วมมือระหว่างพวกกษัตริย์นิยมและภาคประชาชนเพื่อลดทอนบทบาทอำนาจทหารลงเรื่อยๆ แม้จะไม่ราบรื่นแต่ลงท้ายการต่อสู้รอบนี้จบลงในเหตุการณ์พฤษภา 2535 กองทัพถอยออกจากการเมือง หมายถึง กองทัพสยบยอมอยู่ภายใต้อำนาจของระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ คือเป็นประชาธิปไตยรัฐสภา มีการเลือกตั้ง โดยมีพวกกษัตริย์นิยมอยู่ชั้นบนเหนือระบบรัฐสภาอีกที

นับจาก 2516 เป็นต้นมา ระบอบประชาธิปไตยจึงเป็นแบบไทยๆมาตลอด ไม่ใช่เพิ่งจะเกิดขึ้นหลัง 2549 ผู้แทนประชาชนถูกจำกัดบทบาท ต้องยอมรับอำนาจกองทัพและอำมาตย์ทั้งโดยเปิดเผยและโดยนัย ระบอบรัฐสภาอ่อนแอตั้งแต่พรรคการเมืองจนถึงสถาบันรัฐสภา

หากมองในแง่ฐานพลังทางการเมืองในสังคมไทย อาจกล่าวได้ว่ายังไม่พลังใดที่เข้มแข็งใหญ่โตพอที่จะหนุนให้เกิดระบอบประชาธิปไตยนอกอุ้งเท้าอำมาตย์ จนกระทั่งการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจสังคมที่กล่าวถึงเป็นมูลเหตุข้อแรก

หลังรัฐประหาร 2549 พวกกษัตริย์นิยมโฆษณาประชาธิปไตยแบบไทยๆ มิใช่เพราะพวกเขาพยายามสร้างสิ่งใหม่ แต่เป็นการเรียกร้องให้ยึดมั่นอยู่กับประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ อย่าเฉไฉ ออกนอกลู่นอกทางอย่างยุคทักษิณ แต่พวกเขาไม่เข้าใจว่า ทักษิณมิได้เป็นผู้สร้างความเปลี่ยนแปลง เขาเป็นแค่ผู้คว้าโอกาสจากความเปลี่ยนแปลงระดับพื้นฐานของสังคมได้ก่อนใครอื่น ผู้เขียนเชื่อว่าทักษิณมิได้ตระหนักด้วยซ้ำไปว่า ตนเป็นผลผลิตของความเปลี่ยนแปลงที่ตนก็ควบคุมไม่ได้และไม่ได้สร้างขึ้นมา ไม่ได้คิดว่าปรากฎการณ์รูปธรรมของความขัดแย้งกับอำมาตย์ที่เขาประสบอยู่เป็นแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งของความเปลี่ยนแปลงระดับรากฐานที่ใหญ่กว่านั้น ผู้คนโดยทั่วไปจนบัดนี้ก็ยังไม่เห็นไม่เข้าใจ

พวกกษัตริย์นิยมที่ครองอำนาจผ่านระบอบประชาธิปไตยอำมาตย์มองไม่เห็นว่าความเปลี่ยนแปลงระดับพื้นฐานของสังคมเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ประชาธิปไตยแบบอำมาตย์สถาปนาอำนาจนั่นแหละ ระบอบการเมืองของพวกเขาสร้างพลังการเมืองอย่างใหม่ขึ้นมา และพลังใหม่นี้เองที่กำลังท้าทายระบอบการเมืองของพวกเขา ต้องการออกจากใต้อุ้งเท้าของพวกเขา แต่กลับเห็นว่าปัญหาทุกอย่างเป็นแค่เรื่องของความฉ้อฉลของนักการเมืองทุนสามานย์ที่มักใหญ่ใฝ่สูงกับประชาชนโง่ๆที่ตกเป็นเครื่องมือ

พวกเขาไม่รู้ว่าระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์กำลังฉุดรั้งขัดฝืนการเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีทางย้อนกลับได้อีกแล้ว และการฝืนความเปลี่ยนแปลงของพวกเขาคืออันตรายต่อสังคมไทย

อันตรายเกิดขึ้นแล้วในการรัฐประหาร 2549 การปราบปรามประชาชนเมื่อเดือนเมษา-พฤษภา 2553 และอีกหลายเหตุการณ์รวมทั้งการคุกคามต่อต้านผู้ที่ต้องการแก้ไขมาตรา 112

III) สภาวะปลายรัชกาล

ระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์นับจาก 2516 เติบโตขึ้นมาได้ด้วยปัจจัยจำเป็น 2 อย่าง คือ หนึ่ง สถาบันกษัตริย์แบบที่แยกไม่ออกจากพระมหากษัตริย์พระองค์ปัจจุบัน และ สอง ลัทธิ Hyper-royalism ที่เติบโตขึ้นมาอย่างมากใน 40 ปีที่ผ่านมา ทั้ง 2 ปัจจัยอิงแอบซึ่งกันและกัน

ผู้เขียนจะกล่าวถึง Hyper-royalism 40 ปีที่ผ่านมาในหัวข้อต่อไป ในที่นี้เรามาพิจารณากันก่อนว่าปัจจัยแรกเป็น 1 ใน 3 ของสาเหตุของ Perfect Storm อย่างไร

10 ปีที่ผ่านมา คนจำนวนมากในสังคมไทยตระหนักดีถึงการเปลี่ยนแปลงสำคัญต่อทั้งสังคมที่กำลังจะเกิดขึ้น คือ การสืบราชสมบัติ

สมมติว่าไม่มีประชาธิปไตยแบบอำมาตย์นับจาก 2516 ไม่มีการอ้างสถาบันกษัตริย์เป็นแหล่งความชอบธรรมของอำนาจ ไม่มีอำนาจของพวกกษัตริย์นิยมเหนือระบบประชาธิปไตยรัฐสภา การสืบราชสมบัติและคุณสมบัติของพระมหากษัตริย์พระองค์ปัจจุบันหรือพระองค์ต่อไปย่อมไม่มีผลใดๆต่ออำนาจทางการเมืองและย่อมไม่เป็นส่วนหนึ่งของวิกฤติทางการเมือง ไม่เป็นประเด็นที่ผู้คนต้องวิตกซุบซิบนินทากันทั้งบ้านทั้งเมือง

แต่ความจริงคือระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์อิงแอบอวดอ้างสถาบันกษัตริย์อย่างมาก จึงทำให้การสืบราชสมบัติกลายเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะย่อมมีผลต่อการเมืองและสังคมทั้งระบบและโดยเฉพาะต่อพวกกษัตริย์นิยมเอง การซุบซิบนินทาจึงหนาหูอย่างยิ่งในหมู่อำมาตย์นั่นเอง

ประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ของพวกกษัตริย์นิยมคือตัวการใหญ่ที่สุดที่ดึงเอาสถาบันกษัตริย์มาผูกกับการเมือง และคือสาเหตุที่ทำให้การสืบราชสมบัติเป็นประเด็นขึ้นมาอย่างไม่ควรจะเป็น

ถ้ามูลเหตุ I คือเงื่อนไขพื้นฐานของสังคมที่เปลี่ยนไปแล้ว หยุดไม่ได้ ห้ามไม่ได้

ถ้ามูลเหตุ II คือ ระบอบการเมืองที่ฉุดรั้งขัดฝืนข้อ I

มูลเหตุ III คือ ชนวนที่จุดประทุความขัดแย้งจนระเบิดขึ้นมาในเวลาปัจจุบัน

หมายความว่าถ้าไม่มี III ความขัดแย้งระหว่าง I กับ II อาจมีเวลายื้อยุดกันอีกนานพอควร

ถ้าไม่มี III พวกกษัตริย์นิยมคงไม่เห็นทักษิณเป็นปีศาจ หรือคงไม่กล่าวหาเหลวไหลว่า ทักษิณเหิมเกริมอยากเป็นใหญ่ แต่เพราะ III พวกกษัตริย์นิยมจึงวิตกว่าจะสูญเสียอำนาจในวันพรุ่ง วิตกว่าทักษิณจะเป็นตัวแปรที่มีอำนาจมากไปในการสืบราชสมบัติที่กำลังจะเกิดขึ้น พวกเขามองทุกอย่างด้วยแว่นของ III ทั้งๆที่ความขัดแย้งรากฐานคือ I กับ II

การมองเห็นและเข้าใจว่าสังคมเปลี่ยนไปแล้วไม่ใช่เรื่องง่าย แต่พวกกษัตริย์นิยมไม่ตระหนักแม้กระทั่งว่า ระบอบที่เขาปรารถนาให้คงอยู่ถาวรนั้นอิงอยู่กับพระองค์ปัจจุบันเท่านั้น ไม่ก่อนและไม่หลังไปจากรัชกาลนี้ ไม่ว่าพระมหากษัตริย์องค์ต่อไปจะเป็นใครก็ตาม

ทั้งมูลเหตุ I และ III จึงไม่อยู่ข้างระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์เลย

ถ้าไม่ปรับตัว สถาบันกษัตริย์กับระบอบประชาธิปไตยจะไปด้วยกันไม่ได้

ปรับตัวหมายความว่าอะไร

การปรับตัวหมายถึงอย่างน้อยต้องทำให้สถาบันกษัตริย์ไม่ขัดฝืนกับระบอบประชาธิปไตย ต้องทำให้สถาบันกษัตริย์อยู่ใต้รัฐธรรมนูญและอำนาจของประชาชนอย่างแท้จริง ต้องไม่มีการอ้างอิงสถาบันกษัตริย์เป็นแหล่งอำนาจอีกต่อไป ต้องไม่มีพวกกษัตริย์นิยมอยู่ชั้นบนเหนือระบอบรัฐสภาที่มาจากประชาชน

ไม่กี่ปีที่ผ่านมา นักลัทธิกษัตริย์นิยมเสนออย่างโจ่งแจ้งว่า ระบอบการเมืองที่พวกเขาต้องการคือลดประชาธิปไตย เพิ่มพระราชอำนาจ ข้อเสนอเช่นนั้นจะยิ่งผลักให้สถาบันกษัตริย์ขัดแย้งกับกระแสความเปลี่ยนแปลงหนักยิ่งขึ้นไปอีก และจะเป็นอันตรายของสถาบันกษัตริย์เอง

ยังมีความเข้าใจผิดอยู่มากว่าระบอบประชาธิปไตยเป็นเรื่องของฝรั่ง ส่วนของไทยคือพระราชอำนาจ การเลือกตั้งเป็นวิธีฝรั่ง การสรรหาแล้วแต่งตั้งคนดีมีคุณธรรมเป็นวิธีของไทย

แท้ที่จริงแล้วกระแสประชาธิปไตยมีรากฐานอยู่ที่วิวัฒนาการทางสังคมไม่ว่าขาติไหน ไม่ว่าจะเรียกชื่อว่าอะไรก็ตามที สาระที่แท้จริงของประชาธิปไตยคือ เป็นกระบวนการ (วิธีการ) ที่เปิดโอกาสให้พลังทางการเมืองต่างๆมาปะทะต่อรองอำนาจกันในกรอบกติกาอย่างสันติ ไม่ว่าจะเป็นพลังทางการเมืองเก่าหรือใหม่ ชนชั้นสูงหรือต่ำ รวยหรือจน ไม่ว่าอำมาตย์หรือไพร่ เสรีนิยมหรืออนุรักษ์นิยม รักเจ้ามาก น้อย หรือไม่รักเลย กระบวนการนี้จึงไม่มีจุดหมายตายตัว แต่เปิดรับพลังต่างๆเข้ามามีส่วนร่วมไปได้เรื่อยๆ

ประชาธิปไตยตามอุดมคติจึงเป็นวิธีการ (means) ที่เอื้ออำนวยต่อการเปลี่ยนแปลงปรับตัวของสังคม ลดความขัดแย้งรุนแรงที่เกิดจากกลุ่มอำนาจเก่ายึดมั่นเคยตัวคิดว่าตนควรมีอำนาจอย่างถาวร ไม่ว่าจะเป็นเผด็จการหทาร กรรมาชีพ หรือพวกกษัตริย์นิยม

รัฐธรรมนูญและการเลือกตั้งล้วนเป็นรูปธรรมของวิธีการในอุดมคตินี้ มนุษยชาติยังไม่ค้นพบวิธีการที่ดีกว่านี้ หรือสังคมยังเปลี่ยนไปไม่ถึงจุดที่สามารถมีวิธีการอื่นที่ดีกว่่านี้มาทดแทน

ดังนั้นประชาธิปไตยจึงไม่ใช่เรื่องของฝรั่งหรือไทย แต่เป็นกระบวนการวิธีการที่มนุษย์สร้างสรรค์ขึ้นมาจัดการกับอำนาจในสังคมที่แตกต่างและเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา สังคมไทยก็แตกต่างและเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาเช่นกัน มิใช่สังคมหรือชุมชนเล็กๆที่ผู้คนมีผลประโยขน์เหมือนๆกันและคิดคล้ายๆกันอีกต่อไป สังคมไทยเต็มไปด้วยความแตกต่างขัดแย้งซับซ้อน ต่อให้ทุกคนในสังคมไทยเป็นคนดีมีคุณธรรม ไม่มีคนเลวเลยแม้แต่คนเดียว ก็ยังมีความแตกต่างขัดแย้งอยู่ดี จึงต้องอาศัยวิธีการประชาธิปไตยมาจัดการความขัดแย้งที่เป็นเรื่องปกติของสังคม

ประชาธิปไตยแบบไทยๆหรือความเชื่อในพระราชอำนาจว่าจะจัดการความขัดแย้งแตกต่างได้ จึงเป็นความเพ้อเจ้อที่จะยิ่งดึงสถาบันกษัตริย์เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความแตกต่างขัดแย้ง ยิ่งสังคมเติบโตแตกต่างมาก การหวังพึ่งพระราชอำนาจจะยิ่งทำให้สถาบันกษัตริย์ตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น

ผู้เขียนเคยตั้งคำถามตั้งแต่หลังรัฐประหาร 2549 ใหม่ๆ (ในบทความ “สัมฤทธิผลนิยม” พ.ย.2549) ว่า “ฤๅนี้จะเป็นอภิชนาธิปไตยขบวนสุดท้าย” ก็เพราะประชาธิปไตยแบบไทยๆที่หลายท่านอวดอ้างจะผลักสถาบันกษัตริย์เข้าชนกับประชาธิปไตย

ในเมื่อเราห้ามหรือหยุดการเปลี่ยนแปลงไม่ได้(พระพุทธองค์สอนไว้ 2600 ปีพอดีในปีนี้) ทางออกจึงมีทางเดียวคือปรับตัว ขอยืมคำของเกษียร เตชะพีระ เมื่อไม่กี่วันก่อนมากล่าวอีกทีว่า นี่ไม่ใช่เสนอให้ล้มเจ้า แต่ต้องการล้มการอ้างอิงสถาบันกษัตริย์เพื่อเถลิงอำนาจ ฉุดรั้งทำร้ายประชาธิปไตยและทำร้ายประชาชน

นี่คือทางออกเดียวที่จะช่วยให้การสืบราชสมบัติไม่เป็นปัญหา ไม่เป็นประเด็นที่ต้องวิตกกังวล ไม่เป็นเหตุให้องคมนตรี ขุนทหาร อดีตนายกฯหรือผู้มีอำนาจคนใดต้องซุบซิบเรื่องนี้ให้ทูตอเมริกันรายงานจนรู้กันทั่วโลกอีก

นี่เป็นทางออกเดียวที่สังคมไทยสามารถอยู่ร่วมกันได้ ระหว่างคนที่รักเจ้ามากด้วยศรัทธาโดยไม่ต้องมีเหตุผลเลยแม้แต่นิดเดียว กับคนที่รักด้วยเหตุผล กับคนที่ไม่ค่อยรักเท่าไหร่แต่เคารพคนที่ยังรักอยู่ และกับคนที่ไม่รักเลย ถ้าความรักเจ้ามากน้อยกว่ากันไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ก็ไม่ต้องเสียงบประมาณไปซื้อเครื่องล่าแม่มดตามปิดเวบไซต์ คนไทยสามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไม่ต้องไล่ใครออกไปไหน ไม่ต้องหยาบคายล่วงเกินพ่อแม่คนอื่น ไม่ต้องมีนักสื่อสารกษัตริย์นิยมเที่ยวล่าแม่มด ไม่ต้องแขวนคอใคร ไม่ต้องเผาคนทั้งเป็น

แถมนี่ยังเป็นหนทางที่จะรักษาสถาบันกษัตริย์ในระบอบประชาธิปไตยด้วย

Hyper-royalism ^[3]

เพียงแค่นี้ก็น่าจะพอเห็นแล้วว่า การใช้มาตรา 112 เป็นเครื่องมือค้ำจุนระบอบที่ขัดฝืนต่อการเปลี่ยนแปลง ยิ่งทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลง ดังนั้นการเสนอแก้ไขมาตรา112 คือความพยายามหนึ่งที่จะปลดล็อกการขัดฝืนระหว่างสถาบันกษัตริย์กับประชาธิปไตย

แต่ผู้เขียนอยากจะนำเสนอประเด็นใหญ่อีกเรื่องเพื่อที่จะเข้าใจปัญหาของมาตรา 112 โดยเฉพาะยิ่งขึ้น ผู้เขียนเห็นว่าสภาวะที่ทำให้มาตรานี้กลายเป็นจุดของการปะทะขัดฝืนกันระหว่างสถาบันกษัตริย์กับประชาธิปไตย คือ สภาวะ Hyper-royalism

Hyper-royalism มีลักษณะกว้างๆ 5 ประการ ดังต่อไปนี้

1) สภาวะที่ลัทธิกษัตริย์นิยมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตปกติทางสังคมและชีวิตประจำวันของปัจเจกชนอย่างมากยิ่งกว่ายุคใดๆในประวัติศาสตร์ คือ เข้มข้นกว่ายุคราชาธิปไตยหรือยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์ และเข้มข้นขึ้นเป็นลำดับตลอด 40 ปีที่ผ่านมา

ดัชนีประการหนึ่งที่บ่งชี้สภาวะดังกล่าวคือ ปริมาณพื้นที่และเวลาของชีวิตประจำวันและประจำปีที่ลัทธิกษัตริย์นิยมเข้าครอบครอง

หลักฐานชัดๆคือปริมาณของกิจกรรมของทุกหน่วยงานทั้งเอกชนและราชการ รายการโทรทัศน์ วิทยุ สื่อมวลชนทั้งหลายที่เกี่ยวข้องกับสถาบันกษัตริย์ พิธีเฉลิมฉลองครบรอบวาระสำคัญทั้งหลายที่เกี่ยวข้องกับสถาบันกษัตริย์ทั้งชนิดประจำปีและชนิดพิเศษเฉพาะปี ถูกผลิตขึ้นมากมายถี่ยิบในเกือบ 40 ปีที่ผ่านมา ส่วนมากเป็นประเพณีประดิษฐ์ (invented traditions) คือ อ้างว่าเป็นของเก่าแต่ที่จริงผลิตขึ้นใหม่

นี่คือการเข้าครอบครองกาละและเทศะของชีวิตปกติอย่างเข้มข้นขึ้นทุกที จนพื้นที่และเวลาของปัจเจกชนและของสังคมไทยที่ปลอดจากลัทธิกษัตริย์นิยมเหลือน้อยลงทุกที

2) การยกย่องพระมหากษัตริย์และพระราชวงศ์อย่างเหลือเชื่อเหนือมนุษย์ เกินพอเหมาะพอควร เกินงามและเกินจำเป็น อาจมีผู้แย้งว่าเป็นการยกย่องตามธรรมเนียม แต่การเชิดชูบูชาพระมหากษัตริย์ในสมัยก่อนเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมตามธรรมเนียมโบราณ ส่วนการยกยอปอปั้นในปัจจุบันเป็นการสร้างอภิมนุษย์ตามค่านิยมของกระฎุมพีสมัยใหม่ Hyper-royalism คือการประจบสอพลอของยุค 40 ปีมานี้เอง

คงไม่จำเป็นต้องยกตัวอย่างความสอพลอที่มีมากมายจนเป็นปกติและการแข่งกันว่าใครจะสอพลอได้น่ามหัศจรรย์กว่ากัน นักลักธิกษัตริย์นิยมไม่ตระหนักว่าความสอพลอพรรค์นี้เป็นลบมากกว่าบวก อีก 50 ปีข้างหน้าการสอพลอเหล่านี้จะเป็นเรื่องตลกที่น่าสมเพชในประวัติศาสตร์

3) สถาบันกษัตริย์กลายเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขึ้นทุกที ความสัมพันธ์กับประชาชนอาศัยศรัทธาและความเหลือเชื่อมากขึ้นทุกที การใช้เหตุผลความเข้าใจลดน้อยถอยลงทุกที ความจงรักภักดีเป็นความสัมพันธ์ทางสังคมน้อยลง แต่กลับเป็นความสัมพันธ์ที่มนุษย์มีต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากขึ้นทุกที ลัทธิกษัตริย์นิยมเปลี่ยนจากอุดมการณ์ทางการเมืองและสังคมกลายเป็นลัทธิความเชื่อ เป็นกึ่งศาสนา หรือเป็น religiosity ประเภทหนึ่งไปแล้ว ^[4] religiosity ชนิดนี้ไม่ใช่ศาสนา เพราะเป็นมากกว่าและน้อยกว่าศาสนา อาทิ เช่น กลายเป็นส่วนหนึ่งของความมั่นคงของชาติด้วย ลัทธินี้ไม่ยอมให้เสรีภาพในการนับถือหรือไม่นับถืออย่างศาสนา ไม่ยอมให้มีการแสดงความศรัทธาต่างๆระดับกันได้อย่างศรัทธาต่อศาสนา ^[5]

หากนำข้อ 1 และ 2 มาพิจารณาประกอบกับข้อ 3 นี้ จะพบว่าการยกย่องเกินสมควรได้กลายเป็นธรรมเนียมการแสดงความจงรักภักดีที่เข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆในชีวิตปกติ มีธรรมเนียมใหม่ๆและข้อห้ามใหม่ๆที่ผลิตขึ้นมาเร็วๆนี้มากขึ้นเรื่อยๆ มีเกณฑ์ที่บังคับให้ผู้คนต้องปฎิบัติตามเพิ่มขึ้นและพิสดารขึ้นทุกที ยิ่งส่งผลให้ลัทธิกษัตริย์นิยมเข้าควบคุมกระทั่งพฤติกรรมและร่างกายของเรา (เช่น จะใส่เสื้อสีอะไรไปทำงาน) ทั้งในที่สาธารณะและในปริมณฑลส่วนตัว ทั้งบนแผ่นดินไทยและไม่ว่าที่ไหนในโลก มาตรการบังคับสามารถตามไปหลอกหลอนให้เราต้องระวังตัวทุกขณะ

4) มีกฎหมายและมาตรการทางสังคมบังคับให้ต้องแสดงความนับถืออย่างไม่มีข้อยกเว้น และยิ่งนานวันก็ยิ่งบังคับให้ต้องแสดงความนับถือแบบเดียวกันเหมือนๆกัน ในขณะที่สังคมยอมรับการนับถือศาสนาต่างกันและความเคร่งไม่เท่ากันได้ แต่สังคมไทยทำร้ายผู้ที่ถูกหาว่านับถือเจ้าไม่มากเท่ามาตรฐาน ฆ่าได้ ไล่ออกนอกประเทศได้ ไม่รับเข้ามหาวิทยาลัยได้ หรือทำร้ายในรูปอื่นๆ ซึ่งคนไทยไม่ทำต่อผู้นับถือศาสนาต่างๆกันมากน้อยไม่เท่ากัน

มาตรา 112 คือ”เสา” หรือหลักค้ำยันการบังคับทางสังคมในข้อนี้ ซึ่งจะกล่าวในหัวข้อถัดไป

5) Hyper-royalism 40 ปีที่ผ่านมามิใช่แค่ผลงานของรัฐเท่านั้น แต่เป็น religiosity ที่ภาคเอกชนและสาธารณชนร่วมผลิต ร่วมผลิตซ้ำ และร่วมควบคุมบงการกันเอง รัฐไม่ต้องทำเองทั้งหมด กิจกรรมที่เข้าครอบครองเวลาและพื้นที่ของชีวิตเราจำนวนมากเป็นเรื่องของประชาสังคมทำกันเอง เอกชนร่วมผลิตและหมุนเวียนลัทธิกษัตริย์นิยมจนกลายเป็นสินค้าได้ (commodification of royalism) แต่สินค้าดังกล่าวอยู่ในสภาวะศักดิ์สิทธิ์(ทำนองเดียวกับพระเครื่อง) ที่เราต่างเข้าถึงได้ด้วยตัวเอง (open access and consumption) ไม่ต้องอาศัยพิธีกรรม และไม่ได้จำกัดอยู่ในมือของพระราชวังอีกต่อไป magic ยิ่งหมุนเวียนหลายรอบและถี่ขึ้นก็ยิ่งเพิ่มมูลค่าของ magic ให้กระจายทั่วไปในวงกว้างกว่ายุคใดในอดีต ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ชุมชนนิยมเจ้าทำการควบคุมบงการประชาชนเองเพื่อสนองความเชื่อและตัวตนของตนเอง

สภาวะ Hyper-royalism ทั้ง 5 ประการไม่ได้จู่ๆเกิดขึ้นชั่วข้ามคืน แต่มีวิวัฒนาการและการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน เราคงต้องศึกษามากกว่านี้จึงจะอธิบายได้ชัดเจน แต่ในที่นี้ขอลองเสนอประวัติศาสตร์ของ Hyper-royalism อย่างคร่าวๆดังนี้

Royalism ได้รับการฟื้นฟูจริงจังในยุคสฤษดิ์ทั้งโดยปัจจัยการเมืองในประเทศที่ระบอบเผด็จการสฤษดิ์ร่วมมือกับฝ่ายเจ้าในการโค่นรัฐบาลก่อนหน้านั้นลงไป ทั้งสองฝ่ายต่างอาศัยซึ่งกันและกัน อีกปัจจัยสำคัญคือการสนับสนุนของสหรัฐอเมริกาซึ่งอาศัยลัทธิกษัตริย์นิยมในการต่อสู้กับคอมมิวนิสต์

แต่ Hyper-royalism หรือ กษัตริย์นิยมอย่างเข้มข้นล้นเกินดังที่อธิบายมาดูเหมือนจะเริ่มจากความหวาดกลัวคอมมิวนิสต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการปฎิวัติอินโดจีน 2518 ซึ่งรวมถึงความเชื่อว่าฝ่ายซ้ายในประเทศเป็นตัวแทน (proxy) ของคอมมิวนิสต์ต่างประเทศเพื่อเข้ายึดครองประเทศไทยและจะทำลายสถาบันพระมหากษัตริย์

Hyper-royalism ระลอกแรกจึงได้แก่ประมาณ 2518-2520 และจนถึงสิ้นสุดภัยคุกคามของคอมมิวนิสต์ในประเทศ ลัทธิกษัตริย์นิยมถูกโหมประโคมอย่างหนัก ขบวนการลูกเสือชาวบ้านและฝ่ายขวาอีกหลายกลุ่มอ้างความจงรักภักดีเป็นแหล่งอำนาจและได้รับการสนับสนุนจากพวกกษัตริย์นิยมทั้งโดยเปิดเผยและในทางลับ ลงท้ายด้วยการฆ่าคอมมิวนิสต์ที่ธรรมศาสตร์อย่างโหดร้ายทารุณ แม้ว่า Hyper-royalism ระยะนี้มีอาการบ้าคลั่ง (hysterical) แต่กลับเป็นระยะแรกที่ยังไม่ได้ผลิตประเพณีใหม่ๆที่เข้าขึดครองชีวิตประจำวันอย่างแนบเนียนนุ่มนวลเท่ากับระยะต่อมา

Hyper-royalism ระลอกถัดมาเกิดขึ้นควบคู่กับการเพิ่มอำนาจมากขึ้นทุกทีของระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ คือประมาณ 2520 เรื่อยมา แม้จะลดลักษณะบ้าคลั่งแต่นี่คือยุคทองของ Hyper-royalism เพราะเติบโตขึ้นเรื่อยอย่างไม่มีการทัดทาน มีพิธีกรรมใหม่ๆ เรื่องราวมากมายผลิตออกมาล้นหลาม รุกคืบกาละและเทศะของสังคมมากขึ้นทุกที การยกย่องเหนือเหตุผล และการหมุนเวียนของลัทธิกษัตริย์นิยมที่กลายเป็นสินค้าเกิดขึ้นหลายต่อหลายรอบจนความเป็น religiosity เกิดขึ้น ตลอดระยะนี้จนถึงเมื่อไม่กี่ปีมานี้กลับไม่มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่มีน้ำหนัก ไม่มีใครทัดทาน ไม่มีปฎิกิริยาย้อนกลับ ปฎิกิริยารุนแรงที่สุดแพร่หลายอยู่ใต้ปริมณฑลสาธารณะ คือในรูปของข่าวลือและการซุบซิบนินทา ในภาวะเช่นนี้จึงไม่มีความจำเป็นต้องใช้มาตรา 112 ในการไล่ล่าปราบปรามผู้ที่คิดเห็นต่าง^[6]

จนกระทั่งไม่กี่ปีมานี้เองที่ Hyper-royalism ถูกท้าทายทั้งอย่างเข้มข้นมากขึ้นใต้ปริมณฑลสาธารณะ และเปิดเผยขึ้นใน cyberspace ข้อสังเกตเบื้องต้นที่น่าคิดก็คือ ในภาวะเช่นนี้เองที่ มาตรา 112 ถูกใช้อย่างหนักหน่วงยิ่งกว่าครั้งใดๆในประวัติศาสตร์ และก่อให้เกิดปฎิกิริยาย้อนกลับต่อลัทธิกษัตริย์นิยมอย่างหนักหน่วงอย่างไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์

Hyper-royalism ส่งผลอะไรต่อสังคมไทย

1) สถาบันกษัตริย์มีความสำคัญต่อการเมืองและขีวิตของสังคมยิ่งกว่ายุคใดๆ แต่สังคมกลับไม่สามารถอภิปรายว่าควรและไม่ควรมีบทบาทอย่างไร มีการอิงสถาบันกษัตริย์เพื่อใช้อำนาจ แต่ไม่สามารถวิจารณ์ ตรวจสอบอำนาจดังกล่าวได้ ประชาธิปไตยที่มีชั้นบนไม่โปร่งใสจึงเป็นระบอบอำนาจนิยมชนิดหนึ่ง

2) Hyper-royalism เป็นลัทธิความเชื่อชนิดหนึ่งซึ่งไม่ได้อยู่บนความมีเหตุผล แต่กลับขึ้นอยู่กับศรัทธา ความเชื่อ และความกลัว ทั้งกลัวจะละเมิดโดยไม่ตั้งใจและกลัวว่าคิดต่างจากคนอื่นแล้วจะถูกรังเกียจ ถูกสังคมปฎิเสธ

สังคมใต้อิทธิพลของลัทธิชนิดนี้ไม่สามารถสร้างประชากรที่มีวิจารณญาณ เพราะวัฒนธรรมทางปัญญาและวิชาการอยู่ภายใต้ความกลัว วัฒนธรรมเซ็นเซอร์ตัวเองแผ่ซ่านจนเป็นเรื่องปกติ ไม่มีอิสระในการถกเถียงก็ไำม่เกิดปัญญา ในขณะที่ลัทธิ Hyper-royalism เผยแพร่ได้โดยไม่ถูกทัดทาน การศึกษาจึงกลายเป็นการกล่อมประสาท ตีกรอบความคิด ทำให้คนไม่เป็นตัวของตัวเอง ความพยายามปฎิรูปการศึกษาให้ีนักศึกษาคิดเป็นย่อมเป็นเรื่องตลกในเมื่อทั้งรัฐและสังคมเน้นความเชื่อ เหนือเหตุผลและเน้นการเชื่อฟังตามๆกัน การลงโทษความคิดต่างด้วยกฏหมายและรุมประณามต่อสาธารณะก็เป็นการควบคุมปัญญา สังคมที่มีความกลัวแผ่ซ่านย่อมฝึกฝนให้ประชาชนเอาตัวรอด หลบเลี่ยงหลอกลวงเก่ง แต่ปัญญาถูกจำกัด

3) Hyper-royalism ทำให้การสื่อสารอย่างโปร่งใสในทางสาธารณะมีขีดจำกัดจนบางเรื่องเชื่อถือไม่ได้ เนื่องจากความกลัวจนกลายเป็นการควบคุมตัวเองแล้วกลายเป็นการร่วมแพร่ข่าวเท็จประจบสอพลอเองด้วย ข่าวสารในที่สาธารณะเกี่ยวกับสถาบัยกษัตริย์จึงเหลือแค่ด้านเดียวหรือเป็นข่าวบิดเบือน ข่าวลือจึงหมุนเวียนเต็มไปหมดและบ่อยครั้งมีความจริงมากว่าข่าวสารสาธารณะเสียอีก ข้อวิจารณ์ ความเห็นใดๆ แม้แต่เรื่องที่ไม่ผิดกฎหมายจึงหลบเลี่ยงลงใต้ดิน เกิดวัฒนธรรมนินทาเจ้าแผ่ไปทั่วทั้งสังคม นี่คือวัฒนธรรมการวิจารณ์แบบไทยๆภายใต้ Hyper-royalism บ่อยครั้งไม่สร้างสรรค์แต่กลับไม่มีทางเลือกอื่น เพราะการสื่อสารแสดงความเห็นในที่สาธารณะมีแต่การประจบสอพลอ แข่งกันแสดงความจงรักภักดี วัฒนธรรมอาเศียรวาทสดุดีในที่แจ้งแต่นินทาว่าร้ายในที่ส่วนตัวกลายเป็นเรื่องปกติของผู้นิยมเจ้าและประชาชนทั่วไป

4) สื่อมวลชนส่วนข้างมากคุณภาพตกต่ำไร้ความรับผิดชอบอย่างน่ารังเกียจ น่าขยะแขยง ในชั้นต้นอาจเริ่มจากความกลัว แต่ต่อมากลายเป็นความเคยชิน การละทิ้งจรรยาบรรณทางวิชาชีพเป็นภาวะปกติ แรกๆก็แก้ตัวว่าต้องทำเพื่อความอยู่รอด นานวันเข้าพวกเขาต้องปกป้องตัวเองว่าทำถูกต้องแล้ว ลงท้ายพวกเขาถูกกลืนเป็นส่วนหนึ่งของสังคมโกหกตอแหล ไม่ใช่เพื่อความอยู่รอดอีกต่อไป แต่เพื่อให้ความชอบธรรมแก่สิ่งที่ตนเป็นและกระทำ ในที่สุดพวกเขาจึงร่วม “ไล่ล่าแม่มด” อย่างสนิทใจ กลายเป็นกลไกโฆษณาชวนเชื่อของลัทธิกษัตริย์นิยมทำร้ายประชาชนอย่างสนิทใจ

5) ศรัทธาความเชื่อ ความกลัวและการนินทาว่าร้าย แผ่ซ่านทั้งสังคมไปพร้อมๆกัน สองอย่างที่ขัดแย้งกลับอยู่ด้วยกัน และกระทำโดยคนๆเดียวกันเป็นชีวิตประจำวัน เป็นเรื่องปกติของสังคม นี่คือพฤติกรรมหน้าไหว้หลังหลอก ปากว่าตาขยิบ ฯลฯ หรือที่เรียกกันในระยะหลังว่า “ตอแหล” นี่มิใช่แค่พฤติกรรมของบางคนบางเวลา แต่แพร่หลายทั้งสังคมโดยคนจำนวนมากต่างร่วมมือกันทำหรือต้องทำอย่างไม่มีทางเลือก นานวันจนกลายเป็นพฤติกรรมปกติก็ตอแหลได้อย่างสนิทใจไม่ต้องตะขิดตะขวงใจอีกต่อไป หมายความว่าทั้งการสอพลอสดุดีเกินจริงและการนินทาแพร่กระจายข่าวลือกลายเป็น “วัฒนธรรมตอแหล” ไปเรียบร้อยแล้ว วัฒนธรรมเช่นนี้แพร่หลายมากในหมู่ผู้จงรักภักดีอย่างถวายหัว พวกเขาล้วนแต่นินทาว่าร้ายเจ้าด้วยความจงรักภักดีอย่างเหลือล้น การตอแหลเพราะจงรักภักดีจึงเป็นลักษณะพิเศษของไทยภายใต้ Hyper-royalism

6) ในเมื่อความจริง ความวิตกกังวล การวิพากษ์วิจารณ์กระทำไม่ได้ในที่สาธารณะ ทั้งๆที่ความไม่ถูกต้องของพวกกษัตริย์นิยมมีมากมายตำตา ตั้งแต่เรื่องไม่คอขาดบาดตายอย่างผลกระทบต่อการจราจรหรือการใช้จ่ายภาษีประชาชนเกินสมควร จนถึงเรื่องที่มีผลกระทบสำคัญต่อสาธารณะ เช่น การอิงเจ้าเพื่อแทรกแซงนโยบายและโครงการสำคัญ การโยกย้ายแต่งตั้งผู้มีอำนาจ และการเลือกข้างในความขัดแย้ง แต่สังคมไทยกลับรับรู้แต่ิอาเศียรวาทสดุดีและการถวายความจงรักภักดีอย่างตอแหล ภาวะเช่นนี้คือสังคมไทยหลอกตัวเอง ช่วยกันทำเป็นมองไม่เห็น หลอกซึ่งกันและกัน

ยิ่งไปกว่านั้น นักลัทธิกษัตริย์นิยมกลับชักนำสังคมไทยให้หลอกตัวเองหนักเข้าไปอีกคือความเชื่อว่าสถาบันกษัตริย์ไทยวิเศษสุดไม่เหมือนที่ใดในโลก เป็นสิ่งวิเศษที่คนไทยควรภูมิใจราวกับได้ขึ้นสวรรค์บนดิน ได้สัมผัสทิพยวิมานพิสดารกว่าใครในโลก สื่อมวลชนช่วยกล่อมสังคมไทยให้เคลิบเคลิ้มหลงใหลดุจตกอยู่ในภวังค์ของยากล่อมประสาท ความเชื่อว่าสังคมไทยวิเศษสุดกว่าใครคือที่สุดของการหลอกลวงตัวเอง ไม่ต่างเลยกับนิทานฝรั่งเรื่อง The Emperor Has No Clothes

7) แม้ว่าลัทธิกษัตริย์นิยมจะแผ่ซ่านมากมายขนาดไหนก็ตาม แม้ว่าการบงการควบคุมจะมากขนาดไหนก็ตาม ย่อมมีคนที่คิดต่างอยู่ดี สังคมไทยไม่ใช่สังคมปิดตาย ความคิดต่างมีทั้งผู้ที่รักเจ้าแต่พองาม รักด้วยเหตุผล มีทั้งผู้ที่ไม่ยินดียินร้ายกับสถาบันกษัตริย์ และมีคนไม่รักเจ้าแต่ไม่เคยคิดล้มเจ้าเพราะเคารพผู้อื่น การที่คนเหล่านี้คิดแตกต่างจากความเชื่อที่ครอบงำอยู่ได้ มักต้องอาศัยความใคร่ครวญ เหตุผล ข้อมูล และวิจารณญาณที่มากกว่าการเชื่อตามๆกันทำตามๆกัน

คนที่คิดต่างจากลัทธิกษัตริย์นิยมมีมาทุกยุคสมัยตั้งแต่สมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ หลัง 2475 และภายใต้ Hyper-royalism แต่ข้อสังเกตสำคัญมากก็คือ ก่อนการรัฐประหาร 2549 คนที่คิดต่างมักเป็นผลของอุดมการณ์ทางการเมืองบางอย่าง เช่น นิยมเก็กเหม็ง สังคมนิยม มาร์กซิสม์ หรือเป็นเสรีนิยมที่ยึดมั่นว่าคนเราควรเท่าเทียมกัน แต่คนที่คิดต่างหลัง 2549 คือผลผลิตของ Hyper-royalism นั่นเอง กล่าวคือพวกเขาถูกทำร้าย ถูกละเมิดสิทธิเสียง และลงท้ายถึงขนาดถูกฆาตกรรมกลางเมืองหลวงโดยพวกกษัตริย์นิยม จึงเกิดปฎิกิริยาตอบโต้ลัทธิกษัตริย์นิยม ครั้นคนเหล่านี้ตื่นพ้นจากภวังค์กล่อมประสาทของ Hyper-royalism ไม่ยากเลยที่เขาจะ “ตาสว่าง” ตระหนักถึงการกระทำและผลของ Hyper-royalism ที่กล่าวมาข้างต้น

Hyper-royalism เองนั่นแหละเป็นสาเหตุและผู้สร้างปรากฏการณ์ “ตาสว่าง”

ผู้ที่สมาทานลัทธิการเมืองใดๆที่เคยท้าทายลัทธิกษัตริย์นิยมไม่เคยสามารถทำได้ถึงขนาดนี้มาก่อนเลย ทักษิณก็ทำไม่ได้และหากเขาบงการทุกอย่างจริงอย่างที่ศัตรูของเขากล่าวหา คงไม่มีทางเกิดปรากฏการณ์ตาสว่างอย่างที่เป็นอยู่ เพราะคงจะมีแต่คนที่กราบกรานขอให้พวกกษัตริย์นิยมยอมให้อภัย

8) เราอาจกล่าวได้ว่า มีวิกฤติอย่างหนึ่งในสังคมไทยที่ชัดแจ้งตำตาแต่คนไทยยังพยายามหลอกตัวเอง แถมพยายามปฎิเสธวิกฤตินี้ด้วยการไล่ล่าปราบปรามคนที่คิดต่างหรือจงรักภักดีไม่เท่ามาตรฐานของ Hyper-royalism นั่นคือ วิกฤติของความจงรักภักดี

Hyper-royalism ที่ครอบงำสังคมไทยมานานกว่า 40 ปีกำลังเผชิญวิกฤติอย่างหนัก ภายใต้สภาวะนี้เอง มาตรา 112 จึงถูกนำมาใช้อย่างเข้มข้นยิ่งกว่าครั้งใดในประวัติศาสตร์ ปัญหามีอยู่ว่า การไล่ล่าทำร้ายคนที่คิดต่างจะสำเร็จเมื่อไร หรือจะยิ่งผลิตปฎิกิริยาสวนกลับต่อ Hyper-royalism มากขึ้นไปอีก

วิกฤติของความจงรักภักดี เป็นปรากฎการณ์อีกอย่างที่มีสาเหตุมาจากระบอบสังคมการเมืองที่ฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลง

มาตรา 112 ภายใต้ Hyper-royalism

“กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ” มีมานานแล้ว รวมทั้งในยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์ แต่กฎหมายประเภทนี้กลับมีบทบาทมากน้อยเปลี่ยนไปตามบริบททางสังคมการเมือง

ภายใต้สมบูรณาญาสิทธิราชย์ กลับไม่มีการใช้กฎหมายนี้พร่ำเพรื่อนัก และไม่ใช่เครื่องมือบังคับควบคุมความคิดของคน ทั้งนี้มิใช่เพราะพระมหากรุณาธิคุณมากน้อยของพระมหากษัตริย์พระองค์ใด แต่เป็นเพราะระบอบการเมืองนั้นมีกลไกรัฐและกฎหมายอื่นในการควบคุมทางสังคม ตัวอย่างเช่น การละเมิดพระราชอำนาจย่อมถือว่าเป็นกบฎก็ได้ ความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพจึงมีความหมายเฉพาะจำกัดอยู่ที่การหมิ่นประมาทองค์พระมหากษัตริย์ ไม่มากและไม่น้อยไปกว่านั้น และไม่มีนัยหรือผลกระทบทางการเมืองเท่าไรนัก

กฎหมายหมิ่นฯ เริ่มเป็นอาวุธทรงพลังก็ต่อเมื่อนักลัทธิกษัตริย์นิยมเอามาใช้เป็นเครื่องมือเพื่อช่วยสถาปนาประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ โดยถือว่าความผิดนี้เป็นเรื่องความมั่นคงของชาติ

นัยสำคัญของประเด็นนี้มิได้อยู่ที่ว่าสถาบันกษัตริย์สำคัญของชาติหรือไม่อย่างที่บางคนโต้เถียง เพราะมีเรื่องสำคัญต่อความมั่นคงของชาติอีกมากมายที่มิได้ถูกจัดอยู่ในหมวดความมั่นคงของชาติ แต่เป็นเรื่องของกลไกทางกฎหมายและกระบวนการยุติธรรม กล่าวคือ จากการศึกษาของ David Streckfuss พบว่าภายใต้ระบอบเผด็จการอันยาวนานของไทย บรรดาความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงถูกดำเนินการโดยกระบวนการยุติธรรมที่วิปลาศผิดหลักการต่างจากการะบวนการยุติธรรมต่อความผิดอาญาอื่นๆ กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพซึ่งเป็นความผิดฐานหมิ่นประมาทประเภทหนึ่งกลับอยู่ใต้กระบวนการยุติธรรมที่ผิดปกติต่างจากความผิดหมิ่นประมาทอื่นๆ ความผิดปกติเกิดจากกระบวนการยุติธรรมที่สยบต่ออำนาจและรับใช้อำนาจเป็นอาจินต์ แถมยึดเอาความเชื่อ ค่านิยม อุดมการณ์ และเหตุผลของรัฐซึ่งเต็มไปด้วยอคติคับแคบ มาเป็นมาตรฐานในการพิจารณาความถูกผิดคดีความมั่นคงเหล่านี้

กระบวนวิธีพิจารณาคดีความมั่นคงบิดเบี้ยวไปจากมาตรฐานของกระบวนการยุติธรรมปกติ ที่สำคัญได้แก่ มักถือว่าจำเลยกระทำความผิดร้ายแรงจนกว่าจำเลยจะพิสูจน์ได้ว่าตนบริสุทธิ์ ดังนั้นจึงมักไม่ให้ประกันตัว และภาระการพิสูจน์ตกอยู่กับจำเลยแทนที่จะตกอยู่กับฝ่ายโจทก์ นอกจากนี้ ปกติการพิสูจน์ความผิดอาญาต้องเคร่งครัดชัดเจน หากไม่ชัดเจนต้องยกประโยชน์ให้จำเลย แต่ในคดีความมั่นคงกลับมักตีความกฎหมายอย่างกว้างให้ครอบคลุมการกระทำที่ต้องสงสัยแม้จะไม่ชัดเจนก็ตาม

กระบวนการยุติธรรมสำหรับความผิดตามมาตรา112 ก็ผิดปกติในทำนองเดียวกัน ตัวอย่างกรณี “อากง” คงช่วยอธิบายความผิดปกติได้ดี

- เริ่มจากไม่ให้ประกันทั้งๆที่ยังไม่มีการพิสูจน์

- ศาลยอมรับว่าฝ่ายโจทก์พิสูจน์ไม่ได้ว่าอากงกระทำความผิดแต่ศาลเชื่อว่าผู้กระทำผิดย่อมพยายามปกปิดความผิดไว้จึงทำให้พิสูจน์ยาก

- โจทก์ไม่ต้องพิสูจน์ว่าอากงครอบครองเครื่องโทรศัพท์ในขณะเกิดการกระทำความผิด อากงเป็นฝ่ายต้องพิสูจน์ว่าเอาเครื่องไปซ่อม เมื่อพิสูจน์ไม่ได้ศาลจึงถือว่าไม่ได้เอาไปซ่อม

- ไม่มีการพิสูจน์ว่าจำเลยกระทำการส่งข้อความหรือไม่ เพียงแค่พิสูจน์ว่าเป็นเจ้าของเครื่องและครอบครองเครื่องในขณะเกิดการกระทำความผิดก็พอ ผู้พิพากษายอมรับเองว่าเป็นหลักฐานแวดล้อมทั้งสิ้น (เราอาจเปรียบกับการเป็นเจ้าของรถที่ถูกนำไปโจรกรรมหรือเป็นเจ้าของอาวุธที่ถูกเอาไปใช้ฆ่าคนตาย) ซึ่งในคดีอาญาปกติต้องมีการพิสูจน์ว่าเป็นผู้ลงมือกระทำความผิดด้วย แต่ในกรณีนี้กลับไม่จำเป็น

ความผิดปกติวิปลาศที่สำคัญที่สุดคือ เนื่องจากเป็นความผิดต่อความมั่นคงจึงเปิดให้ใครก็ตามที่พบเห็นการกระทำที่สงสัยว่าเข้าข่ายความผิด สามารถแจ้งต่อเจ้าพนักงานได้ ต่างลิบลับจากคดีหมิ่นประมาททั่วไปซึ่งผู้เสียหายเท่านั้นจึงจะมีสิทธิฟ้อง ด้วยเหตุนี้เอง คอป.ของ ดร.คณิต ณ นคร ยังต้องพยายามหาทางออกเพื่อแก้ปมปัญหานี้ (แต่ คอป. มิได้เสนอให้แยกความผิดตามมาตรา 112 ออกมาตั้งเป็นหมวดต่างหากจากคดีความมั่นคง แต่ให้ถือว่าความผิดต่อความมั่นคงชนิดนี้ต้องให้อำนาจแก่ผู้เสียหายหรือหน่วยงานที่รับผิดชอบแทนเท่านั้นเป็นผู้ฟ้อง)

มาตรา 112 ได้สร้างสมปมปัญหาแก่กระบวนการยุติธรรมอีกมากมายหลายประการ เช่นปัญหาขอบเขตอำนาจบังคับ ดังจะเห็นได้จากการลงโทษการกระทำที่เกิดนอกประเทศหรือไปสอบสวนในต่างประเทศ ปัญหาบทลงโทษที่สูงเกินเหมาะสมและหนักหนาสาหัสกว่าที่ใดในโลก

แต่ผู้สมาทาน Hyper-royalism ถือว่ามาตรา 112 เป็นบทบัญญัติศักดิ์สิทธิ์ ห้ามแก้ไขหรือแตะต้อง แม้จะกระทำตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญก็ตาม (แต่ถ้าแก้โดยคณะรัฐประหารที่เถลิงอำนาจหลังอาชญากรรมที่โหดร้ายกลับยอมรับได้) การถกถึยงไม่ต้องใช้เหตุผลหรือหลักวิชาใดๆ แต่ใช้ความเชื่อ ศรัทธา และโฆษณาชวนเชื่อ แม้แต่นักกฎหมายของพวกกษัตริย์นิยมก็ไม่จำเป็นต้องใช้หลักกฎหมาย และไม่ต้องเรียนรู้ประวัติศาสตร์ของกฎหมายนี้ในสังคมไทย ทำไมเป็นเช่นนั้น?

เพราะมาตรา 112 เป็นมากกว่ากฎหมายอาญามาตราหนึ่ง คือเป็นเครื่องมือบังคับควบคุมความคิดของลัทธิ Hyper-royalism สามารถใช้ได้หลายทาง ได้แก่ การลงโทษเพื่อขีดเส้นเป็นบรรทัดฐานว่าแค่ไหนเป็นความผิด การสร้างความกลัวทั้งในแง่กฏหมาย (เพราะโทษรุนแรงและกระบวนการผิดปกติ) และกลัวถูกสังคมลงโทษ ก่อให้เกิดการเซ็นเซอร์ตัวเอง ไปจนถึงใช้ปลุกความบ้าคลั่งไล่ล่าทำร้ายคนอื่นทั้งอย่างตักเตือนและอย่างโหดร้ายทารุณ การใช้มาตรา 112 ยังเปลี่ยนไปตามเวลาด้วย เช่น แต่ก่อนชาวต่างชาติที่ทำผิดจะโดนเนรเทศทันทีโดยไม่จำคุก เพิ่งโดนจำคุกในระยะหลัง การใช้มาตรา 112 ในแบบล่าสุดระยะไม่กี่ปีที่ผ่านมาคือใช้ทำลายจิตวิญญาณ หมายถึงการใช้อย่างไร้ความปรานีจนกว่าจะยอมรับสารภาพ คือมักจับไว้ก่อน ไม่ให้ประกันตัว พิจารณาลับ ลงโทษรุนแรง แต่ให้ความหวังว่าจะพ้นคุกได้เร็วถ้ายอมรับสารภาพ จนหลายคนยอมแพ้ในที่สุด นี่คือการทำร้ายถึงจิตวิญญาณ หากต้องการอิสรภาพทางกายต้องยอมแพ้ราบคาบทางมโนสำนึก ชีวิตที่มีอิสระทางกายต้องขังจิตวิญญาณเสรีไว้ข้างในตลอดไป ^[7]

มาตรา 112 ถูกใช้ใน Hyper-royalism ช่วงแรก (2518-2520) ด้วยความกลัวคอมมิวนิสต์จะล้มล้างสถาบันกษัตริย์ แม้ปริมาณคดีไม่เท่าระยะไม่กี่ปีมานี้แต่ก็มากกว่าก่อนหน้านั้น ถูกใช้เป็นเครื่องมือสำคัญในการปราบปรามนักศึกษาปัญญาชนฝ่ายซ้ายในยุคนั้น ด้วยเหตุนี้คณะปฎิรูปขวาจัดหลัง 6 ตุลาจึงถือเป็นภารกิจต้องเพิ่มโทษความผิดตามมาตรา 112 อันเป็นปัญหาจนทุกวันนี้

เอาเข้าจริงมาตรา 112 ไม่ถูกนำมาใช้เท่าไรนักระหว่าง 2520 เศษถึง 2540 เศษซึ่งเป็นช่วงที่ Hyper-royalism เติบโตอย่างมาก คดีที่เกิดขึ้นจำนวนไม่มากนักมักไม่ผูกโยงกับความขัดแย้งทางการเมืองที่สำคัญในขณะนั้นๆ ที่เป็นเช่นนี้น่าจะเป็นเพราะการสถาปนาอำนาจนำของประชาธิปไตยแบบอำมาตย์ในระยะนั้นเป็นการแข่งขันกับกองทัพซึ่งอ้างอิงสถาบันกษัตริย์้เป็นแหล่งอำนาจเช่นกัน ทั้งยังเป็นความขัดแย้งกันในหมู่ “ชั้นบน” เหนือระบอบประชาธิปไตยด้วยกัน ดังนั้น ประเด็นเรื่องความขัดแย้งระหว่างสถาบันกษัตริย์กับประชาธิปไตยจึงไม่เกิดขึ้น แม้แต่ในไม่กี่กรณีที่การแข่งขันกับกองทัพถึงจุดที่น่าวิตก ก็ไม่เคยต้องยกประเด็นความขัดแย้งระหว่างสถาบันกษัตริย์กับประชาธิปไตยขึ้นมา ตลอดช่วงดังกล่าว Hyper-royalism ขยายตัวเติบโตได้โดยแทบไม่ปรากฎผู้ทัดทานวิพากษ์วิจารณ์ มีแต่แข่งกันอวดความจงรักภักดี จึงไม่ต้องใช้มาตรา 112

การใช้มาตรา 112 เป็นอาวุธบ่อยครั้งจนเป็นประเด็นในขณะนี้ เกิดขึ้นท่ามกลางวิกฤติความจงรักภักดีดังได้กล่าวมาแล้ว เมื่อมีผู้คิดต่าง วิพากษ์วิจารณ์ หรือปฏิเสธ Hyper-royalism มากขึ้นฝ่ายกษัตริย์นิยมทั้งกลไกรัฐและในประชาสังคมจึงเอามาตรา 112 เป็นอาวุธปกป้องลัทธิความเชื่อของตนเองและปกป้องระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์

จะแก้ ไม่แก้ แก้แค่ไหนอย่างไร หรือควรยกเลิกไปเสียเลย จึงมิใช่แค่ปัญหาเทคนิคทางกฎหมายเท่านั้น แต่เป็นส่วนหนึ่งของความขัดแย้งที่ใหญ่โตกว่านั้นมาก และเป็นความขัดแย้งที่มีลักษณะเฉพาะของปัจจุบันแต่จะส่งผลมหาศาลต่ออนาคตของสถาบันกษัตริย์และระบอบประชาธิปไตยของไทย

ถ้าหากผู้สมาทาน Hyper-royalism ต้องการยืนยันรักษามาตราศักดิ์สิทธิ์ หวังรักษาระบอบประชาธิปไตยอำมาตย์ไว้ชั่วนิรันดร์ ก็จะยิ่งผลักให้สถาบันกษัตริย์กับประชาธิปไตยขัดแย้งกันมากยิ่งขึ้น เพราะมาตรา 112 ได้กลายเป็นอาวุธในการฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลง

แต่หากไม่อยากให้อันตรายต่อสถาบันกษัตริย์และสังคมไทยสะสมมากไปกว่านี้ ต้องหาทางแก้ความขัดแย้งระหว่างสถาบันกษัตริย์กับระบอบประชาธิปไตย นิติราษฎร์ได้เสนอทางออกหนึ่งไว้ให้แล้วด้วยเจตนาดี ไม่อยากเห็นความขัดแย้งไปถึงจุดที่ทุกคนต้องสลดใจ

นิติราษฎร์และคณะกรรมการรณรงค์แก้ไขมาตรา 112 สามารถเอาตัวเองออกจากความเจ็บปวดในปัจจุบันได้อย่างสบายๆ แต่พวกเขายอมเจ็บตัวเพื่อช่วยหาทางออกแก่สังคมไทย แต่พวกลัทธิกษัตริย์นิยมกลับไม่เห็นความน่าสมเพชและความอับจนของตนเอง

ในอนาคตประวัติศาสตร์จะบันทึกว่า เป็นความผิดพลาดมหันต์ครั้งประวัติศาสตร์ที่ไม่ฟังนิติราษฎร์และครก. 112 แถมยังผลักไสทำร้ายความปรารถนาดีของพวกเขา

ความวิปลาศของอนารยธรรม

ในระยะที่ผ่านมามีคำกล่าวและปราการณ์มากมายที่สะท้อนความวิปลาศในสังคมไทย ทุกปรากฎการณ์ที่จะยกเป็นตัวอย่างต่อไปนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นในสังคมอารยะ แต่สังคมไทยกลับไม่รู้สึก ไม่ได้เห็นเป็นความผิดปกติแต่อย่างใด

เหตุที่ต้องคิดเทียบกับสังคมอารยะเพราะสังคมไทยเติบโตถึงทุกวันนี้ได้ด้วยการปรับตัวให้เข้ากับอารยธรรมของโลก เราเข้าใจประวัติศาสตร์ครึ่งเดียวมาตลอดว่าสยามได้รับการยอมรับจากประชาคมโลกเพราะเราเป็นไม่ตกเป็นเมืองขึ้น แท้ที่จริงสยามที่เป็นเอกราชยังไม่ได้รับการยอมรับจนกระทั่งสยามได้พิสูจน์ว่าตนมีอารยธรรม ผู้ดีกรุงรัตนโกสินทร์ทั้งหลายเข้าใจข้อนี้ดี

ขอบอกว่าโลกกำลังจับตามองอารยธรรมของสังคมไทยด้วยความเหนื่อยหย่าย ข้อท้วงติงจากนานาชาติเกี่ยวกับมาตรา 112 ที่ผ่านมานับว่าเบากว่าความรู้สึกที่แท้จริงที่สังคมอารยะมีต่อกรณีนี้อยู่มาก

ตัวอย่างที่ 1 มหาวิทยาลัยที่รับก้านธูปถูกตั้งคำถาม ถูกตำหนิ แถมมีคนตามล้างตามเรียกร้องให้ธรรมศาสตร์ไล่เด็กออกไป แต่มหาวิทยาลัยที่ปฎิเสธก้านธูปเพียงเพราะความคิดของเธอกลับไม่ถูกสอบสวน ไม่ถูกลงโทษ ไม่โดนสังคมประณามด้วยซ้ำไป ในสังคมอารยะอื่นๆ การกระทำผิดๆเช่นนี้เคยเกิดมาแล้ว เช่นในยุคแมคคาร์ธีหรือยุคล่าแม่มดสมัยใหม่ กลายเป็นรอยด่างทางประวัติศาสตร์ที่น่ารังเกียจ จึงไม่มีทางเกิดในยุคนี้อีก ในสังคมอารยะอื่นๆอาจารย์ที่ฟ้องนักศึกษาเพียงเพราะความคิดต่างควรถูกไล่ออก เพราะเป็นการกระทำที่น่ารังเกียจ ละเมิดจรรยาบรรณของนักวิชาการอย่างไม่ควรให้อภัย แต่สังคมไทยเฉย แถมกลับลงโทษเหยื่อ

ตัวอย่างที่ 2 การออกมาขับไล่คนที่ไม่สมาทานลัทธิ Hyper-royalism ให้ออกนอกประเทศ

พฤติกรรมแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นในอารยสังคม เพราะเป็นการกระทำที่โง่เขลาน่าสมเพชสิ้นดี เอาอะไรมาเป็นเหตุผลขับไล่คนที่คิดต่างจากลัทธิของตัวออกนอกประเทศที่เขาเป็นเจ้าของ

ในอารยประเทศ คนที่ขับไล่ผู้คิดต่างออกนอกประเทศจะถูกด่าประณามและถูกเรียกร้องให้ขอโทษ ยิ่งถ้าคนพูดเป็นผุ้บัญชาการทหารยิ่งเป็นความผิด 2 ชั้นเพราะเขาไม่มีสิทธิให้ความเห็นทางการเมืองตราบที่ยังอยู่ในอำนาจ เขาไม่มีเสรีภาพให้ความเห็นทางการเมือง ถ้าอยากทำก็ออกจากอำนาจเสียก่อน ถ้าเกิดขึ้นในประเทศประชาธิปไตย เขาถูกปลดไปแล้วอย่างแน่นอน

แต่สังคมไทยไม่ว่าอะไร แถมนักข่าวยังป้อนคำถามการเมืองให้ขุนทหารตลอดเวลา

ตัวอย่างที่ 3 คำกล่าวประเภท “พ่อแม่ไม่สั่งสอน” สะท้อนจิตใจและรสนิยมต่ำของผู้พูด ยิ่งเป็นสื่อมวลชนที่มีผู้ฟังมากมาย ในอารยสังคมเขาจะถูกประณาม ถูกเรียกร้องให้ขอโทษหรือถูกถอดรายการเพราะถือเป็นความไม่รับผิดชอบต่อสังคม คำกล่าวที่รุนแรงน้อยกว่านี้ยังโดนปลดออกจากผังรายการมาแล้วหลายราย แต่สังคมไทยเฉย

ตัวอย่างที่ 4 เมื่อนิติราษฎร์ถูกขู่ ถูกทำร้ายหยาบคายด้วยวาจา ถูกคุกคามโจ่งแจ้งเปิดเผย นิติราษฎร์จึงถูกลงโทษจากสังคมและถูกจำกัดพื้นที่ ถูกเรียกร้องให้สอบสวน ให้ลงโทษทางวินัย

ในอารยสังคม เขาเรียกร้องอาการทำนองนี้ว่าการลงโทษเหยื่อที่ถูกข่มขืนเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการข่มชืน ในอารยสังคม ไม่ว่าหญิงคนนั้นจะแต่งกายอย่างไรย่อมไม่ใช่เหตุของการข่มชืน ต้องลงโทษและกำราบผู้คุกคามทำร้ายคนอื่นเท่านั้น

แต่มหาวิทยาลัยของไทยและสื่อมวลชนรุมกระหน่ำโจมตีเหยื่อผู้ถูกทำร้าย ยังดีที่อธิการบดีออกมายืนยันว่าไม่มีความผิด ไม่มีการสอบสวน ไม่มีการลงโทษทางวินัย แต่ผู้เขียนสลดใจอยู่ดีที่ไม่มีใครออกมาเตือนสติสังคมไทยว่า การเรียกร้องให้สอบสวนลงโทษทางวินัยเป็นเรื่องวิปลาศวิปริตสิ้นดี

ถ้าวัฒนธรรมพิเศษอย่างไทยเป็นใหญ่ในโลก ป่านนี้ Salman Rushdie คงถูกลากคอออกมาตัดหัวไปแล้ว

โปรดตระหนักว่า ความวิปริตเช่นนี้มีอยู่ในสังคมไทยมานานแล้ว เพราะนี่คือเชื้อมูลของการที่คนจำนวนมากยืนดูการแขวนคอ เผาทั้งเป็น ตอกอกในที่สาธารณะได้โดยไม่เข้าช่วยเหลือยับยั้ง ความวิปริตข้อนี้มีมูลเหตุเดียวกันกับความพึงพอใจขณะดูเก้าอี้ฟาดร่างไร้ชีวิตบนปลายบ่วงเชือก

ตัวอย่างที่ 5 จนป่านนี้ยังมีปัญญาชนวิปริตเรียกร้องให้ทหารออกมาทำรัฐประหารอยู่อีก

ยังมีการให้พฤติกรรมคำกล่าววิปลาศอีกมากมายในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา บางข้อยากขึ้นนิดที่จะอธิบายว่าทำไมจึงวิปลาศ แต่หากคิดให้ดีจะพบว่าตลกและไร้เดียงสา อาทิเช่น คำกล่าวที่ว่า “อย่าละเมิดเสรีภาพของในหลวง” หรือข้อเขียน 2 ครั้ง ของนักเขียนใหญ่รายหนึ่งที่ว่า “ขอพื้นที่ให้คนที่ศรัทธาอย่างแท้จริงบ้าง” ทั้งๆที่ท่านมีพื้นที่ทั่วประเทศไทย ทั้งในธรรมศาสตร์ ราบ 11 และราชประสงค์ ในเขตราชการและเขตพระราชวัง แต่คนที่ขอใช้เหตุผลอย่างบริสุทธิ์ใจกลับถูกคุกคามทำร้าย ถูกปิดกั้นพื้นที่ และถูกขอคืนพื้นที่ด้วยกระสุนจริง

เวลาได้ยินได้พบเห็นความวิปลาศพรรค์นี้ ผู้เขียนมักนึกถึงตำนานเกี่ยวกับการปฎิวัติฝรั่งเศสที่เล่าว่า พระนางมารี อังตัวเนต บอกแก่คนยากจนว่า “หากไม่มีขนมปัง แล้วทำไม่กินเค็ก” เรื่องนี้ไม่ใช่ความจริงแต่ตำนานยืนยงตลอดมาเพื่อสะท้อนความวิปริตของสังคมฝรั่งเศสก่อนการปฎิวัติซึ่ง ราชสำนักและพวกกษัตริย์นิยมขังตัวเองอยู่ในโลกของตนโดยไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้น ตำนานคำพูดของพระนางเป็นเรื่องตลกทำนองเดียวกับตลกวิปลาศที่กำลังเกิดขึ้นในสังคมไทยช่วงนี้

อีก 50 ปีข้างหน้าประวัติศาสตร์อาจจะบันทึกความผิดปกติของสังคมไทยปัจจุบันโดยจดจำความวิปลาศที่ยกตัวอย่างมาจนเป็นตำนาน เช่น คำกล่าวที่ว่า “อย่าละเมิดเสรีภาพของในหลวง”

ความวิปลาศผิดจากอารยสังคมเหล่านี้สะท้อนอะไร?

คำตอบที่ 1 สะท้อนว่าสังคมไทยมีลักษณะพิเศษ อย่างที่ปัญญาชนลัทธิกษัตริย์นิยมมักอ้างเสมอๆ พิเศษเสียจนการใช้เหตุผล จรรยาบรรณ มาตรฐานตามปกติของอารยสังคม เอามาใช้กับสังคมไทยไม่ได้ พวกเขากล่าวเสมอว่าความสัมพันธ์ระหว่างพระมหากษัตริย์กับพสกนิกรไทยพิเศษไม่มีที่ใดเหมือนและอาจเข้าใจยากสำหรับชาวต่างชาติ หมายความว่าพิเศษจนต้องยุติการใช้เหตุผล ยุติอารยธรรมตามปกติ ยุติมนุษยธรรมปกติ และต้องใช้ความเชื่อ ศรัทธาเหนือเหตุผล หรือเหตุผลวิปลาศ กลับหัวกลับหาง ปล่อยให้กระบวนการยุติธรรมผิดปกติดำเนินต่อไป เช่นนั้นหรือ

คำตอบที่ 2 สะท้อนว่าสังคมไทยป่วยหนัก ป่วยหนักมากจนหลง จนหลอกตัวเองไม่รู้ว่ากำลังป่วย ป่วยจนยอมถลำลึกลงไปในวิถีทางฝืนความเปลี่ยนแปลง แต่กลับละเมอว่าทุกอย่างยังคงดีเหมือนเดิม ป่วยจนอธิบายหาเหตุผลไม่ได้ก็อ้างว่าเป็นลักษณะพิเศษ สำนวนปัจจุบันเรียกว่า “ไปไม่เป็น” แต่สังคมไทยกลับเชื่ออย่างภาคภูมิใจ

อาการวิปลาศอย่างที่กล่าวมายังสะท้อนด้วยว่าสังคมไทยไม่มีภูมิคุ้มกันที่แข็งแกร่งพอ นั่นคือ วัฒนธรรมทางปัญญาตกต่ำ

เราเถียงกันด้วยเหตุผลไม่ค่อยได้ไกลเพราะเราอยู่กันด้วยความเชื่อกับด้วยความสัมพันธ์ส่วนบุคคล เรากลัวคนคิดเป็น เราไม่ชอบปัจเจกชนที่กล้าคิด เป็นอิสระ เรากลัวคนที่คิดนอกกรอบ

ความอ่อนแอทางปัญญา สะท้อนออกมาในสองวงการที่คุณภาพต่ำอย่างน่าวิตก คือ ระบบการศึกษาและสื่อมวลชน แต่ขออนุญาตไม่อภิปรายปัญหาในวงการทั้งสองในที่นี้เพราะเป็นปัญหาใหญ่เกินไป

แต่ที่เน้น 2 วิชาชีพนี้เพราะมีบทบาทสำคัญต่อการสร้างปัญญาที่จะช่วยให้สังคมรู้จักคิด ฝ่าการเปลี่ยนแปลงอย่างมีสติและความรู้ หรือสรัางปัญหา กล่อมประสาทตอแหลหลอกลวงตัวเองจาสายเกินการณ์ (อีกเหตุผลเพราะเป็นวิชาชีพที่ผู้เขียนพอรู้จักมากหน่อย อย่างน้อยผู้เขียนก็พอรู้ว่ามหาวิทยาลัยและวงวิชาการที่ดีมีมาตรฐานสูงเป็นอย่างไร) ความตกต่ำของวิชาชีพทางปัญญาเป็นเหตุหนึ่งของความวิปลาศยามสังคมเผชิญความเปลี่ยนแปลงแล้วเอาแต่ขัดฝืนฉุดรั้ง ในทางกลับกัน ครั้นความวิปริตวิปลาศเหล่านี้เกิดจนเป็นปกติ ผู้คนไม่รู้สึกอะไร ไม่ถูกทัดทาน ไม่ต้องขอโทษ ไม่ถูกปลด ไม่ถูกสอบสวน มาตรฐานทางการเมืองก็ไม่ต้องรับผิด ความไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีพรรค์นี้เองที่มีส่วนทำให้มาตรฐานและจรรยาบรรณของวงวิชาการและสื่อมวลชนตกต่ำอย่างน่าวิตก

บ่อยครั้งผู้เขียนรู้สึกเหมือนสังคมไทยอยู่ในยุคของกาลิเลโอ ในยุคนั้นอำนาจอยู่กับศาสนจักรที่ยึดมั่นในความรู้ความคิดผิดๆ ห้ามกาลิเลโอเผยแพร่ความรู้ใหม่ที่ถูกต้องซึ่งต่อมามีผลต่อการปฎิวัติวิทยาศาสตร์ขนานใหญ่ในประวัติศาสตร์โลก เพราะสิ่งที่กาลิเลโอเสนอขัดแย้งกับความเชื่อและศรัทธาของผู้มีอำนาจและสังคมในขณะนั้น

กาลิเลโอไม่มีโอกาสอยู่ดูชัยชนะของเขา มนุษยชาติที่โหดร้ายเป็นหนี้บุญคุณเขาแต่ไม่เคยสามารถกล่าวขอโทษเขาได้ต่อหน้า

มนุษย์เราโหดร้ายและขลาดเขลาพอที่จะทำอย่างนี้เป็นประจำ เพราะมนุษย์ปกติมักสายตาสั้น มองโลกแคบ ยิ่งสังคมที่ขาดวุฒิภาวะทางปัญญายิ่งขลาดเขลาเกินกว่าจะมองเห็นความเป็นอนิจจังของสังคม กลัวการเปลี่ยนแปลง หลงยึดมั่นถือมั่นกับเทวรูปศักดิ์สิทธิ์ที่เขาเชื่อว่าไม่มีทางเปลี่ยนแปลง จนไม่สามารถเข้าใจความเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา อคติอวิชชาทำให้เขาคับแคบ ลุ่มหลงตัวเองว่าพิเศษกว่าใครอื่นจนสามารถหยุดยั้งความเปลี่ยนแปลงไว้ได้

คนพวกนี้จะถูกบันทึกในประวัติศาสตร์อย่างน่าสงสารว่าเป็นผู้ฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลงจนก่อให้เกิดความเสียหายอย่างที่ไม่น่าต้องเกิดขึ้น ไม่ว่าในเหตุการณ์ 14 ตุลา 2516 6 ตุลา 2519 พฤษภา 2535 เมษา–พฤษภา 2553 และอีกหลายเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิด

ในท้ายที่สุด

ณ ปลายรัชกาลที่ 9 แห่งราชวงค์จักรี สังคมไทยกำลังเผชิญปัญหาหนักหน่วงอย่างน้อย 4 ประการที่สำคัญไม่แพ้กันทั้งนั้น คือ

1. รัฐธรรมนูญ คือ เรื่องของกรอบกติกาทางการเมืองที่จะเอื้ออำนวยหรือยิ่งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลง

2. ความขัดแย้งชายแดนภาคใต้และปัญหาการกระจายอำนาจทั่วทั้งประเทศ คือเรื่องรูปการของรัฐที่ปรับตัวน้อยเกินไปหรือแทบไม่ปรับโดยพื้นฐานมาตั้งแต่ 100 กว่าปีก่อน

3. โศกนาฎกรรมเมื่อเดือน เมษา-พฤษภา 2553 และอาชญากรรมของรัฐอีกหลายครั้งในอดีตรวมถึงการปราบปรามในชายแดนภายใต้ด้วย นี่เป็นปัญหาความยุติธรรม ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญที่สุดของความสัมพันธ์ราบรื่นในสังคม

4. มาตรา 112 เป็นกุญแจไขประตูไปสู่การเผชิญปัญหาที่ตกค้างมาตั้งแต่ยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์ นั่นคือ ปัญหาบาทบาทสถานะของสถาบันกษัตริย์ในระบอบประชาธิปไตยควรเป็นอย่างไร

ปัญหาทั้งหมดนี้ต้องแก้ด้วยความหนักแน่น สติ และปัญญา ไม่ใช่ด้วยโฆษณาชวนเชื่อหรือใส่ร้ายป้ายสีอย่างขาดความรับผิดชอบ ขอสื่อมวลชนแค่ทำตามจรรยาบรรณ อย่าสุมไฟ

เราต้องการวุฒิภาวะทางปัญญาและการเมืองที่จะคุยกันอย่างอารยชน มิใช่แข่งกันแสดงความจงรักภักดีอย่างขาดสติ

กรุณาคิดถึงอนาคต มิใช่แค่การเมืองระยะสั้นๆ

สังคมไทยที่พึงปรารถนาควรใจกว้าง อยู่ร่วมกันได้ไม่ว่าคิดแตกต่างกันขนาดไหน ในที่นี้หมายถึงคนที่รักเจ้าไม่เท่ากัน ในแบบต่างๆกัน และคนที่ไม่ยินดียินร้าย หรือคนที่ไม่รักเจ้าเลยก็ตาม ตราบเท่าที่เขาไม่ใช้ความรุนแรงบังคับข่มเหงใครหรือก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงระบอบการเมืองด้วยความรุนแรง

ไม่ใช่สังคมภายใต้ Hyper-royalism ที่เที่ยวไล่ล่าปราบปรามคนที่คิดต่าง

หลังรัฐประหาร 2549 ผู้เขียนเคยสงสัยว่า “ฤานี่จะเป็นอภิชนาธิปไตยชบวนสุดท้าย”

ในขณะนั้นผู้เขียนมิได้เข้าใจภาพใหญ่ของการเปลี่ยนแปลงอย่างที่เสนอในวันนี้ ผู้เขียนเพียงแต่เห็นปรากฎการณ์ที่พวกกษัตริย์นิยมทิ้งไพ่สำคัญๆออกมาบนโต๊ะจนหมดหน้า

ถึงวันนี้ผู้เขียนยังขอชวนคิดเช่นเดิมว่า “ฤานี่จะเป็นอภิชนาธิปไตยขบวนสุดท้าย”

ผู้เขียนไม่ทราบว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตอันใกล้ ผู้เขียนไม่ทราบจริงๆว่าจะเป็นขบวนสุดท้ายหรือไม่เป็น แต่ค่อนข้างมั่นใจว่า อีก 50 ปีข้างหน้า ประวัติศาสตร์จะย้อนมองมายังปัจจุบัน จะเห็นมูลเหตุของวิกฤติ 3 ประการใหญ่ดังที่กล่าวมา จะเห็นว่าวิกฤติของระบอบประชาธิปไตยแบบอำมาตย์เกิดจากความสำเร็จย้อนกลับมาท้าทายระบอบดังกล่าวเสียเอง จะเห็นความไม่สามารถปรับตัวอันเกิดจาก Hyper-royalism และจะบันทึกความพยายามของคนจำนวนหนึ่งรวมทั้งนิติราษฎร์และครก.112 ที่จะหาทางออกแก่สังคมไทยด้วยความปรารถนาดี

แต่ผู้เขียนไม่ทราบว่า ลงท้ายระบอบการเมืองปัจจุบันปรับตัวสำเร็จหรือไม่ อันตรายที่แท้จริงอันเกิดจากการฉุดรั้งขัดฝืนความเปลี่ยนแปลงจะถูกถอดชนวนทันกาลหรือจะดึงดันไปถึงจุดสุดท้ายของอภิชนาธิปไตยขบวนนี้

สังคมไทยจะยอมปลดล็อค เปิดประตู แล้วเดินเข้าสู่ประตูของการปรับตัวหรือไม่ นิติราษฎร์ และ ครก. 112 ช่วยเสนอทางปลดล็อคให้ทางหนึ่งแล้ว

เราท่านทุกคนมีส่วนในการตัดสินใจเพื่ออนาคตของสังคมไทย และลูกหลานของเรา

อ้างอิง:

พวกกษัตริย์นิยม หมายถึงใครก็ตามที่อิงสถาบันกษัตริย์เป็นความชอบธรรมหรือเป็นแหล่งที่มาของอำนาจตน พวกนี้มีมากมายเป็นเครือข่าย (network) มีทั้งสามัญชนและผู้ที่มีเชื้อสายเจ้า
คำว่า สถาบันกษัตริย์ พระมหากษัตริย์ ที่จะใช้ในบทความนี้ ถ้ากล่าวถึงของไทยใน 40-50 ปีที่ผ่านมาจะแยกไม่ออกระหว่างสถายันกับบุคคล เพราะองค์พระมหากษัตริยืกลายเป็นปัจจัยหลักของความเป็นสถายันจนความหมายทั้ง 2 ด้าน ปนเปกันอยู่ตลอดเวลา
ผู้เขียนยังหาคำแปลที่เหมาะสมไม่ได้ คำว่าคลั่งเจ้าน่าจะใช้กับ Ultra-rayalism ซึ่งน่าจะหมายถึงคนจำนวนหนึ่งที่ขยันขันแข็งกับการโจมตีล่าทำร้ายผู้ที่คิดต่าง แต่ Hyper-royalism เป็นภาวะที่เกิดขึ้นทั่วทั้งสังคมและผู้คนจำนวนมหาศาลยอมรับเข้าร่วม ผู้เขียนเคยใช้คำแปลว่า “กษัตริย์นิยมล้นเกิน” ซึ่งยังน่าจะใช้ได้อยู่ แต่ประดักประเดิดทั้งภาษาพูดและภาษาเขียน
สถาบันกษัตริย์สมัยใหม่ฟื้นความศักดิ์สิทธิ์สูงมากขึ้นมาได้อย่างไรยังต้องการการศึกษาและคำอธิบายมากกว่านี้
ปริศนาสำคัญอีกข้อของ Hyper-royalism กล่าวคือ สังคมไทยเป็นสังคมเปิด ต่างจากประเทศปิดอย่างเกาหลีเหนือหรือพม่าตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา สังคมไทยมีเสรีภาพในการเข้าถึงข่าวสารภายนอกและในประเทศพอสมควร มิได้ถูกตรวจสอบปิดกั้นเข้มข้นอย่างประเทศเผด็จการเบ็ดเสร็จ มีเสรีภาพในการบริโภคเต็มที่ มีเสรีภาพทางธุรกิจ และสร้างโอกาสใหม่ๆของปัจเจกชนมากพอสมควร
แต่ทำไมสภาวะ Hyper-royalism จึงเกิดขึ้นควบคู่กันได้ ?
ทำไมสังคมค่อนข้างเปิดจึงเกิดสภาวะทำนอง 1984 ได้ในมิติที่เกี่ยวกับสถาบันพระมหากษัตริย์? (หมายถึงหนังสือ Nineteen Eighteen Four ของ George Orwell)

คำตอบเบื้องต้นก็คือ Hyper-royalism กลายเป็นลัทธิความเชื่อ หรือ religiosity ที่เป็นระบบแข็งแกร่งในตัวเอง ในบางแง่กลับแข็งแกร่งกว่าศาสนาเสียอีก กลายเป็น cult/occult ประเภทหนึ่ง การทำความเข้าใจให้ได้ดีต้องไม่ใช้เพียงวิธีวิเคราะห์ทางการเมืองเท่านั้น แต่ต้องดูระบบศรัทธาความเชื่อที่เหนือการพิสูจน์หรือเหตุผล ดูพิธีกรรมและระบบคิดของลัทธินี้ในตัวมันเองไม่ว่าจะไร้เหตุผลสักเพียงไหนก็ตาม รวมถึงบทลงโทษทั้งทางสังคมด้วย
ภายใต้สังคมเปิด ลัทธิความเชื่อเช่นนี้กลายเป็นกำแพงที่สมาชิกในสังคมนั้นก่อขึ้น ล้อมรอบตัวเอง ทำนองเดียวกับที่คนเราไม่เปลี่ยนศาสนาความเชื่อกันง่ายนัก แถมยังส่งต่อไปยังรุ่นลูกหลานได้ด้วย จนกว่าจะมีเหตุที่กระทบกับตัวตนเดิมอย่างแรง
Hyper-royalism ระลอกนี้ผูกพันใกล้ชิดกับ “ทัศนาวัฒนธรรม” (visual culture) กล่าวคือลักษณะที่กล่าวมาทั้งหมดเกี่ยวพันกับเทคโนโลยี่และวัฒนธรรมของการดู รับรู้ด้วยสายตาประมวลขึ้นเป็นความรู้ด้วยภาพและการมอง เช่น การแสดงและพิธีกรรมในที่สาธารณะ พระราชพิธีอลังการ์ และบทบาทของโทรทัศน์ ข้อสังเกตนี้มีผู้เริ่มเสนอไว้บ้างแล้ว แต่คงต้องศึกษาให้มากกว่านี้ ในที่นี้ขอทดลองเสนอเพียงว่าความสำเร็จของ Hyper-royalism เกี่ยวพันกับเทคโนโลยี่และทัศนาวัฒนธรรม ซึ่งไม่มีหรือยังไม่พัฒนาก่อนหน้านั้น
นี่คือวิธิการเดียวกันกับที่ Big Brother ใช้กำจัดขบถทางความคิดใน 1984

Kantoop and lèse-majesté

2012-02-03T18:47:00.000-08:00

http://asiapacific.anu.edu.au/newmandala/2012/02/03/kantoop-and-lese-majeste/

Kantoop and lèse-majesté

February 3rd, 2012 by Andrew Walker · 8 Comments

Abhinya Sawatvarakorn, nicknamed Kantoop, or "Joss Stick", a 19-year-old student at Thammasat University, will be charged with lèse-majesté over comments she made on Facebook two years ago. Kantoop was accused of committing lèse-majesté in April 2009 while she was still in high school.

She will be one of the youngest ever to be charged under the law. She has already been through a catalogue of "social punishments". She was refused admission into Silpakorn University where some professors reportedly called her a traitor. Her own family rejected her and stopped financing her study. She had a shoe thrown at her by a monarchist and has been forced to change her name to avoid being recognised, and possibly attacked.

At 9.30 am, on 11 February 2012, Kantoop will report to a police officer at Bang Kane police station after receiving a police's call regarding a charge of her committing lèse majesté. Simultaneously, there will be a protest by a group of Thammasat students in front of the police station.

From Bang Kane police state to Suvarnabhumi Aiport: Panitan "Tai" Pruksakasemsuk is planning a hunger strike to demand justice for his father, Somyot Pruksakasemsuk, a well-known labour activist who has been imprisoned since April 2011. The court has not allowed Somyot to receive bail throughout the prolonged trial period.

Tai will begin a hunger strike for 112 hours, the number corresponding to Article 112. The hunger strike will start from 4.00 pm on 11 February 2012 until 8.00 am on 16 February 2012—totalling four and a half days. The hunger strike will take place at Suvarnabhumi Airport. He said that his protest will be held peacefully and will not affect the airport's operation.

On 14 February 2012, also Valentine's Day, a special event "Love for Justice" will be organised. Thammasat students and groups of activists will offer flower to Tai, as part of commemorating all victims of the article 112. After the end of the hunger strike, Tai will attend the hearing of his father's seventh request for bail at Criminal Court Ratchada on the same day.

John Vinyoo "112" episode

2012-02-01T20:57:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=9YtOcWUsxNs&feature=related

อีพวกสลิ่มคลั่ง ควรฟังเกี่ยวกับมาตรา 112 กร๊ากกกกกก

Over 200 international scholars, writers, and activists support the call to reform Article 112

2012-02-01T20:40:00.001-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=fwKdECeEQk0&feature=youtu.be

http://www.prachatai3.info/english/node/3025

Over 200 international scholars, writers, and activists support the call to reform Article 112
Wed, 01/02/2012 - 13:53 | by prachatai
Noted international scholars, writers, and activists support the call of the Campaign Committee to Amend Article 112 (CCAA112) to reform Article 112 in line with the amendment proposed by the Khana Nitirat.

In an open letter to Thai prime minister Her Excellency Ms. Yingluck Shinawatra, these 224 international scholars, writers, and activists express grave concern over the use of Article 112 and the erosion of the basic rights of those who face charges under it. The signatories affirm that “Article 112 has become a powerful tool to silence political dissent, and in particular, any dissent interpreted as disloyalty to the monarchy.”

Dr. Kevin Hewison, Professor of Asian Studies at the University of North Carolina at Chapel Hill and a Thai studies expert observed that, “The political abuse of the lèse majesté law is associated with a precipitous deterioration of human rights in Thailand. Censorship, selfcensorship and charges of disloyalty seriously restrict the freedom of expression.”

The signatories support the CCAA112 and the amendment law because “reform is necessary to protect the basic rights of Thai citizens and support the consolidation of democracy and the rule of law.”

The proposed amendment would make the punishment for alleged lèse majesté proportionate to the crime, limit who can file a complaint to the Office of His Majesty's Principal Private Secretary rather than any citizen, differentiate sincere and truthful criticism from threats to the monarchy, and categorize violations of Article 112 as about the honor of the monarchy, rather than national security.

“We were thrilled that so many distinguished thinkers and activists from around the world have joined with us in this letter in support of the reform of Article 112. They show our courageous Thai colleagues who are seeking reform that they are not alone. This issue is, and will be, closely monitored internationally,” said Dr. Rachel Harrison, noted scholar of Thai cultural studies commented.

The signatories of the letter include (full list appended) distinguished scholars, writers, and activists from 16 countries and territories: Australia, Austria, Canada, Denmark, Germany, Hong Kong, Japan, Malaysia, Netherlands, Philippines, Singapore, Spain, Sweden, Trinidad and Tobago, UK, US.

000

HE Yingluck Shinawatra
Prime Minister
Government House
Phitsanulok Road, Dusit District
Bangkok 10300
Thailand
Fax: +66-2288-4016

1 February 2012

Dear Your Excellency,

As concerned international observers of Thailand, we stand in solidarity with our colleagues in the Campaign Committee for the Amendment of Article 112, led by the most respected Thai scholars Dr. Charnvit Kasetsiri, Dr. Nidhi Aeosriwong, and Dr. Pasuk Phongpaichit, in calling for the reform of Article 112 of the Criminal Code. We have watched with growing unease over the last five years since the 19 September 2006 coup as the number of people charged and prosecuted has multiplied exponentially in the service of repression, while the violation of the basic rights of those who face lèse majesté accusations – including the denial of bail and the denial of the right to an open trial – has become routine.

In recent months, the harshest sentence to date under Article 112 was given to Mr. Ampon (a.k.a. Ah-Kong), who was sentenced on 23 November 2011 to 20 years in prison for allegedly sending four SMS messages with anti-monarchy content. There are many known cases in which charges have been filed and prosecutions carried out over the last five years, as well as an unknown number which have not been made public but which court statistics indicate have taken place. Adding an additional layer of concern to the use of Article 112, anyone can currently file a complaint of a violation with the police, who are then compelled to investigate fully. This is of particular concern as the growth in the number of accusations leveraged and prosecutions carried out under Article 112 has occurred as Thai society has become increasingly polarized along political and ideological lines. Within this context, Article 112 has become a powerful tool to
silence political dissent, and in particular, any dissent interpreted as disloyalty to the institution of the monarchy. There is no political space in present-day Thailand to publicly discuss the role and future of the monarchy under democracy, which is a crucial subject for the country at the moment.

The harsh and disproportionate lengths of the prison sentences given out under Article 112 have devastated the individuals sentenced and their families. Grandfathers have been wrenched from the grandchildren and fathers and husbands from their children and wives. Yet these sentences, which are comparable to those given for drug trafficking and violent crime, also work powerfully to create fear among Thai citizens writ large. When citizens cannot be certain if, or when, a knock at the door is going to come for a message they have written, an article they have posted online or another action deemed to be disloyal, action and thought are constricted. As long as this occurs, the full exercise of human rights cannot occur in Thailand.

We stand with the Campaign Committee for the Amendment of Article 112 because reform is necessary to protect the basic rights of Thai citizens and support the consolidation of democracy and the rule of law in a broad sense. The amendment draft proposed by the Khana Nitirat will address the crises engendered by the abuse of Article 112 by making the punishment reasonable and proportionate to the crime, limiting who can file a complaint with the Office of His Majesty's
Principal Private Secretary rather than any citizen, differentiating sincere and truthful criticism from threats to the monarchy, and treating violations of Article 112 as those within the legal category of insulting the honor of the monarchy, rather than the category of violations of national security.

We urge you to consider the proposed amendment without delay.

Sincerely,

(Alphabetical by family name)

Patricio N. Abinales
Professor, School of Pacific and Asian Studies
University of Hawaii-Manoa

Tariq Ali
Writer

Nadje Al-Ali
Professor of Gender Studies
School of Oriental and African Studies (SOAS)

Robert B. Albritton
Professor, Department of Political Science
University of Mississippi

Dennis Altman, AM FASSA
Professor of Politics and Director of the Institute for Human Security
LaTrobe University

Gene Ammarell
Associate Professor of Anthropology
Ohio University

Barbara Watson Andaya
Professor of Asian Studies
University of Hawai'i

Dennis Arnold
Lecturer
Maastricht University

Edward Aspinall
Professor, Department of Political and Social Change
Australian National University

Chris Baker
Independent Scholar

Joshua Barker
Associate Professor of Anthropology
University of Toronto

Frieda Behets
Professor of Epidemiology and Research Professor of Medicine
University of North Carolina at Chapel Hill

Peter Bell
Emeritus Professor
State University of New York at Purchase

Trude Bennett
Associate Professor, Gillings School of Global Public Health
University of North Carolina at Chapel Hill

Chris Berry,
Professor of Film & TV Studies, Department of Media & Communications
Goldsmiths, University of London

Robert J. Bickner
Professor (Thai), Department of Languages and Cultures of Asia
University of Wisconsin

Julia Bindman
London, UK

David JH Blake
PhD Candidate, School of International Development, Faculty of Social Sciences
University of East Anglia, Norwich

John Borneman
Professor of Anthropology
Princeton University

Katherine Bowie
Professor of Anthropology
University of Wisconsin-Madison

Francis Bradley
Assistant Professor, Department of Social Sciences and Cultural Studies
Pratt Institute

Shaun Breslin
Professor, Department of Politics and International Studies
University of Warwick

Lisa Brooten
Associate Professor, College of Mass Communication and Media Arts
Southern Illinois University Carbondale

Andrew Brown
Lecturer
University of New England

James Buchanan
MA, Southeast Asian Studies
School of Oriental and African Studies

Poowin Bunyavejchewin
Alumnus
University of Hull

Michael Burawoy
Professor of Sociology
University of California, Berkeley

Pongphisoot Busbarat
Research Associate, Department of Political & Social Change
Australian National University

Peter Carey
Emeritus Fellow in History, Trinity College
Oxford University

Toby Carroll
Senior Research Fellow, Lee Kuan Yew School of Public Policy
National University of Singapore

Pavin Chachavalpongpun
Fellow
Institute of Southeast Asian Studies

Dipesh Chakrabarty
Lawrence A. Kimpton Distinguished Service Professor, Department of History and
Department of South Asian Languages and Civilizations
The University of Chicago

Dae-oup Chang
Senior Lecturer, Department of Development Studies
School of Oriental and African Studies

Hilary Charlesworth
Australian Research Council Laureate Fellow and Director and the Center for
International Governance and Justice
Australian National University

Pheng Cheah
Professor, Department of Rhetoric
University of California at Berkeley

Nicholas Cheesman
Projects Officer
Asian Legal Resource Centre

Hyaeweol Choi
Professor
Australian National University

Noam Chomsky
Institute Professor (retired)
Massachusetts Institute of Technology

John Clark
Professor of Asian Art History and ARC Professorial Fellow
University of Sydney

Peter A. Coclanis
Department of History
University of North Carolina, Chapel Hill

Joshua Cohen
Marta Sutton Weeks Professor of Ethics in Society
Stanford University

Paul T. Cohen
Senior Research Fellow, Department of Anthropology
Macquarie University

Elizabeth Fuller Collins
Professor, Classics & World Religions, Southeast Asian Studies Program
Ohio University

Michael Kelly Connors
Associate Professor, School of Social Sciences
La Trobe University

Jason Cons
Postdoctoral Fellow in Development Sociology
Cornell University

Christopher Cramer
Professor of the Political Economy of Development
School of Oriental and African Studies

Altha Cravey
Associate Professor of Geography,
University of North Carolina, Chapel Hill

Simon Creak
Associate Professor, Center for Southeast Asian Studies
Kyoto University

Vicki Crinis
Research Fellow
University of Wollongong

Michael Cullinane
Associate Director, Center for Southeast Asian Studies
University of Wisconsin-Madison

Susan M. Darlington
Professor of Anthropology and Asian Studies
Hampshire College

Tony Day
Visiting Professor of History
Wesleyan University

Bina D'Costa
Fellow, Research School of Asian and Pacific Studies
Australian National University

Heather D’Cruz
Adjunct Research Associate, Centre for Human Rights Education
Curtin University of Technology

Deirdre de la Cruz
Assistant Professor, Asian Languages and Cultures and History
University of Michigan

Arif Dirlik,
Knight Professor of Social Science (retired)
University of Oregon

Ariel Dorfman
Author and Distinguished Professor
Duke University

Ian Down
Associate Professor, Department of Political Science
University of Tennessee, Knoxville

George Dutton
Vice Chair and Associate Professor, Department of Asian Languages and Cultures
University of California, Los Angeles

Nancy Eberhardt
Professor of Anthropology
Knox College

Pilapa Esara
Assistant Professor, Department of Anthropology
The College at Brockport (State University of New York)

Grant Evans
Senior Research Fellow
Ecole Francaise d'Extreme Orient

Brett Farmer
Lecturer, BALAC Program, Faculty of Arts
Chulalongkorn University

Nicholas Farrelly
Research Fellow, School of International, Political and Strategic Studies
Australian National University

Didier Fassin
James D. Wolfensohn Professor of Social Science
Institute for Advanced Study, Princeton

Jane M. Ferguson
Lecturer, School of Culture, History, and Language
Australian National University

Federico Ferrara
Assistant Professor
City University of Hong Kong

Jessica Fields
Associate Professor of Sociology
San Francisco State University

Thamora Fishel
Outreach Coordinator
Cornell Southeast Asia Program

Tim Forsyth
Reader in Environment and Development, Department of International Development
London School of Economics and Political Science

Nancy Fraser
Henry A. & Louise Loeb Professor of Philosophy and Politics
New School for Social Research

Arnika Fuhrmann
Research Scholar
University of Hong Kong.

David Fullbrook
Graduate Student
National University of Singapore

Narayanan Ganesan
Professor
Hiroshima Peace Institute

Lisa Gardner
Journalist

Paul K. Gellert
Associate Professor, Department of Sociology
University of Tennessee

Kenneth M. George
Professor of Anthropology
University of Wisconsin-Madison

Amitav Ghosh
Author

Tamra Gilbertson
Carbon Trade Watch
Barcelona, Spain

Henry A. Giroux
Global Television Network Chair, Department of English and Cultural Studies
McMaster University

Jim Glassman
Associate Professor of Geography
University of British Columbia

Lawrence Grossberg
Morris Davis Distinguished Professor of Communication Studies
University of North Carolina at Chapel Hill

Geoffrey C. Gunn
Professor of International Relations, Faculty of Economics
Nagasaki University

Tyrell Haberkorn
Research Fellow, Department of Political and Social Change
Australian National University

Vedi Hadiz
Professor of Asian Societies and Politics, Asia Research Centre
Murdoch University

Jeffrey Hadler
Associate Professor, Department of South and Southeast Asian Studies
University of California, Berkeley

Shahar Hameiri
Senior Lecturer in International Politics, School of Social Science and Humanities
Murdoch University

Annette Hamilton
Professor, Faculty of Arts and Social Sciences
University of New South Wales

Paul Handley
Journalist and Author of The King Never Smiles

Eva Hansson
Senior Lecturer, Department of Political Science
Stockholm University, Sweden

Harry Harootunian
Adjunct Professor, Weatherhead East Asian Institute, Columbia University
Visiting Professor, Literature Program, Duke University

Rachel Harrison
Reader in Thai Cultural Studies
SOAS, University of London

Gillian Hart
Professor of Geography & Chair of Development Studies
University of California, Berkeley

Paul Healy
Senior Lecturer, School of Humanities
University of New England

Steve Heder
Faculty of Law and Social Sciences
School of Oriental and African Studies

Chris Hedges
Author

Sascha Helbardt
Lecturer for Southeast Asian Studies
University of Passau

Dagmar Hellmann-Rajanayagam
Associate Professor for Southeast Asian Studies
University of Passau

Ariel Heryanto
Associate Professor, Southeast Asia Centre
Australian Natioanl University

Kevin Hewison
Professor of Asian Studies
University of North Carolina-Chapel Hill

Allen Hicken
Associate Professor
University of Michigan

Maureen Helen Hickey
Postdoctoral Research Fellow, Asia Research Institute
National University of Singapore

CJ Hinke
Independent Scholar
Freedom Against Censorship Thailand (FACT)

Scott A. Hipsher
Visiting Professor, Fort Hays State University
Hays, KS USA (China Campus)

Philip Hirsch
Professor of Human Geography
University of Sydney

Preedee Hongsaton
PhD Candidate
Australian National University

Alexander Horstmann
Senior Research Affiliate
Max Planck Institute for the Study of Ethnic and Religious Diversity

Thomas Hoy
Lecturer
Thammasat University

Caroline Hughes
Director, Asia Research Centre
Murdoch University

Adadol Ingawanij
Senior Research Fellow
Westminster University

Feyzi Ismail
Doctoral candidate
School of Oriental and African Studies

Soren Ivarsson
Associate Professor
University of Copenhagen

Peter A. Jackson
Professor of Thai History, College of Asia and the Pacific
Australian National University

Arne Kalleberg
Professor of Sociology
University of North Carolina at Chapel Hill

Ward Keeler
Associate Professor, Department of Anthropology
University of Texas at Austin

Charles Keyes
Professor Emeritus of Anthropology and International Studies
University of Washington

Khoo Boo Teik
Political analyst and author
Member, Aliran Kesedaran Negara, Penang, Malaysia

Khoo Gaik Cheng
Lecturer
Australian National University

Ben Kiernan
Whitney Griswold Professor of History
Yale University

Sung Chull Kim
Professor
Hiroshima Peace Institute

Damien Kingsbury
Professor and Director, Centre for Citizenship, Development and Human
Rights, Faculty of Arts and Education
Deakin University

Sherryl Kleinman
Professor, Department of Sociology
University of North Carolina, Chapel Hill

H. Ruediger Korff
Professor for Southeast Asian Studies
University of Passau

Andrew Alan Johnson
Postdoctoral Fellow, Asia Research Institute
National University of Singapore

Lee Jones
Lecturer in International Politics, School of Politics & International Relations
Queen Mary, University of London

Hjorleifur Jonsson
Associate Professor of Anthropology, School of Human Evolution and Social
Change
Arizona State University

Sarah Joseph
Director, Castan Centre for Human Rights Law
Monash University

John Langer
Honorary Fellow, School of Communication and the Arts
Victoria University

Tomas Larsson
Lecturer, Department of Politics and International Studies
Cambridge University

Laurids S. Lauridsen
Professor
Roskilde University

Doreen Lee
Assistant Professor of Anthropology
Northeastern University

Namhee Lee
Associate Professor of Modern Korean History, Department of Asian
Languages & Cultures
University of California, Los Angeles

Christian C. Lentz
Assistant Professor, Department of Geography
University of North Carolina-Chapel Hill

Samson Lim
Assistant Professor, Humanities, Arts and Social Sciences
Singapore University of Technology and Design

Peter Limqueco
Co-Editor, Journal of Contemporary Asia

Larry Lohmann
The Corner House, UK

Tamara Loos
Associate Professor of Southeast Asian History
Cornell University

Gregore Pio Lopez
PhD Candidate, Crawford School of Economics and Government
Australian National University

Trevor H.J. Marchand
Professor of Social Anthropology
School of Oriental and African Studies

Thomas Marois
Lecturer in Development Studies
School of Oriental and African Studies, University of London

Andrew MacGregor Marshall
Freelance journalist and author

Geoff Mann
Associate Professor
Simon Fraser University

Mary E. McCoy
Lecturer & Outreach Coordinator
University of Wisconsin-Madison

Colleen McGinn
PhD Candidate
Columbia University

Katharine McGregor
Senior Lecturer in Southeast Asian History
University of Melbourne

Shawn McHale
Associate Professor of History, Elliott School of International Affairs
George Washington University

Robert Meeropol
Executive Director
Rosenberg Fund for Children

Gayatri Menon
Department of Sociology
Franklin and Marshall College

Mary Beth Mills
Professor of Anthropology
Colby College

Art Mitchells-Urwin
SOAS Thai Society President
School of Oriental and African Studies, University of London

Michael Montesano
Visiting Research Fellow
Institute of Southeast Asian Studies, Singapore

Rosalind Morris
Professor, Department of Anthropology
Columbia University

Frank Munger
Professor of Law
New York Law School

Melissa Nickols
Honours Candidate
Australian National University

Nguyen-vo Thu-huong
Associate Professor, Asian Languages and Cultures and Asian American Studies
University of California, Los Angeles

Don Nonini
Professor of Anthropology
University of North Carolina, Chapel Hill

Rachel Sarah O'Toole
Assistant Professor of History
University of California, Irvine

Piya Pangsapa
Head and Senior Lecturer, Institute for Gender and Development Studies
The University of the West Indies

Raj Patel
Visiting Scholar, Center for African Studies
University of California at Berkeley

Jamie Peck
Canada Research Chair in Urban & Regional Political Economy
University of British Columbia

Maurizio Peleggi
Associate Professor, Department of History
National University of Singapore

Thomas Pepinsky
Assistant Professor, Department of Government
Cornell University

Sheldon Pollock
Ransford Professor of Sanskrit and Indian Studies
Columbia University

Oliver Pye
Lecturer for Southeast Asian Studies
Bonn University

Rahul Rao
Lecturer in Politics
School of Oriental and African Studies, University of London

Rajah Rasiah
Khazanah Nasional Chair of Regulatory Studies and Professor of Technology
and Innovation Policy, Faculty of Economics and Administration
University of Malaya

Leon Redler
Faculty (since 1970), Former Chair of the Association
Philadelphia Association, London, UK

Anthony Reid
Professor [emeritus]
Australian National University

Craig Reynolds
Professor, School of Culture, History, and Language
Australian National University

Andrea Riemenschnitter
Professor and Chair of Modern Chinese Studies, Director of the
University Research Priority Program “Asia and Europe”
University of Zurich

Jonathan Rigg
Professor, Geography Department
Durham University

Geoffrey B. Robinson
Professor and Vice-Chair, Department of History
University of California, Los Angeles

Garry Rodan
Professor of Politics and International Studies
Murdoch University

John Roosa
Associate Professor, History Department
University of British Columbia

Danilyn Rutherford
President, Society for Cultural Anthropology
Professor and Chair, Department of Anthropology
University of California, Santa Cruz

Saskia Sassen
Robert S. Lynd Professor of Sociology, Department of Sociology
Co-Chair, Committee on Global Thought
Columbia University

Wolfram Schaffar
Professor for Development Studies, Institute of Development Studies
University of Vienna

Tilman Schiel
Professor, Chair of Insular Southeast Asian Studies
University of Passau

Johannes Dragsbaek Schmidt
Associate Professor
Aalborg University

Sarah Schulman
Distinguished Professor of the Humanities
City University of New York

Raymond Scupin
Director, Center for International and Global Studies and Chair, Department of
Anthropology and Sociology
Lindenwood University

Laurie J. Sears
Professor of History and Director, Southeast Asia Center
University of Washington

Mark Selden
Coordinator
The Asia-Pacific Journal

Sarah Sexton
The Corner House, UK

Jeffrey Shane
Southeast Asian Librarian, Curator, David K. Wyatt Thai Collection and
Chair of CORMOSEA
Ohio University

John T. Sidel
Sir Patrick Gillam Professor of International and Comparative Politics
London School of Economics and Political Science

Dan Slater
Associate Professor, Department of Political Science
University of Chicago

elin o'Hara slavick
Distinguished Professor of Art
University of North Carolina, Chapel Hill

Claudio Sopranzetti
PhD Candidate
Harvard University

Chris Sneddon
Associate Professor, Environmental Studies Program and Geography
Department
Dartmouth College

Irene Stengs
Senior Research Fellow, Ethnology Department, Meertens Institute
Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences

Carolyn Strange
Senior Fellow, School of History
Australian National University

Donald K. Swearer
Harvard University

David Szanton
Executive Director, emeritus, International and Area Studies Center
University of California, Berkeley

Eduardo Climaco Tadem
Professor of Asian Studies
University of the Philippines, Diliman

Teresa S. Encarnacion Tadem
Professor of Political Science
University of the Philippines, Diliman

Neferti Tadiar
Professor and Chair, Department of Women's, Gender, & Sexuality Studies
Barnard College

Eric Tagliacozzo
Associate Professor, Department of History
Cornell University

Michelle Tan
Independent Scholar

Nicola Tannenbaum
Professor of Anthropology, Department of Sociology & Anthropology
Lehigh University

Nicholas Tapp
Professor Emeritus, Australian National University
Chair, Department of Sociology, East China Normal University

Ross Tapsell
Lecturer in Asian Studies
Australian National University

Benjamin Tausig
PhD Candidate, Department of Music
New York University

James Taylor
Senior Lecturer
The University of Adelaide

Nora A Taylor
Alsdorf Professor of South and Southeast Asian Art, Department of Art
History, Theory and Criticism
School of the Art Institute of Chicago

Robert Tierney
Lecturer, School of Business
Charles Sturt University

Serhat Uenaldi
Doctoral Candidate
Humboldt-University of Berlin

Giles Ji Ungpakorn

Peter Vandergeest
Associate Professor, Department of Geography
York University

Andrew Walker
Senior Fellow, College of Asia and the Pacific
Australian National University

Joel Wainwright
Associate Professor, Department of Geography
Ohio State University

Napisa Waitoolkiat
Lecturer at South East Asian Institute of Global Studies
Payap University

Meredith L. Weiss
Associate Professor of Political Science
University at Albany, SUNY

Marion Werner
Department of Geography
University at Buffalo, SUNY

Cornel West
Class of 1943 University Professor
Center for African American Studies
Princeton University

Frederick F. Wherry
Associate Professor of Sociology
University of Michigan (Ann Arbor)

Jerome Whitington
Research Fellow, Asia Research Institute
National University of Singapore

Ingrid Wijeyewardene
Lecturer
University of New England

Andrew Willford
Associate Professor of Anthropology
Cornell University

Joanna Williams
Professor Emerita, History of Art & South/Southeast Asian Studies
University of California at Berkeley

Ara Wilson
Director, Program in the Study of Sexualities and Associate Professor,
Women's Studies & Cultural Anthropology
Duke University

Leslie Woodhouse
Lecturer, History
University of San Francisco

Susan L. Woodward
The Graduate Center
City University of New York

Rebecca Zorach
Associate Professor, Art History
University of Chicago

กูคือไพร่แต่ไม่ใช่ทาส

2012-02-01T16:01:00.000-08:00

http://www.prachatai.com/journal/2012/02/39057

จดหมายจากผู้อ่าน: ความในใจสุดท้ายจากคนเสื้อแดงคนหนึ่ง ถึงจตุพร พรหมพันธ์

Wed, 2012-02-01 23:27

กูคือไพร่แต่ไม่ใช่ทาส

ฟังจตุพรจัดรายการชูธง และการแถลงข่าวครั้งล่าสุดแล้ว ยังวนเวียนอยู่แต่กับประเด็น

1.ขอให้นิติราษฎร์หยุดการเคลื่อนไหว เพื่อไม่ให้เกิดเงื่อนไขการทำรัฐประหาร

2.ถึงเดินหน้าต่อไป ก็ไม่มีทางสำเร็จได้ เพราะไม่มี ส.ส.หรือ ส.ว.คนไหน จะกล้ายกมือโหวตให้ในสภาแม้แต่คนเดียว ( แม้แต่หัวหมู่ทะลวงฟัน ที่ไม่เคยกลัวสิ่งใดแม้แต่ความตาย )

ถ้าหากท่านใดก็แล้วแต่ จะเข้าไปฟังการแถลงข่าว ( อีกครั้ง ) ของท่านตู่ในวันพรุ่งนี้ อยากฝากคำถามไปแถมแทนสักสามสี่ข้อ ( เนื่องจากผมอยู่ต่างประเทศ ไปถามเองไม่ได้ )

1.ที่ท่านตู่มาขอร้องให้นิติราษฎร์หยุดการเคลื่อนไหว เพื่อหยุดเงื่อนไขการปฏวัตินั้น เอ่อ...ท่านตู่ครับ นึกหรือครับ ว่าถ้าไม่มีเรื่องนี้แล้วเขาจะไม่หาเรื่องอื่น มาหาเรื่องปฏิวัติรัฐบาลของท่านได้ โง่หรือซื้อบื้อครับ

2.ที่ท่านตู่บอกว่า ไม่มีใครกล้ายกมือโหวตให้กฏหมายข้อนี้แม้แต่คนเดียว แม้แต่หัวหมู่ทะลวงฟันที่ไม่เคยกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมแบบท่าน แล้วอุดมการณ์ที่ท่านและพรรคพวกพร่ำเพ้อวันละสามเวลาหลังอาหารและก่อนนอน ให้พวกเราเสื้อแดงต้องออกไปเจ็บไปตายแทนพวกท่าน ที่ว่าจะต่อสู้เพื่อความเสมอภาค ภราดรภาพ และความเท่าเทียมกันของคนไทยทุกคน

และสิ่งที่กลุ่มนิติราษฎร์เคลื่อนไหวทั้งหมด มันตอบโจทย์ได้ทุกข้อสำหรับที่พวกเราเสียเลือดเสียเนื้อต่อสู้กันมา แล้วทำไมท่านไม่ร่วมสู้ไปกับนิติราษฎร์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ควรจะทำที่สุดในตอนนี้ ความห้าว ความกล้า ความบ้าบิ่นไม่กลัวตาย ของจตุพร พรหมพันธ์ คนเดิมมันหายไปไหนหมด คนเราเมื่อถึงคราวต้องสู้ มันก็ต้องดับเครื่องใส่ ไสช้างชนให้มันรู้ดีรู้ชั่วกันไป

3.แทนที่จะมัวกลัวซ้ายกลัวขวาว่าจะโดนปฏิวัติ ก็ในเมื่อพวกท่านมีอำนาจรัฐอยู่ในมือแล้ว ทำไมถึงไม่หาทางป้องกันหรือหยุดยั้งมันละครับ มัวแต่มาเกรงใจ หรือเกี้ยเซี้ยกับหอกข้างแคร่ ที่คิดจะปฏิวัติท่านอยู่ทำไม ผบ.ทบ.ถ้าไม่เป็นที่น่าไว้ใจก็ย้ายสิครับ นายกฯมีอำนาจย้ายได้นี่ จะรอให้เขาปฏิวัติเสียก่อน แล้วค่อยมาสั่งปลดกลางอากาศ เหมือนตอนทักษิณสั่งปลดสนธิ เกิดเขาตัดสัญญาณโทรทัศน์ได้ ก่อนที่คำสั่งปลดจะสมบูรณ์ ก็จะเสียค่าโง่เหมือนอ้ายแม้วของผมไง จะหกปีอยู่แล้วยังไม่ได้กลับบ้านเลย นี่แหละผลของการไว้ใจศัตรูละ

4.และสุดท้าย หัวหมูทะลวงฟันอย่างท่านตู่ จะออกมาทำหน้าซีด ปากสั่น ละล้าละลังกลัวการปฏิวัติให้เสียภาพลักษณ์ ก็ทำไมไม่ยกมืออธิษฐานให้มันรีบปฏิวัติไว ๆ ทุกอย่างจะได้จบลงไปในคราวเดียว ไม่ต้องเหนื่อยกันหลายครั้ง เหมือนที่ท่านพี่เคยพร่ำบ่น ( สร้างภาพ..หรือเปล่า ) พอท่านตู่ได้เป็น ส.ส.แล้ว ความรู้สึกนึกคิดแบบนั้นอาจจะหายไป แต่พี่น้องเสื้อแดงทุกคนเขาไม่ได้หายตามท่านไปด้วย แต่ยังหนักแน่น และยิ่งเข้มข้น รอให้มันเขี่ยลูก ถ้าเริ่มเขี่ยเมื่อไหร่ รับรองได้บิวตี้ฟูลกันแน่นอน (เลียนสำนวนท่านณัฐวุฒิ ซึ่งก็ไม่รู้ว่า จะยังจำคำพวกนี้ได้หรือเปล่า )

สุดท้ายที่อยากฝากเตือนให้รู้สำนึก ที่ท่านตู่ ท่านเต้น ได้รับความรัก ความศรัทธา และการอุ้มชูจากพี่น้องเสื้อแดง ก็เพราะ ( ที่ปากบอกว่า ) ความใจสู้ ไม่กลัวเกรงต่อสิ่งใด และไม่ละทิ้งมวลชน ไม่เช่นนั้น ท่านก็จะไม่ต่างอะไรกับวีระ หรือวิสา ที่ได้ตายไปจากใจคนเสื้อแดงหมดแล้ว ก็ชวนเขามาสู้ตาย จนเขาทุ่มให้หมดใจ แต่ดันเสือกมาโดดรถหนีตอนเกิดการสู้รบแบบนั้น

และการออกมาลอยแพ (แถมยังแอบกระทืบซ้ำ) คณะนิติราษฎร์นั้น มันคือการทรยศต่ออุดมการณ์ ในการต่อสู้ของพี่น้องเสื้อแดงทั้งหมด เพราะทุกข้อที่อาจารย์นิติราษฎร์คิดและเขียนออกมา มันคือความต้องการ และความในใจของคนเสื้อแดงทั้งนั้น จะพูดว่านิติราษฎร์พูดและเขียนออกมาแทนใจคนเสื้อแดงทั้งหมดก็ว่าได้

อยากจะกลายเป็นคนที่โดนทิ้งไว้ข้างหลัง เพราะตามรถไฟขบวนก้าวหน้าไม่ทันไปอีกคนหรือไง จริงอยู่ ก่อนเลือกตั้งเราคือคนสำคัญของพวกท่าน แต่พอหลังเลือกตั้ง แม้แต่กฏหมายที่ประชาชนต้องการแก้ที่สุด ท่านยังกล้าประกาศว่าจะคว่ำเสียตั้งแต่ไม่ทันจะเริ่ม มันไม่ทำร้ายจิตใจกันไปหน่อยหรือ

อยากรู้เหมือนกัน ว่าถ้าตอนนี้นิติราษฎร์ถูกบีบให้ต้องตั้งพรรคการเมือง เพื่อขับเคลื่อนข้อเสนอให้กลายเป็นจริง ( เพราะพี่ ส.ส.เพื่อไทยไม่เอาด้วย ) ในการเลือกตั้งครั้งหน้า

ส.ส.เพื่อไทยที่สุดแสนจะปากดีในวันนี้ ( เช่นเฉลิมและประชา ประสพดี ) จะได้กลับมาเป็นท่าน ส.ส.ที่เคารพสักกี่คน

นิทาน(หลอกเด็ก)เรื่อง NED กับแดงล้มเจ้า ของสนธิ ลิ้มทองกุล

2012-01-29T20:38:00.001-08:00

http://www.go6tv.com/2012/01/ned.html

วันจันทร์ที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2555

นิทาน(หลอกเด็ก)เรื่อง NED กับแดงล้มเจ้า ของสนธิ ลิ้มทองกุล

วันก่อน(27 ม.ค. 55) สนธิ ลิ้มทองกุลจัดรายการคนเคาะข่าวแล้วพูดถึงเรื่องเงินสนับสนุนการล้มเจ้าในไทยอยู่ช่วงหนึ่ง ลองอ่านย่อหน้าด้านล่างนี้ดู

นายสนธิ ยังเปิดเผยอีกว่า NED-National Endowment for Democracy ให้เงินเอ็นจีโอไทยมาเกือบ 1 ล้านเหรียญ โดยเฉพาะเว็บไซต์ประชาไท ซึ่งผู้อำนวยการเว็บไซต์ถูกดำเนินคดีข้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ได้มาก้อนหนึ่ง 5 แสนเหรียญ หรือ 15 ล้านบาท ไปอบรมผู้นำท้องถิ่นให้เข้าใจเรื่องบทบาท ส.ส. ซึ่งก็เป็นผู้นำท้องถิ่นที่ใส่เสื้อแดงนั่นเอง ถึงเว็บไซต์ประชาไทจะปฏิเสธว่าการให้เงินมาไม่มีสิทธิต่อรองในการเสนอข่าว แต่ตนไม่เชื่อ เพราะเว็บไซต์นี้มีการจาบจ้วงและหมิ่นสถาบันฯ มาโดยตลอด

และ

พี่น้องรู้ไหม องค์กร NED – National Endowment for Democracy หรือที่ผมแปลเป็นภาษาไทยว่า องค์กรบริจาคเงินเพื่อประชาธิปไตยนั้น ปีที่แล้วให้เงินผ่านเอ็นจีโอเมืองไทยมาเท่าไร เกือบล้านเหรียญสหรัฐฯ เกือบ 30 ล้านบาท และพี่น้องรู้ไหมว่า มีเว็บไซต์ เว็บไซต์หนึ่ง ที่ได้รับเงินจาก NED 70 หรือ 80 % ของเงินที่ใช้เว็บไซต์นี้ มาจากงบของ NED คืองบฝรั่ง เว็บไซต์นั้นชื่อ เว็บไซต์ประชาไท ในรูปที่เห็นนั้น ผู้หญิงคนนี้คือ ผู้อำนวยการเว็บไซต์นี้ ซึ่งถูกข้อหาหมิ่นเจ้าไปแล้ว แปลกมาก ไม่มีใครปิดเว็บไซต์นี้ได้ เว็บไซต์นี้เส้นใหญ่เหลือเกิน ทั้งที่เว็บไซต์นี้เป็นเว็บไซต์สื่อกลางของพวกซ้ายล้มเจ้า พวกใต้ดินที่ต้องการล้มเจ้า แล้วรับเงินโดยตรงมาจาก NED หลักฐานมีหมด เพราะว่าองค์กรของอเมริกาเวลาให้เงินใคร ต้องลงโฆษณา ต้องแถลง เข้าไปเช็กได้ข่าวระบุชัด ให้เงิน ทางนี้ปฏิเสธว่า ถึงจะให้เงินก็ไม่มีสิทธิ์ไม่มีอำนาจต่อรองว่าเรื่องข่าวไหนควรจะลงไม่ควรจะลง ท่านผู้ชมเชื่อหรือเปล่าคำพูดอย่างนี้ ผมไม่เชื่อ เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

เพราะฉะนั้นเว็บไซต์ประชาไท จะเป็นเว็บไซต์ที่จาบจ้วงสถานบันกษัตริย์ หมิ่นสถาบันกษัตริย์มาตลอดเวลา ภาพที่ท่านเห็นคือเว็บไซต์ของ NED ระบุชัดเลยว่า Thailand ว่าให้เงินใครบ้าง มีอยู่ก้อนให้ไป 500,000 เหรียญสหรัฐ เท่ากับ 15 ล้านบาท เอาไปให้จัดสัมมนากับผู้นำท้องถิ่นเพื่อให้เข้าใจบทบาท ส.ส.มากขึ้น แล้ววันนี้ผู้นำท้องถิ่นที่ให้เงินจัดสัมมนาคือผู้นำอะไร ผู้นำท้องถิ่นที่ใส่เสื้อแดง เพราะฉะนั้นจะเห็นได้ชัด

ที่มา “สนธิ”แฉทุนมะกันหนุนหลังแก๊งล้มเจ้า-หวังยึดไทยสานฝันครองเอเชียแปซิฟิก

ในฐานะที่รู้จักทุน NED และทำงาน NGO พอได้อ่านสิ่งที่สนธิพูดมาก็อดขำไม่ค่อยได้ เลยคิดว่าน่าจะเขียนอะไรถึงซักหน่อย…เรามาดูกันดีกว่าว่า NED ให้ทุนใครบ้าง ให้ทุนแดงล้มเจ้าจริงมั้ย?
จากหน้าเวบที่สนธิอ้างถึง http://ned.org/where-we-work/asia/thailand เรื่องการให้ทุนของ NED (ทุนของ NED เป็นทุนที่ตรวจสอบได้ เพราะอย่างที่สนธิพูดนั่นแหละว่าเป็นทุนที่ได้เงินผ่านมาทางสภาคองเกรสของสหรัฐแล้ว NED จะเป็นคนพิจารณาว่าจะให้ทุนกับโครงการไหนที่เขียน proposal เข้าไปส่ง – ถ้าอยากได้ลองเขียนไปขอก็ได้นะ) เราจะพบว่าองค์กรที่รับทุนของ NED ในประเทศไทยมีทั้งหมดดังนี้

มาดูกันทีละองค์กรดีกว่าว่ามีใครบ้าง:

องค์กรแรก Campaign Committee for Human Rights (CCHR) หรือชื่อไทยคือ คณะกรรมการรณรงค์เพื่อสิทธิมนุษยชนไทย(ครส.) ที่มีเรื่องราวโด่งดังในปี 2009 ในประเด็นเรื่อง Sexual Harassment ในองค์กร โดย NED ให้เงินครส.เพื่อทำเรื่อง Human Rights Defender หรือนักปกป้องสิทธิมนุษยชนในทุกภาคส่วน สำหรับใครที่สงสัยความแดงขององค์กรนี้ ดูชื่อที่ปรึกษาอย่างปรีดา เตียสุวรรณ์ น่าจะการันตีความแดงได้ ครส.ได้เงินจาก NED ทั้งสิ้น 50,000 เหรียญสหรัฐ

องค์กรต่อมา Center for International Private Enterprise (CIPE) องค์กรนี้เป็นองค์กรระหว่างประเทศ ทำงานด้านการต่อต้านคอรัปชั่น โดยพาร์ทเนอร์ที่ทำงานร่วมกันในไทยคือ Thai Institute of Directors (IOD) หรือชื่อไทยคือ สมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย ก่อตั้งขึ้นโดยการสนับสนุนของหน่วยงานหลักที่เกี่ยวข้องกับตลาดทุน คือ สำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.) ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ธนาคารแห่งประเทศไทย มูลนิธิกองทุนพัฒนาระบบตลาดทุน รวมทั้งองค์การระหว่างประเทศคือธนาคารโลก (World Bank) สำหรับโครงการที่ CIPE ได้มาทำในประเทศไทย ได้เงินจาก NED 149,041 เหรียญสหรัฐ ซึ่งเป็นโครงการที่เรื่องความตื่นตัวของภาคธุรกิจเกี่ยวกับการคอร์รัปชั่น

องค์กรที่ 3 คือ Cross Cultural Foundation (CRCF) หรือ มูลนิธิผสานวัฒนธรรม มีสมชาย หอมลออ (อีกข่าว) ที่ได้รับการแต่งตั้งเป็น คอป.ในสมัยรัฐบาลอภิสิทธิ เป็นประธานมูลนิธิฯ นี่ก็น่าจะช่วยรับประกันความแดงขององค์กรได้ CRCF ได้ทุนจาก NED 50,000 เหรียญสหรัฐ

องค์กรที่4 Environmental Litigation and Advocacy for the Wants (ENLAW) โครงการนิติธรรมสิ่งแวดล้อม ทำเรื่องคดีสิ่งแวดล้อมระหว่างรัฐ/นายทุนกับชุมชน ไม่เกี่ยวกับเรื่องการเมือง ได้เงินไป 40,000 เหรียญสหรัฐ

องค์กรที่5 Foundation for Community Educational Media มูลนิธิสื่อเพื่อการศึกษาของชุมชน ได้ไป 50,000 เหรียญสหรัฐ เพื่อจัดทำเวบข่าวประชาไท(อันนี้คงไม่ต้องพูดมาก เพราะสนธิน่าจะพูดไปหมดแล้ว)

องค์กรต่อมา National Democratic Institute for International Affairs (NDI หรือ NDIIA) ได้เงินไปถึง 500,000 เหรียญสหรัฐ เดี๋ยวมาดูกันทีหลังว่าองค์กรนี้เป็นใครมาจากไหน ทำไมถึงได้เงินเยอะขนาดนี้

องค์กรสุดท้ายตามลิสท์ที่ NED ประกาศไว้ Thai Volunteer Service (TVS) หรือ มูลนิธิอาสาสมัครเพื่อสังคม(มอส.) ที่สำนักงานตั้งอยู่ที่เดียวกับประชาไทและคณะกรรมการรณรงค์เพื่อการปฏิรูปสื่อ (คปส.) ที่คุณสุภิญญา กลางณรงค์เคยทำอยู่ (และในอดีตก็ตั้งอยู่ที่เดียวกับ ครป. ที่สุริยะใส กตะศิลาเคยทำอยู่) ได้ไป 50,000 เหรียญสหรัฐเช่นกัน

จากลิสท์รายชื่อที่มีอยู่ในเวบไซท์ก็น่าจะพอบอกแนวทางบางอย่างได้บ้าง แต่เรามาดูกันดีกว่าว่าองค์กรที่ได้เงินทุนถึง 500,000 เหรียญสหรัฐที่นายสนธิบอกว่า “…มีอยู่ก้อนให้ไป 500,000 เหรียญสหรัฐ เท่ากับ 15 ล้านบาท เอาไปให้จัดสัมมนากับผู้นำท้องถิ่นเพื่อให้เข้าใจบทบาท ส.ส.มากขึ้น แล้ววันนี้ผู้นำท้องถิ่นที่ให้เงินจัดสัมมนาคือผู้นำอะไร ผู้นำท้องถิ่นที่ใส่เสื้อแดง เพราะฉะนั้นจะเห็นได้ชัด” นั้นคือใคร

National Democratic Institute for International Affairs หรือ NDI เป็นองค์กรที่เบสที่วอชิงตัน ดี.ซี. ทำงานด้านการพัฒนาประชาธิปไตยในหลายประเทศทั่วโลก ซึ่ง mandate ของ NDI ก็ถือว่าตรงกับเป้าประสงค์ของ NED อยู่มากทีเดียว เมื่อลองมาโฟกัสดูในส่วนของประเทศไทย ซึ่งนายสนธิได้บอกว่าเงิน 500,000 เหรียญสหรัฐนั้นถูกใช้ไปจัดสัมมนากับผู้นำท้องถิ่นที่เป็นเสื้อแดง(หรือบ่มเพาะให้เป็นเสื้อแดง) ในส่วนของประเทศไทย NDI ได้แจ้งไว้ในหน้า http://www.ndi.org/thailand ว่าทางองค์กรมีกิจกรรมโครงการใดบ้างในประเทศ โดยย่อหน้าที่สำคัญควรอ่านคือ Current NDI Programs ซึ่งเขียนว่า

Current NDI Programs
Since 2007, the Institute has worked on programs to restore democratic institutions, strengthen and promote political party development and increase dialogue between elected officials and constituents.
NDI’s current National Endowment for Democracy-funded program promotes citizen participation in political processes and strengthens the relationship between citizens and newly elected representatives. Together with the King Prajadhipok Institute and the Political Development Council, constituency dialogues aimed at increasing citizen participation are being coordinated to address concerns in 12 target provinces.

โครงการล่าสุดของ NDI ซึ่งได้รับเงินสนับสนุนจาก NED คือการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการทางการเมือง แค่เสริมศักยภาพ/ความเข้มแข็งของความสัมพันธ์ระหว่างประชาชนและส.ส.ที่ได้รับเลือกมา และที่สำคัญคือ…โครงการนี้ NDI ไม่ได้ทำโดยลำพัง แต่หากเป็นความร่วมมือกับ the King Prajadhipok Institute (KPI) หรือสถาบันพระปกเกล้า และ Political Development Councilสภาพัฒนาการเมือง

เมื่ออ่านมาถึงบรรทัดนี้เราก็พลันร้องเหยดดดด ขึ้นมาในใจ นี่แปลว่าสถาบันพระปกเกล้าและสภาพัฒนาการเมืองสนับสนุนเสื้อแดง(ล้มเจ้า)อย่างนั้นหรือ? หรือจริงๆ แล้ว เรื่อง NED สนับสนุนแดงล้มเจ้าเป็นเพียงแค่ทฤษฎีสมคบคิดโลกเก่าที่ว่าอเมริกาจะครองโลก(ผู้นำความคิดนี้ ณ เวลานี้คือบลอกเกอร์ชื่อดัง(?) ที่ใช้นามแฝงว่า Land Destroyer - สนธิเองก็ใช้ภาพจากหน้าบลอกของ Land Destroyer ในรายการด้วย) เรื่องนี้ผู้อ่านก็น่าจะสามารถพิจารณาเองได้ไม่ยากนัก

แต่จริงๆ แล้วนายสนธิไม่ควรลืมกรณีปฏิญญาฟินแลนด์ว่าผลของการจับแพะชนแกะนั้นเป็นอย่างไร…นี่เตือนกันด้วยความเป็นหวังดี เพราะถ้าวันดีคืนดีเกิด NED ประชาไท NDI สถาบันพระปกเกล้า สภาพัฒนาการเมือง ลุกขึ้นมาฟ้องร้องในกรณีการหมิ่นประมาทขึ้นมาท่าทางจะดูไม่จืดเลยทีเดียว

ไว้ถ้าว่างๆ อีกเมื่อไหร่ จะลองหาเวลามาเขียนเพิ่มเรื่องทำไมอเมริกาถึงไม่น่าจะคิดล้มล้างสถาบันกษัตริย์ของไทย แต่ต้องว่างจริงๆ และอ่านหนังสือให้จบก่อน

หมายเหตุ:สำนักข่าว ASTV ควรพิจารณาการเขียนข่าวของคนเขียนสรุปรายการคนเคาะข่าวตามลิงค์ที่ให้ไว้ข้างบนได้แล้ว เพราะสรุปความผิดไปหลายกิโลเมตร จากที่ว่าองค์กรหนึ่ง(ซึ่งก็คือ NDI) ได้เงินจาก NED มา 5แสนเหรียญ ไปเป็น “โดยเฉพาะเว็บไซต์ประชาไท ซึ่งผู้อำนวยการเว็บไซต์ถูกดำเนินคดีข้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ได้มาก้อนหนึ่ง 5 แสนเหรียญ หรือ 15 ล้านบาท ไปอบรมผู้นำท้องถิ่นให้เข้าใจเรื่องบทบาท ส.ส. ซึ่งก็เป็นผู้นำท้องถิ่นที่ใส่เสื้อแดงนั่นเอง” ถ้านี่ไม่ใช่ความตั้งใจของ ASTV ที่จะก่อให้เกิดความเข้าใจผิด(โดยฉวยโอกาสจากความเป็นคนขี้เกียจอ่านหนังสือของคนไทย) ก็แปลว่าคนที่เขียนข่าวนี้ไม่มีความสามารถในการเขียนมากพอที่จะเป็นนักข่าวได้

ขอขอบคุณ

http://mhonism.com/2012/01/29/%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B9%87%E0%B8%81/

สุรชัย แซ่ด่าน เตรียมอดข้าวประท้วง จี้ทำไมนักโทษคดีหมิ่นไม่ได้ย้าย

2012-01-23T15:27:00.000-08:00

http://www.prachatai.com/journal/2012/01/38885

สุรชัย แซ่ด่าน เตรียมอดข้าวประท้วง จี้ทำไมนักโทษคดีหมิ่นไม่ได้ย้าย
Mon, 2012-01-23 15:17

23 ม.ค.55 มีรายงานข่าวจากผู้เข้าเยี่ยมผู้ต้องขังที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ ระบุว่า นายสุรชัย ด่านวัฒนานุสรณ์ หรือแซ่ด่าน ผู้ต้องขังคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ หรือความผิดตามมาตรา 112 ได้เตรียมยื่นหนังสือร้องเรียนต่ออธิบดีกรมราชทัณฑ์กรณีที่ผู้ต้องขังคดีหมิ่นฯ ไม่ได้รับการพิจารณาให้ย้ายไปยังเรือนจำชั่วคราว และจากนั้นหากไม่มีความคืบหน้าสุรชัยเตรียมจะอดอาหารประท้วง

นายสุรชัยระบุว่า การจะพิจารณาว่าผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดตามมาตรา 112 เป็นผู้ต้องหาทางการเมืองหรือไม่ ต้องพิจารณาถึง1.กระบวนการทางความคิด 2.พฤติการณ์การกระทำผิด และ 3.สถานการณ์การเมืองในขณะนั้น สำหรับกระบวนทางความคิดนั้นเป็นที่ชัดเจนว่าตนเองมีกระบวนทางความคิดทางการเมืองมาตลอด 40 ปี คดีนี้ถือเป็นการกระทำผิดทางมโนธรรม ซึ่งเป็นความผิดขั้นสูงกว่าการร่วมชุมนุมเสียอีก ส่วนพฤติการณ์การกระทำความผิด ก็เกิดจากการเปิดเวทีอภิปรายซึ่งเป็นการกล่าวอย่างเป็นเหตุเป็นผล เป็นระบบ ไม่ได้ดูหมิ่น อาฆาตมาดร้ายต่อผู้ใด ส่วนสถานการณ์การเมืองหรือบริบทในเวลานั้นก็เห็นได้ชัดว่ามีการนำสถาบันมาเป็นคู่ขัดแย้งทางการเมือง ซึ่งเป็นต้นเหตุทำให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์

สุรชัยระบุว่า เมื่อรวมทั้งสามอย่างนี้แล้วสามารถสรุปได้ว่าผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดตามมาตรา 112 นั้นมีสถานภาพเป็นนักโทษการเมืองอย่างไม่มีทางปฏิเสธได้ ควรได้รับการควบคุมตัวในสถานที่ควบคุมตัวพิเศษ ไม่ว่าระหว่างการพิจารณาคดีหรือแม้แต่ส่วนที่ได้รับโทษเด็ดขาดแล้ว เพราะคดีนี้มีความอ่อนไหว มีแรงเสียดทานสูง ไม่มีความปลอดภัยเมื่ออยู่รวมกับผู้ต้องขังทั่วไป ที่ผ่านมาจะเห็นว่ามีผู้ต้องขังคดีนี้หลายคนถูกทำร้าย แม้แต่ตนเองซึ่งนับว่าเป็นผู้มีชื่อเสียงและมีประสบการณ์การติดคุกมานานก็ยังถูกดูหมิ่นเหยียดหยามจากเจ้าหน้าที่ที่มีความคิดตรงข้าม ทำให้ที่ผ่านมาตนประกาศจะอดข้าวไปแล้วครั้งหนึ่ง กรณีที่มีเจ้าหน้าที่โยนอาหารของตนลงกับพื้น จนผู้บังคับบัญชาระดับสูงต้องมาไกล่เกลี่ย

สุรชัยระบุอีกว่าไม่เห็นด้วยที่คณะกรรมการที่พิจารณาเงื่อนไขของผู้จะได้รับการย้ายไปเรือนจำใหม่เป็นข้าราชการประจำจากราชทัณฑ์ เพราะย่อมมีความเกรงกลัวต่อแรงเสียดทาน เห็นพรรคประชาธิปัตย์ออกมาค้านก็กลัว ทั้งที่คณะกรรมการอิสระตรวจสอบและค้นหาความจริงเพื่อการปรองดอง (คอป.) ก็เสนอให้ครอบคลุมถึงผู้ต้องโทษคดีหมิ่นฯด้วยแล้วก็ตาม ดังนั้น ผู้พิจารณาเรื่องนี้ควรเป็นรัฐบาลและฝ่ายการเมือง

“ถูกคดีหมิ่นเป็นการเมืองขั้นสูงกว่า ส.ส.กระทำผิดเสียอีก ถ้าไม่นับเท่ากับดูถูกเรา เราสู้มาตั้ง 40 ปี ถ้าอาทิตย์นี้ผ่านไปยังไม่มีคำตอบ สิ่งที่จะทำต่อไปคืออดอาหารประท้วง” สุรชัยกล่าว

หวังตั้ง "เครือข่ายผู้ต้องขัง" เดินเรื่องประกันเอง
ธันย์ฐวุฒิ (ของสงวนนามสกุล) ระบุว่า อย่างไรนักโทษคดีหมิ่นฯ ก็ควรจะต้องได้รับการย้ายไปเรือนจำชั่วคราวด้วย เพราะผู้ต้องโทษคดีนี้ซึ่งเป็นคดีทางความคิดแต่เมื่ออยู่ในเรือนจำจะลำบากกว่าปกติ ถูกดูหมิ่นเหยียดหยาม ช่วงแรกหลายคนถูกกลั่นแกล้งด้วย นอกจากนี้ในสายตาของเขาคดีนี้ถือเป็นการเมืองมากที่สุด เพราะข้อหานี้ถูกนำมาใช้กลั่นแกล้งทางการเมืองได้ง่าย

“เราไม่ได้หวังว่าที่นั่นจะสุขสบายกว่านี้ มันไม่สำคัญเท่ากับการได้อยู่เป็นกลุ่มก้อน มีคนมาเยี่ยม แบบที่ไม่ใช่เยี่ยมนักโทษอาญา แต่มาเยี่ยมในฐานะสหายร่วมรบ และอย่างน้อยที่สุดข่าวสารต่างๆ จะได้รับรู้กันอย่างรวดเร็ว” ธันย์ฐวุฒิกล่าว

เขาระบุด้วยว่า อยากให้มีกลุ่ม “เครือข่ายผู้ได้รับผลกระทบจากการถูกคุมขังจากเหตุการณ์ความขัดแย้งทางการเมืองตั้งแต่รัฐประหาร 2549” โดยให้ทนายหรือตัวแทนของผู้ต้องขังจัดแถลงข่าวข้อเรียกร้อง ความคืบหน้าต่างๆ เป็นระยะ โดยเฉพาะเรื่องประกันตัวโดยประสานกับรัฐบาลโดยตรง ไม่ขึ้นต่อ นปช.

สมยศตระเวรคุกหลายจังหวัด ระบุแออัดขั้นวิกฤต
สมยศ พฤกษาเกษมสุข ผู้ต้องขังคดีหมิ่นอีกรายที่เพิ่งถูกย้ายกลับมายังเรือนจำพิเศษกรุงเทพ หลังต้องย้ายที่คุมขังไปยังจังหวัดสระแก้ว เพชรบูรณ์ นครสวรรค์ เพื่อสืบพยานโจทก์และมีกำหนดต้องไปจังหวัดสงขลาอีก ระบุว่า สภาพความเป็นอยู่ในเรือนจำต่างจังหวัดค่อนข้างแย่ เนื่องจากมีนักโทษล้นเกิน

“มันแออัดทุกตารางนิ้ว เคยเห็นหมาโดนยัดขังกรงในรถแบบที่ออกข่าวไหม นั่นแหละ คุกเมืองไทยวิกฤตแล้ว”

สำหรับประเด็นการย้ายผู้ต้องขังคดีการเมืองไปยังเรือนจำแห่งใหม่นั้น สมยศระบุว่าตนเองเฉยๆ กับเรื่องนี้ แม้มันอาจจะดีในแง่จำแนกแยกแยะคนได้ แต่บางทีการเอานักโทษการเมืองไปอยู่รวมกันอาจเป็นประโยชน์กับรัฐในแง่การควบคุมได้สะดวกยิ่งขึ้นด้วยซ้ำไป นอกจากนี้ที่คุมขังใหม่ยังมีสภาพเป็นตึกที่ไม่มีสนามหรือพื้นที่โล่ง

“คุกการเมืองมันควรจะดีกว่านี้ เพราะมันเป็นคดีทางความคิด และเป็นเรื่องสิทธิเสรีภาพในระบอบประชาธิปไตย” สมยศกล่าว

สุนัย รำลึกวีรชน 20 1 1012

2012-01-23T15:24:00.000-08:00

สุนัย รำลึกวีรชน 20 1 1012

http://www.youtube.com/watch?v=6IAzhO2W-qQ&feature=related

คนเชียงใหม่ร่วมรณรงค์ แก้ 112 ชี้แดงมีหลายเฉด 'กลัว-กล้า' ต่างกัน

2012-01-22T09:33:00.001-08:00

http://www.prachatai3.info/journal/2012/01/38875

คนเชียงใหม่ร่วมรณรงค์ แก้ 112 ชี้แดงมีหลายเฉด ‘กลัว-กล้า’ ต่างกัน

Sun, 2012-01-22 17:24

คนเชียงใหม่ทยอยลงชื่อแก้ไข ม.112 ชี้เสื้อแดงมีหลายเฉดมีความกลัวความกล้าต่างกัน เพราะได้รับข้อมูลและมีความเข้าใจหลายระดับ ดีเจวิทยุชุมชนชี้ต้องเผยแพร่ความรู้ความเข้าใจอย่างต่อเนื่อง ให้ชาวบ้านมีส่วนร่วมกับกิจกรรมอย่างแท้จริง ส่งแบบฟอร์มกระจายไปตามที่ต่างๆ เช่น สถานีวิทยุชุมชน ร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านลาบ อู่ซ่อมรถ และแผงหวย ของคนเสื้อแดง อำเภอและจังหวัดข้างเคียงเช่น ลำพูน, ลำปาง และเชียงราย

ชาวเชียงใหม่สนใจเริ่มทยอยมาลงชื่อสนับสนุนการรณรงค์แก้ไข ม.112 โดยทางสถานีได้กระจายแบบฟอร์มไปตามร้านค้า เช่น สถานีวิทยุชุมชน ร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านลาบ อู่ซ่อมรถ และแผงหวย ของคนเสื้อแดง อำเภอและจังหวัดข้างเคียงเช่น ลำพูน, ลำปาง และเชียงราย

22 ม.ค. 55 – ที่ร้านเร้ดค้อฟฟี่ ถ.ศรีดอนไชย อ.เมือง จ.เชียงใหม่ ได้จัดกิจกรรม รับฟังการถ่ายทอดเสียง งานอภิปราย “ลบล้างผลพวงรัฐประหาร-นิรโทษกรรม-ปรองดอง” (รวมถึงไลน์สัญญาณเสียงออกอากาศทางคลื่น 99.15 MHz) และลงชื่อเพื่อแก้ไข ม.112 โดยมีผู้สนใจทยอยมาลงชื่อตั้งแต่วันที่ 15 ม.ค. 55 ซึ่งเป็นวันแรกของการรณรงค์

ลุงมังกร ชาวบ้านป่าตัน อ.เมือง จ.เชียงใหม่ กล่าวว่าอยากให้มีการจัดกิจกรรมของนิติราษฎร์ในหัวเมือง เช่น อุบล ขอนแก่น เชียงใหม่ และเมืองใหญ่ตามต่างจังหวัด เพื่อที่จะได้เผยแพร่แนวคิดนี้ในวงกว้างมากขึ้น เมื่อถามว่ามีความกลัวในการลงชื่อครั้งนี้หรือไม่ ลุงมังกรกล่าวว่าไม่กลัวเพราะตนก็ทำตามกรอบกฎหมายทุกอย่าง

พี่มีน ชาวบ้านจาก อ.สันทราย อายุ 41 ปี ทำอาชีพค้าขาย กล่าวว่าในด้านกฎหมายไม่กลัวที่จะลงชื่อครั้งนี้ เพราะคิดว่าเป็นสิทธิตามรัฐธรรมนูญ ทั้งนี้ประสบการณ์ที่ได้ร่วมนำแบบฟอร์มไปให้เพื่อนบ้านที่เป็นเสื้อแดงลงชื่อสนับสนุนการแก้ไขกฎหมายนี้ พบว่าหลายรายยังไม่กล้าลงรายชื่อ เพราะยังไม่เข้าใจกระบวนการนี้ ที่ต้องมีการเตรียมเอกสาร เช่น สำเนาบัตรประชาชน สำเนาทะเบียนบ้าน อาจมีความกลัวว่าข้อมูลของตัวเองจะถูกนำไปเผยแพร่แล้วมีผลกระทบต่อหน้าที่การงานหรือเป็นที่จับตาของทางการ และถึงแม้คนเสื้อแดงแถวบ้านจะมีจานดำ ได้ดูว๊อยซ์ทีวีหรือเอเชียอัพเดท พูดคุยประเด็นนี้ (ม.112) กันบ้าง แต่คนเสื้อแดงก็มีหลายเฉด มีความเข้าใจและความกล้าต่างกัน มีทั้งที่กล้าลงชื่อและไม่สะดวกที่จะลงชื่อ

นายจักรพันธ์ บริรักษ์ ผู้จัดรายการคลื่นสร้างสรรค์สังคมเชียงใหม่ (FM 99.15 MHz) ให้ความเห็นว่าหลังจากที่ทางสถานีร่วมรณรงค์ร่วมกับส่วนกลางมาตั้งแต่วันที่ 15 ม.ค. 55 เป็นต้นมา ก็มีชาวบ้านที่รับฟังคลื่นทยอยมาลงชื่อกว่า 50 คนแล้ว และอาสานำเอกสารจากส่วนกลางไปให้เพื่อนบ้านร่วมลงชื่ออีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งคาดว่าจะมีคนร่วมแก้กฎหมายนี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หากมีการประชาสัมพันธ์และจัดกิจกรรมอย่างต่อเนื่อง

จักรพันธ์ตั้งเป้าว่าจะมีการจัดรายการผ่านสถานีให้ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการแก้ไข ม.112 อย่างต่อเนื่อง โดยในส่วนของสถานีก็ทำหน้าที่นี้มาตั้งแต่ตั้งสถานีแล้ว (ธันวาคม 2553) ตั้งแต่สถานการณ์ทางการเมืองยังมีความซุ่มเสี่ยงต่อการถูกกลั่นแกล้งด้วยข้อหาความมั่นคง จนมาถึงปัจจุบันที่ได้รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง นอกจากนี้ยังจะมีการจัดเวทีเสวนาเรื่องนี้ทุกเดือน โดยเชิญวิทยากรจากส่วนกลางมาให้ความรู้ความเข้าใจแก่ชาวบ้านที่ฟังวิทยุชุมชนอีกด้วย รวมทั้งต้องกระจายแบบฟอร์มการแก้ไข ม.112 นี้ในวงกว้างมากที่สุดเพื่อให้ชาวบ้านได้มีส่วนร่วมกับการณรงค์นี้อย่างแท้จริง

โดยทางสถานีได้กระจายแบบฟอร์มไปตามสถานที่ต่างๆ เช่น สถานีวิทยุชุมชน ร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านลาบ อู่ซ่อมรถ และแผงหวย ของคนเสื้อแดง อำเภอและจังหวัดข้างเคียงเช่น ลำพูน, ลำปาง และเชียงราย (มีทั้งสะดวกให้ประชาสัมพันธ์ทางเว็บไซต์และไม่สะดวกประชาสัมพันธ์)

……

สำหรับผู้สนใจร่วมรณรงค์ในภาคเหนือในขณะนี้ (ณ เดือนมกราคม 2555 เตรียมสำเนาบัตรประชาชนและสำเนาทะเบียนบ้าน ไปลงชื่อได้ที่ …

ร้าน Book Re:public ถนนเลียบคันคลอง ต.สุเทพ อ.เมือง จ.เชียงใหม่

ร้าน 9 บรรทัด ซ.ชมจันทร์ อ.เมือง จ.เชียงใหม่

ร้านเร้ดคอฟฟี่ ถ.ศรีดอนไชย อ.เมือง จ.เชียงใหม่

ร้านก๋วยเตี๋ยวราษฎร ซ.ขนมบ้านอาจารย์ (หลังมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่) อ.เมือง จ.เชียงใหม่

ร้ายบัวเทพก๋วยเตี๋ยวน้ำตก ต.ท่ากว้าง อ.สารภี จ.เชียงใหม่

จ.เชียงราย ที่วิทยุชุมชน FM 100.5 MHz อ.เมือง จ.เชียงราย

วิวาทะพี่น้องร่วมคณะนิติศาสตร์:สมคิดวิพากษ์-วรเจตน์โต้ตอบ ตีความกม.ต่างกัน แต่ห้องทำงานอยู่ติดกัน

2012-01-21T08:30:00.000-08:00

http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1327048750&grpid=01&catid=01

วิวาทะพี่น้องร่วมคณะนิติศาสตร์:สมคิดวิพากษ์-วรเจตน์โต้ตอบ ตีความกม.ต่างกัน แต่ห้องทำงานอยู่ติดกัน
วันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2555 เวลา 21:30:00 น.
Share

รับชมข่าว VDO

"ผมไม่ได้คิดจะโต้นิติราษฎร์นะเพราะนิติราษฎร์เขากู่ไม่กลับแล้ว จะเตือนอะไรเขาก็ไม่ได้ จะทำอะไรเขาก็ไม่ได้ ที่ผมตั้งคำถาม 15 ข้อในเฟซบุ๊ก ผมไม่ได้คิดจะถามนิติราษฎร์ แต่ผมตั้งเพื่อถามนักศึกษาว่า จะทำอะไร จะเห็นด้วยกับใครคิดให้ดีนะ"

-สมคิด เลิศไพฑูรย์ อธิการบดี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

"ผมถามว่าจะกู่ไปไหน ผมยืนยันว่าเดินบทหนทางของประชาธิปไตย หนทางนิติรัฐ เราเดินไปบนหนทางที่ถูกต้อง คุณจะกู่ให้ผมกลับไปไหน จะกู่ให้ไปช่วยร่างรัฐธรรมนูญกับคนทำรัฐประหารเหรอ ผมไม่ไปหรอก มันไม่ใช่เรื่องกู่ไม่กลับ อีกด้านหนึ่งอธิการบดีจะต้องใจกว้าง เราพูดเรื่องเหตุผลธรรมดามากที่สุด กล้าท้าเลยว่าถ้ามีวิวาทะเรื่องรัฐธรรมนูญ ออกเวทีสากล ต่างชาติจะต้องเชื่อถือและสนับสนุนเรามากกว่า เพราะสิ่งที่เราทำถูกต้องตามหลักนิติศาสตร์แน่นอน"

-วรเจตน์ ภาคีรัตน์ หนึ่งในกลุ่มนิติราษฎร์

---

หลังจากมติชนออนไลน์ได้นำเสนอบทวิเคราะห์-วิพากษ์นิติราษฎร์โดยอธิการบดี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ "สมคิด เลิศไพฑูรย์"

เพื่อความเป็นกลาง จึงขอเปิดหน้าสื่อให้หนึ่งในคณะนิติราษฎร์ "วรเจตน์ ภาคีรัตน์" ได้โต้ตอบบ้าง

เรียกว่า "สวนกันหมัดต่อหมัด"

ตั้งแต่ประเด็นเรื่องการแก้ไขรัฐธรรมนูญไปจนถึงเรื่องการใช้พื้นที่ในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในการจัดเวทีทางวิชาการ

สนุกน่าติดตามอย่างตาไม่กระพริบ

ถือเป็น "มวยคู่เอก" ในวงการนักกฎหมายมหาชน

ทั้งคู่เป็นอาจารย์ร่วมคณะนิติศาสตร์ มธ.

สมคิดเป็นรุ่นพี่จบจากฝรั่งเศส วรเจตน์เป็นรุ่นน้องจบจากเยอรมัน

แม้เป็นนักกฎหมายมหาชนเหมือนกัน แต่ตีความกฎหมายไม่เหมือนกัน

ถึง "เวที" นี้ทั้งคู่อาจจะไม่ได้มาวิวาทะกันโดยตรง

แต่ก็ถือว่าเป็นเวทีที่ได้แลกเปลี่ยนเรียกน้ำย่อยกันไปก่อน

ให้ท่านผู้ชมทางบ้านได้ตามเชียร์ วิเคราะห์ แยกแยะ

และเป็นคนตัดสินเองว่า "แนวคิดของใครตรงตามหลักการของระบอบประชาธิปไตย"

เชื่อว่าอีกไม่นาน "ทั้งคู่" จะต้องมาเจอกันบนเวทีอภิปรายแบบ "ตาต่อตา ฟันต่อฟัน" อย่างสันติตามหลักการและเหตุผล

---

ว่าด้วยการยกเลิกมาตรา 309

สมคิด : ผมไม่รู้ว่าเขาจะแก้มาตรานี้ยังไง และไม่รู้ว่าคนที่แนะนำเขาเข้าใจมาตรานี้หรือเปล่า รัฐธรรมนูญมีบทหลักกับบทเฉพาะกาล ซึ่งมาตรานี้เป็นบทเฉพาะกาลคือใช้ชั่วคราว แก้เพื่อย้อนคดีที่เคยตัดสินไม่ได้เพราะเสร็จสิ้นแล้ว ไม่มีผลใดๆ ก็ไม่รู้ว่าจะไปแก้บทเฉพาะกาลทำไม ผมก็ยังสงสัยอยู่ว่าใครแนะนำเขา ซึ่งส่วนใหญ่แล้วบทเฉพาะกาลมีอายุแค่ 6 เดือนหรือหนึ่งปีหลังรัฐธรรมนูญประกาศใช้ ถ้าแก้ก็ต้องแก้บทหลัก อย่างมาตราในการยุบพรรคที่อยู่ในบทหลักและใช้อยู่จนถึงทุกวันนี้

วรเจตน์ : มันเป็นเล่ห์ของนักกฎหมายเพราะนักกฎหมายไทยมีเล่ห์เยอะ มาตรา 309 ไม่ได้มีความหมายในตัว ถ้าไม่มีมาตรา 36 และ 37 ของรัฐธรรมนูญปี 2549 รองรับเอาไว้ ซึ่งมาตราดังกล่าวเขียนไว้โดยขออธิบายสั้นๆว่า การกระทำใด ๆ ของ คปค.ให้ถือว่าชอบโดยกฎหมาย หากการกระทำนั้นผิดต่อกฎหมายก็ให้ผู้กระทำพ้นจากความผิดและความรับผิดโดยสิ้นเชิง หลังจากรัฐธรรมนูญปี 2549 ถูกยกเลิกไป รัฐธรรมนูญปี 2550 ก็มีมาตรา 309 ซึ่งมันไปเชื่อมกับมาตรา 36 และมาตรา37 ของรัฐธรรมนูญปี 2549 พอเราไปประกาศว่า จะต้องให้การกระทำใด ๆ ตามมาตรา 36 และมาตรา 37 เป็นโมฆะ ฝ่ายที่ไปทำรัฐธรรมนูญปี 2550 จึงตกตะลึงกับสิ่งที่เราเสนอ ถือเป็นนวัตกรรมใหม่ในทางกฎหมาย ฝ่ายนั้นจึงคาดไม่ถึง โดยประกาศความเป็นโมฆะของเราจะทำเป็นร่างรัฐธรรมนูญแล้วให้ประชาชนลงประชามติเพราะถือว่ารัฐาธิปัตย์ได้กลับมาสู่ประชาชน แล้วให้ประชาชนเป็นคนตัดสินว่าจะลงมติประกาศให้มาตรา 36 และมาตรา 37 เป็นโมฆะหรือไม่ ถ้ามาตรา 36 และมาตรา 37 เป็นถูกทำให้เสียเปล่าจริง คณะคปค.หรือแม้แต่ผู้ที่ไปร่วมร่าง รธน.ก็จะต้องเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมด้วยเพราะมีส่วนร่วมในการทำรัฐประหาร

ว่าด้วยที่มาของ ส.ว.

สมคิด : นักวิชาการบางกลุ่มวิจารณ์วุฒิสภาว่ามาจากแต่งตั้งผสมเลือกตั้ง 74:76 สำหรับผมไม่เรียกว่าแต่งตั้งหรอก เพราะทั้ง 74 คนนั้นมาจากการสรรหา มีกระบวนการเสร็จสิ้น มีคณะกรรมการสรรหา มีการเสนอชื่อโดยคน 3-4 กลุ่มด้วยกัน ไม่ใช่อยู่ดีก็ตั้งนาย ก. นาย ข. ขึ้นมา สำหรับจำนวน 74:76 นั้นเขาก็ตั้งใจครับ ว่าต้องการให้คนที่มาจากการเลือกตั้งมากกว่าการแต่งตั้ง ในอังกฤษวุฒิสภามาจากการแต่งตั้ง 100% ไม่เห็นมีนักวิชาการคนไหนกล้ากล่าวหาอังกฤษไม่ใช่ประเทศประชาธิปไตย แต่เมืองไทยระบบส.ว. 74:76 กลับโดนว่าเผด็จการ ผมขอย้ำอีกทีว่า ถ้าได้ย้อนดูประวัติศาสตร์รัฐธรรมนูญปี 2540 นักวิชาการที่จบมาจากประเทศอังกฤษ อเมริกา หรือฝรั่งเศสนั้นไม่เห็นด้วยกับการเลือกตั้งวุฒิสภา 100% เพราะระบบเลือกตั้งไม่ได้ตอบโจทย์ทุกเรื่องในประเทศไทย การเลือกตั้งของไทยไม่เหมือนกับในต่างประเทศ เราไม่ได้คนดีเหมือนอย่างเขา การเลือกตั้งในปี 2540 สองครั้งถูกพิสูจน์แล้วว่าระบบการเลือกตั้งวุฒิสภาล้มเหลวโดยสิ้นเชิง เลือกตั้งทั้งสองครั้งก็ไม่ถูกใจประชาชน ถ้าหากระบบวุฒิสภาที่มาจากการเลือกตั้งประสบความสำเร็จ รัฐธรรมนูญปี 2550 คงไม่เปลี่ยนที่มาของส.ว.หรอกครับ

สว.สรรหาดีก็มีเยอะแยะเต็มไปหมด แล้วเขาก็แสดงตัวและทำผลงานได้ดี อย่างอาจารย์แก้วสรร อติโพธิ อาจารย์เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง และอีกหลายคน ถ้านำกลับมาผมก็คิดว่าทำผลงานได้ดี ผมคิดว่าคนบางคนสนใจการเมือง และสนใจการเมืองเพื่อประชาชนโดยแท้จริง เขาเข้ามาไม่ได้เพื่อโกงกินหรือเพื่อฐานเสียงในจังหวัดของเขา แต่เพื่อมาทำงานกับผู้คน ทำยังไงให้ประเทศไทยดีขึ้นกว่าเดิม ซึ่งกระบวนการเลือกตั้งไม่สามารถตอบโจทย์เหล่านี้ได้ เนื่องจากคนไทยไม่ได้เลือกผู้แทนจากหลักแท้ ๆ คือเรื่องความรู้ความสามารถ แต่เลือกจากเหตุผลอื่นๆ มากมาย ทั้งเรื่องผลประโยชน์ ความมีชื่อเสียงโด่งดังของผู้สมัคร หรือดูเป็นนักโต้วาทีน่่าจะเป็นฝ่ายค้านที่มีสีสันในสภา

วรเจตน์ : อาจารย์สมคิดไปยกเรื่องสภาขุนนางของอังกฤษว่ามาจากการแต่งตั้ง แต่อาจารย์สมคิดคงลืมไปว่าอำนาจของสภาขุนนางของอังฤษที่มาจากการแต่งตั้งเทียบกับอำนาจของส.ว. ที่มาจากการแต่งตั้งของประเทศไทยนั้นอำนาจสภาขุนนางของอังกฤษมีน้อยมากกว่า ส.ว.ที่อาจารย์สมคิดเรียกอย่างสวยหรูว่ามาจากการสรรหาอย่างมาก เป็นเรื่องแปลกที่พอจะยกเหตุการณ์ก็มักจะเลือกหยิบข้อเท็จจริงมาเพียงบางชุด ไม่ยอมพูดข้อเท็จจริงให้หมด ข้อเท็จจริงต้องชัดเพราะถือเป็นพื้นฐานเริ่มต้นสำหรับการวินิฉัยของนักกฎหมาย

ส่วนเรื่ององค์กรต่างๆที่มาจากการสรรหานั้นจะต้องอธิบายสังคมประชาธิปไตยให้ได้ว่า เวลาที่องค์กรเหล่านี้ใช้อำนาจออกไปแล้ว มันไปเชื่อมกับอำนาจประชาชนอย่างไร ถ้าตอบไม่ได้แปลว่าเกิดปัญหาในระบอบเรื่องการความรับผิดชอบในการใช้อำนาจ แต่ก็จะมีกลุ่มคนบางกลุ่มออกมาบอกว่า ระบอบไม่เป็นปัญหา คนต่างหากที่เป็นปัญหา ต้องเอาคนดีเข้าสภา ผมอยากถามกลุ่มคนเหล่านั้นเวลาผู้ถึงคนดีว่า คนดีของคุณต้องเป็นอย่างไร สำหรับผมคนดีอาจจะเป็นปัญหาสำหรับตัวระบอบด้วยซ้ำ คนดีที่สนับสนุนรัฐประหาร คนที่ที่เห็นคนไม่เท่ากัน อย่างนี้หรอคนดีที่รับกับระบอบประชาธิปไตย

ว่าด้วยการแก้ไขรัฐธรรมนูญ โดยย้อนกลับไปใช้ รธน.ปี 2475-2489

สมคิด : มีคนเสนอว่าจะย้อนหลังไปใช้รัฐธรรมนูญปี 2475-2490 ของนิติราษฎร์ อีกหน่อยฝ่ายตรงข้ามพรรคเพื่อไทยก็จะออกรัฐธรรมนูญย้อนไปเพื่อลงโทษพรรคเพื่อไทยอีก ทีนี้มันก็กลายเป็นการแก้รัฐธรรมนูญกลับไปกลับมา ผมถึงงงมากว่าคิดอะไรกันอยู่ พูดกันว่าปรองดอง แต่ก็แก้รัฐธรรมนูญกัน ที่น่าสงสัยคือ การแก้รัฐธรรมนูญโดยย้อนกลับใช้รัฐธรรมนูญ ในบางยุคบางช่วง เพื่อบางคน ทำไปเพื่ออะไร ตอบโจทย์อะไรกับสังคมไทยได้บ้าง ถ้าตอบโจทย์ไม่ได้อย่าไปทำเลย แต่ถ้าตอบโจทย์ได้ว่าแก้เพื่อประโยชน์ของประชาชนโดยส่วนรวมผมว่าอันนี้คนเขารับได้ แต่ที่ผมเห็นทุกวันนี้ไม่ได้แก้เพื่อประโยชน์ของประชาชนโดยส่วนรวมแต่แก้เพื่อคนบางคนเท่านั้นเอง ผมคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่ากลัวในสังคมไทย และจะไปสู่ความขัดแย้งใหญ่ที่จะทำให้โหรทั้งหลายพยากรณ์ว่าการเมืองไทยจะร้อน

วรเจตน์ : โลกอภิวัฒน์ไปสู่ความดีงาม กฎหมายก็ต้องอภิวัฒน์ไปสู่ความดีงาม ที่เราเลือกใช้ รัฐธรรมนูญช่วงปี 2475-2490 เพราะเราคิดว่าเป็น รัฐธรรมนูญที่สอดคล้องกับประชาธิปไตยมากที่สุด แต่หลังจากการรัฐประหาร 8 พฤศิกายน 2490 หลังจากนั้นมา รัฐธรรมนูญในแง่ของกฎหมายสูงสุดถูกลดค่าลงอย่างมาก มีหลายมาตราที่ร่างขึ้นโดยไม่สอดคล้องกับระบอบประชาธิปไตย องคมนตรีก็เกิดขึ้นหลังจากรัฐธรรมนูญหลัง 2490 เป็นต้นมา ปัญหาการตีความของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ซึงแม้ในปัจจุบันกฤษฎีกาก็ยังตีความไม่จบสิ้นว่าสุดท้ายแล้วองค์กรนี้เป็นนิติบุคคลหรือเป็นองค์กรของรัฐกันแน่ ปัญหานี้ก็เกิดจากรัฐธรรมนูญหลังปี 2490 เป็นต้น เราจึงต้องการทำให้รัฐธรรมนูญอ้างอิงจากระบอบการปกครองประชาธิปไตยมากที่สุด แล้วรัฐธรรมนูญช่วงปี 2475-2490 ก็ตอบโจทย์ดังกล่าว คนบางคนบอกว่า ถ้ากลับไปใช้รัฐธรรมนูญช่วงปีนั้นจะทำให้คนบางคนได้ประโยชน์ สำหรับผมแล้วมันไม่ใช่เรื่องผิดปกติแต่อย่างใดที่จะมีคนได้ประโยชน์จากสิ่งที่นิติราษฎร์กำลังทำ อดีตนายกทักษิณ ชินวัตร เป็นรัฐบาลที่ได้รับเลือกตั้งจากประชาชนแต่ถูกรัฐประหารไปโดย คมช. เมื่อเราต้องการให้ย้อนกลับไปใช้รัฐธรรมนูญปี 2475-2490 จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่อดีตนายกทักษิณจะได้ประโยชน์เพราะเป็นประโยชน์ที่เขาพึงได้ เรามองทักษิณเป็นปัญหาจนลืมหลักการของรัฐธรรมนูญซึ่งต้องสอดคล้องกับประชาธิปไตยมากกว่าเผด็จการ

ว่าด้วยหลักการคานอำนาจอธิปไตย 3 ทาง นิติบัญญัติ บริหาร ตุลาการ

สมคิด : ผมขอเรียนว่าสิ่งที่เราทำคือพยายามไม่ให้เกิดระบบเผด็จการที่ฝ่ายบริหารควบคุมทั้งฝ่ายนิติบัญญัติ ฝ่ายตุลาการ และองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญทั้งหลาย ซึ่งสิ่งที่รัฐธรรมนูญปี 2550 ทำก็บรรลุผลสำเร็จ เพราะทุกวันนี้รัฐบาลก็ไม่สามารถควบคุมทุกฝ่ายได้ ในทางทฤษฎีคนที่คิดเรื่องการแบ่งแยกอำนาจขึ้นคือ มองเตสกิเออร์ นักปรัชญาการเมืองชาวฝรั่งเศส โดยบอกว่าอำนาจอธิปไตยไม่ควรอยู่ในมือของใครคนใดคนหนึ่งโดยเฉพาะ มองเตสกิเออร์ไม่ได้หมายถึงระบอบทักษิณแต่พูดถึงระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่กษัตริย์มีอำนาจเพียงแต่พระองค์เดียว และใช้อำนาจไปในทางที่ไม่ถูกไม่ควร สิ่งที่มองเตสกิเออร์เสนอก็คือ อำนาจควรแยกเป็นสามทางและทั้งสามอำนาจควรใช้โดยคนคนละกลุ่มกัน ให้ผู้ใช้อำนาจทั้งสามนั้นขาดกันแต่อำนาจทั้งสามต้องคานอำนาจกันได้ ดังนั้นมองเตสกิเออร์จึงบอกว่า การคานอำนาจทั้งสามต้องอยู่ในระนาบเดียวกัน จะทำให้ประชาชนมีสิทธิเสรีภาพได้ ไม่ใช่ทั้งสามอำนาจเรียงกันอยู่ในแนวดิ่ง ปล่อยให้อำนาจหนึ่งอยู่เหนืออีกอำนาจเหมือนรัฐธรรมนูญปี 2540 ที่อำนาจฝ่ายบริหารมีมากกว่าอำนาจอื่น ๆ จนนำไปสู่ระบอบทักษิณ ซึ่งรัฐธรรมนูญปี 2550 ก็ดึงทั้งสามอำนาจกลับมาอยู่ในระนาบเดียวกันได้ นี้คือการสร้างดุลยภาพในทางอำนาจ และเราก็ทำสำเร็จ

วรเจตน์ : ผมมองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ต้องรื้อโครงสร้างทั้งหมด แล้วมาตั้งโจทย์กันว่า เรายอมรับเรื่องการแบ่งแยกอำนาจไหม นิติบัญญัติ บริหาร ตุลาการ ทั้งสามอำนาจมีความชอบธรรมในทางประชาธิปไตยมากน้อยต่างกันแล้วจะถ่วงดุลอย่างไร ระบบตุลาการควรจะขาดออกไปเป็นอิสระเหมือนที่เป็นอยู่ตาม รัฐธรรมนูญปี 2550 ไม่ถูกคานจากอำนาจอื่นโดยอ้างความเป็นอิสระเป็นเกราะกำบังตัวเองตลอดเวลาหรือไม่ ผู้พิพากษาเป็นระบบปิดอ้างอิงหรือเชื่อมโยงจากประชาชนเลยนั้นเป็นสิ่งที่ถูกไหม ผมยอมรับว่ารัฐธรรมนูญปี 2550 ออกแบบมาเพื่อกำกับนักการเมือง แก้ปัญหาคอร์รัปชั่นได้ดี แต่มันไม่สามารถแก้ปัญหาความขัดแย้งในสังคมได้ เรื่องนี้จะต้องคุยถึงโครงสร้างเลยว่า สถาบันพระมหากษัตริย์ในฐานะประมุขของรัฐนั้นจะต้องอยู่ตรงไหนอย่างไร

ว่าด้วยรัฐประหาร

สมคิด : ผมไม่เห็นด้วยกับการรัฐประหารอยู่แล้ว ใครไปศึกษาประวัติศาสตร์ผมมาก็รู้ว่าผมต่อต้านรัฐประหารมาตลอด แต่ที่ผมไปเป็น สสร.2 ก็เพราะผมเรียนจบด้านกฎหมายมหาชน ผมคิดว่าการกำจัดผลพวงจากรัฐประหารเป็นสิ่งที่ควรทำเพียงแต่ว่า อย่าทำเพื่อคนเพียงคนเดียว แล้วเรื่องนี้เรื่องใหญ่ เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทยที่จะมีการลบผลพวงและทำให้รัฐประหารโดยชอบธรรมเป็นโมฆะ แล้วทำไมไม่คิดล่ะว่าเราจะทำตอนไหน ทำกระบวนการไหน อะไรที่ไม่ถูกต้องก็ทำถูก อะไรที่ถูกอยู่แล้วก็อย่าไปแก้มัน แต่ถ้าจะบอกว่าสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดมันผิดเพราะกระบวนการมันผิด อันนี้ผมรับไม่ได้ เพราะกระบวนการผิดไม่ได้หมายถึงเนื้อหาผิด ถามว่าเด็กคนหนึ่งสอบเข้ามธ. ได้ด้วยคะแนน 60 คะแนน ต่อมาถึงเรียนปีสี่ เรียนได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทองด้วย พบว่าจริงแล้วเขาสอบได้แค่ 59 คะแนน คุณคิดว่าจะถอนชื่อเขาออกจาก มธ.เลยหรือไม่ เพียงเพราะกระบวนการเข้ามาของเขานั้นไม่ถูกต้อง

วรเจตน์ : หลายคนบอกว่านิติราษฎร์สนใจแต่ลบผลพวงของรัฐประหาร แต่ไม่สนใจเหตุของการรัฐประหาร เช่น นักการเมืองทุจริตคอร์รัปชั่น แทรกแซงองค์กรอิสระ หาประโยชน์ให้พวกพ้องตนเอง ผมถามหน่อยเถอะว่ามีใครกล้าพูดไหมว่าทำรัฐประหารใช้เงินไปเท่าไร มีใครได้ดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการในองค์กรของรัฐและเอกชนหลังการรัฐประหารบ้าง เอาเข้าจริงแล้ว มันไม่มีเหตุผลหรือข้ออ้างใดๆที่มาใช้ในการรัฐประหารด้วยซ้ำในประเทศที่ปกครองแบบประชาธิปไตย

สังคมไทยบางส่วนเอาเหตุที่ยังไม่เคยแม้แต่มีการพิสูจน์ในกระบวนการยุติธรรมมาเป็นข้ออ้างในการรัฐประหาร เป็นข้ออ้างลอยๆเท่านั้น เราต้องเริ่มจากจุดที่ว่า ไม่มีเหตุผลไหนในโลกนี้ใช้อ้างในการทำรัฐประหารได้ ถ้าคุณอ้างเหตุในการรัฐประหารมันก็ผิดตั้งแต่ต้นแล้ว

ว่าด้วยการเลือกตั้ง

สมคิด : การเลือกตั้งไทยไม่มีคุณภาพอยู่แล้ว ผมจึงอยากดูว่าคนร่างรัฐธรรมนูญปี 2555 จะแก้ปัญหาเรื่องการเลือกตั้งอย่างไรให้ดีขึ้นกว่าเดิม ผมฟังบางคนที่รู้จักซึ่งจะไปร่างรัฐธรรมนูญใหม่พูดมาว่า ไม่เป็นไรหรอกก็เลือกตั้งไปเรื่อยๆ อย่างนี้แหละเลือกไปเรื่อยๆ อีกสัก 30-50 ปีก็ดีขึ้นเอง หลังจากได้ฟังผมก็รู้สึกว่าตอบแบบนี้มันง่ายเกินไป หน้าที่ของผู้ร่างรัฐธรรมนูญไม่ใช่รอเวลาให้สถานการณ์คลี่คลายด้วยตัวของมันเอง แต่ต้องย่นระยะเวลาให้ประชาธิปไตยในเมืองไทยมีความสมบูรณ์มากยิ่งขึ้น ส่วนเลื่อกการเลือกตั้งองค์กรอื่นๆเพื่อให้อำนาจกลับมาหาประชาชนนั้นการไม่เลือกตั้งศาลถือว่าไม่เคารพสิทธิของประชาชนงั้นหรือ ไม่เลือกตั้งนายกรัฐมนตรีโดยตรงถือว่าไม่เคารพสิทธิประชาชนไหม เรื่องเหล่านี้เราสามารถเถียงกันได้หมด มีหลายประเด็นที่เราจะต้องคิด ทำไมเราไม่เลือกตั้ง ผบ.ตร. หรือ ผบ.ทบ. หรือตำแหน่งอื่นๆ ละ ถามคือถ้าคุณชอบเลือกตั้งมาก คุณก็เลือกตั้งทุกตำแหน่งสิ การเลือกตั้งไม่ใช่คำตอบของทุกเรื่องครับ

วรเจตน์ : การดูถูกการเลือกตั้งว่า ประชาธิปไตย 4 วินาทีหลังจากนั้นก็ถูกนักการเมืองซื้อหรือเรื่องการเลือกตั้งไม่บริสุทธิ์ยุติธรรมนั้นผมขอบอกว่า ไม่มีประเทศไหนๆ แม้แต่ประเทศรัฐสมัยใหม่ที่จะมีการเลือกตั้งบริสุทธิ์ยุติธรรมทั้งร้อยละร้อยหรอก คุณจะหาการเลือกตั้งที่ยุติธรรมทั้งแท่งมันก็เหมือนกับคำที่ท่านพุทธทาสบอกว่า เหมือนกับเราไปหาหนวดเต่า มันไม่มีหรอก แต่การเลือกตั้งเป็นส่วนหนึ่งของระบอบที่ทำให้ผู้มีอำนาจรัฐมีความชอบธรรมในการปกครองได้ ประชาธิปไตย 4 วินาทีในคูหา มันคือการขจัดการนองเลือด ไม่ต้องการให้ความขัดแย้งนำไปสู่ความรุนแรง ไม่ให้คนฆ่ากัน การเลือกตั้งคือการทำให้การเปลี่ยนอำนาจเป็นอารยะมากกว่าจะใช้ความรุนแรงต่อกัน

วิวาทะการใช้มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เพื่อจัดงานเสวนาทางการเมือง

สมคิด : โดยหลักแล้ว การใช้พื้นที่ในมหาวิทยาลัยในการจัดการชุมนุม เวทีเสวนาต่างๆก็สามารถทำได้ตามกรอบของกฎหมาย ถ้าคุณบอกว่าทุกคนต้องเคารพสิทธิ เสรีภาพของคุณ คุณก็ต้องเคารพสิทธิเสรีภาพของคนอื่นด้วย แน่นอนนิติราษฎร์มีสิทธิในการจัดการชุมนุมหรือเวทีวิชาการต่างๆ แต่ผมจะไม่ยินยอมอย่างยิ่งที่จะให้ใครใช้พื้นที่ ของ มธ. เพื่อมาจัดเวทีด่าคนอื่น ถ้ามีคนมาฟ้องผมว่ามีกลุ่มคนมาจัดเวทีเพื่อด่าคนอื่นผมก็จะไม่ให้มาใช้พื้นที่ใน มธ.

วรเจตน์ : มีหลายคนบอกว่านิติราษฎร์ไม่ควรใช้พื้นที่ของ มธ.จัดงานเวทีเสวนาทางวิชาการต่างๆ เพราะ มธ.ต้องเป็นกลางทางการเมืองบ้างละ ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดบ้างล่ะ ผมอยากถามว่าพื้นที่ใน มธ.แห่งนี้ได้รับเงินบูรณะจากภาษีประชาชนมิใช่หรือ เมื่อได้รับภาษีจากประชาชนก็ต้องเป็นสถานที่เพื่อประชาชน ไม่ใช่บอกว่า มธ.เป็นของเรา ต้องมาขออนุญาตเราก่อน ผมถามว่าของเรานี่ของใคร คุณเป็นคนออกเงินในการสร้างหอประชุมหรือไม่ แล้วก็มีคนบอกว่านิติราษฎร์ใช้พื้นที่ใน มธ.ไม่ได้ ต้องไปจัดที่อื่น ไม่รู้คนที่มาโต้แย้งประเด็นนี้ไม่รู้จักประวัติศาสตร์ของ มธ.หรือว่า เป็นมหาวิทยาลัยที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นประชาธิปไตยทรงมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขอยู่ใต้รัฐธรรมนูญ ถ้าไม่ใช้พื้นที่ของ มธ.จะให้ผมไปใช้สถานที่ไหนเพื่อจัดเวทีในเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องประชาธิปไตย

วิวาทะ... "อยากจะร่วมเวทีเสวนาด้วยกันหรือไม่"

สมคิด : เขาก็ไม่ได้เคยเชิญผมไปทำอะไร แต่ถ้าเชิญไปผมต้องคิดหนักเพราะถ้าไปแย้งเขาเดี๋ยวจะมีคนเขวี้ยงของใส่ผม เดี๋ยวมาด่าผม เดี๋ยวเอาพวงหรีดมาวางให้ผม คือวิชาการไม่มีแบบนี้หรอก วิชาการคือความใจกว้าง คิดว่าความเห็นต่างของคนอื่นนั้นเป็นเครื่องเตือนสติเขา แต่ย้ำว่าการเคลื่อนไหวของนิติราษฎร์มีผลดีต่อประเทศไทย ตรงที่ก่อให้เกิดกระบวนการเคลื่อนไหวทางความคิดในทางกฎหมาย ในทางรัฐศาสตร์ มาช่วยกันคิดว่าเราจะต่อต้านการรัฐประหารด้วยวิธีการใด อันนี้เป็นเรื่องดีที่ใหญ่ที่สุดของนิติราษฎร์ แต่พอเอาเข้าจริงการนำเรื่องรัฐประหารไปโยงกับเรื่องกฎหมายอาญามาตรา 112 จึงบังการแก้ไขเพิ่มเติมเรื่องการต่อต้านการรัฐประหารไป ถ้าแยกสองเรื่องนี้ได้น่าจะดีเพราะการแก้รัฐธรรมนูญต้องรอบครอบครับ

อ่านการให้สัมภาษณ์นิติราษฎร์แล้วไม่สบายใจ มธ.ให้เสรีภาพนิติราษฎร์มาล่ารายชื่อใน มธ. แต่นิติราษฎร์ให้สัมภาษณ์ว่าใครคัดค้านขัดขวางนิติราษฏร์ผิดกฏหมายเข้าชื่ออาจถูกจำคุก ทำไมนิติราษฏร์เรียกร้องให้มีเสรีภาพในการวิจารณ์สถาบันแต่ไม่เห็นด้วยกับการมีเสรีภาพในการวิจารณ์นิติราษฏร์ (จากเฟซบุ๊กส่วนตัว)

วรเจตน์ : โดยส่วนตัวงานเสวนาของผมเป็นงานเปิดอยู่แล้ว เป็นเวทีที่เปิดให้มีการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น วิพากษ์วิจารณ์กัน ใครจะมาร่วมด้วยก็ได้ ส่วนเรื่องคือที่ท่านโพสต์ในเฟซบุ๊กล่าสุดนั้นผมคาดไม่ถึงว่าประโยคนี้จะมาจากอธิการบดี มธ. ผมไม่ทราบว่าเอามาจากไหนเพราะวันอาทิตย์ที่ 15 มกราคมที่ผ่านมาผมก็พูดชัดว่า ใครก็ตามที่เข้ามาขัดขวางการเข้าชื่อของประชาชนในการขอยื่นเสนอแก้กฎหมายมีความผิดตามรัฐธรรมนูญ ส่วนใครที่จะแสดงความไม่เห็นด้วยกับเราหรืออาจจะล่ารายชื่อปกป้องมาตรา 112 ไม่ให้เข้าสู่การแก้ไขในสภาที่หมอตุลย์ทำอยู่นั้นไม่ผิด ทำได้ มันเป็นสิทธิทื่เขาไม่เห็นด้วยกับเรา แต่สิทธิของกลุ่มนี้จะยุติลงเมื่อเขามาข่มขู่คนที่จะมาลงชื่อกับนิติราษฎร์ การกระทำข่มขู่หรือใช้กำลังมีความผิดตามกฎหมาย ผมไม่เคยบอกเลยว่า ห้ามวิจารณ์นิติราษฎร์ ถ้าผมห้ามจริงท่านจะโพสต์ความแบบนี้ได้อย่างไร แต่ผมมองโลกในแง่ดีว่า อธิการบดีคงเข้าใจผิด อาจจะไปอ่านสรุปของสื่อมวลชนแล้วเกิดความเข้าใจผิด นี่ไงผมถึงบอกว่าอธิการบดีไม่รู้จักเราดีพอ ถ้าท่านรู้จักเราดีพอจริงๆ ท่านจะรู้เลยว่าผมไม่มีทางพูดแบบนั้นเด็ดขาด

มติชนออนไลน์ : ถ้ามีเวทีหนึ่งเชิญอาจารย์มาวิวาทะกับสมคิด เลิศไพฑูรย์ อาจารย์กล้ามาไหมครับ

"ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว โดยส่วนตัวอธิการบดี มธ.เป็นคนนิสัยดี ผมไม่เคยวิจารณ์ใครหรือแม้แต่อธิการบดีด้วยซ้ำไป โดยเฉพาะการวิจารณ์ที่ไม่ใช่เหตุผลรองรับ อย่างอธิการบดี มธ.ผมก็ไม่เคยวิจารณ์ท่านโดยตรงหรือไม่ได้ใช้เหตุผลในการวิจารณ์เพราะปกติผมจะวิจารณ์แต่รัฐธรรมนูญ 2550 ซึ่งแน่นอนท่านก็ต้องได้รับผลกระทบไม่มากก็น้อย"

โต้ตอบนายชวนนท์ อินทรโกมารสุต กรณีแกนนำพรรคภูมิใจไทยจะล่ารายชื่อประชาชนในการปกป้องไม่ให้แก้ กฎหมายอาญา ม.112 แล้วเหตุใดเมื่อพูดถึง ม.112 จะต้องลดความชอบธรรมด้วยข้อหา "คุณล้มเจ้ารึเปล่า"

หลังจากสัมภาษณ์ "วรเจตน์ ภาคีรัตน์ " เสร็จสิ้นลง

มติชนออนไลน์เลยถือโอกาสเยี่ยมชมห้องทำงานของอาจารย์ในตึกคณะนิติศาสตร์

เพราะเป็นที่รู้กันดีว่าเรื่องกฎหมายเรื่องที่ต้องตีความแล้วบางครั้งอาจจะต้องยืนอยู่คนละด้าน

แต่เมื่อเดินสำรวจดูก็พบความน่าประหลาดใจ โดยเฉพาะคนที่จัดห้องทำงานในกลุ่มอาจารย์นิติศาสตร์ว่า

ในชั้น 4 ของคณะนิติศาสตร์นั้น ฟากปีกขวาของตึกนั้น

ห้องทำงานของ "ปิยบุตร แสงกนกกุล" หนึ่งในนิติราษฎร์ยู่ตรงข้ามกับห้องทำงานของ "สุรพล นิติไกรพจน์ อดีตอธิการบดี และ สสร.2"

แล้วที่น่าประหลาดใจอย่างมากก็คือ ห้องทำงานของ "วรเจตน์ ภาคีรัตน์" อยู่เยื้องถัดไปแทบจะติดกันกับห้องทำงานของ "สมคิด เลิศไพฑูรย์"

เรียกได้ว่า "มันต้องเห็นหน้าค่าตากันบ้าง"

บางทีความแตกต่างทางความคิด

ไม่จำเป็นจะต้องไล่ไปอยู่ที่อื่นก็ได้

อย่างน้อยห้องทำงานของนักกฎหมายมหาชนเหล่านี้ก็ยืนยันความเชื่อดังกล่าวได้เป็นอย่างดี

ดั่งคลิปปิดท้าย

สัมภาษณ์/เรียบเรียง : พันธวิศย์ เทพจันทร์

เปิดรายชื่อปัญญาชน 112 คนแรก ที่ลงนามเสนอร่างแก้ไขม.112 ฉบับ "นิติราษฎร์"

2012-01-16T08:45:00.001-08:00

http://thaienews.blogspot.com/2012/01/112-112.html

วันจันทร์, มกราคม 16, 2012

เปิดรายชื่อปัญญาชน 112 คนแรก ที่ลงนามเสนอร่างแก้ไขม.112 ฉบับ "นิติราษฎร์"

16 มกราคม 2555
ทีมา มติชนออนไลน์

วอยซ์ทีวีรายงานว่า จากกรณี นายวรเจตน์ ภาคีรัตน์ อาจารย์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แกนนำคณะนิติราษฎร์ ประกาศจุดยืนการผลักดันเพื่อแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 ของคณะนิติราษฎร์ และกระบวนการเข้าชื่อเสนอกฎหมาย โดยจะใช้เวลา 112 วัน รวบรวบรายชื่อ รวมทั้งจะขับเคลื่อนการรวบรวมรายชื่อผ่านกลุ่มคณะรณรงค์แก้ไขมาตรา 112 หรือ ครก.112 อีกทั้ง ระบุถึงเป้าประสงค์ที่พยายามทำให้บทบัญญัติในเรื่องนี้ได้มาตรฐานสากล และเป็นที่ยอมรับของนานาอารยประเทศนั้น

ทั้งนี้ จากข้อมูลแผ่นพับของการรณรงค์แก้มาตรา 112 ปรากฎรายชื่อบุคคลสำคัญ ๆ ที่ลงชื่อสนับสนุนข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์ โดยรายชื่อผู้ลงชื่อเสนอร่างแก้ไขกฎหมายอาญามาตรา 112 ของคณะนิติราษฎร์ 112 คนแรกที่มีการประกาศเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2555 ได้แก่

ชาญวิทย์ เกษตรศิริ อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
นิธิ เอียวศรีวงศ์ นักวิชาการอิสระ
ผาสุก พงษ์ไพจิตร เศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สุจิตต์ วงษ์เทศ นักวิชาการ นักเขียน
รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์ เศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พนัส ทัศนียานนท์ อดีตคณบดีนิติศาสตร์ ม.ธรรมศาสตร์ วุฒิสมาชิกและอัยการ
เสกสรรค์ ประเสริฐกุล อดีตคณบดีรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ทักษ์ เฉลิมเตียรณ มหาวิทยาลัยคอร์แนล
อภิชาติพงษ์ วีระเศรษฐกุล ผู้กำกับภาพยนตร์/ศิลปิน
ชัยศิริ จิวะรังสรรค์ ศิลปิน
ธงชัย วินิจจะกูล มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน เมดิสัน
ธเนศวร์ เจริญเมือง รัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
อานันท์ กาญจนพันธุ์ สังคมและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ยศ สันตสมบัติ สังคมและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ธเนศ อาภรณ์สุวรรณ วิทยาลัยนานาชาติปรีดี พนมยงค์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เกษียร เตชะพีระ รัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ปวิน ชัชวาลพงศ์พันธ์ สถาบันเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา สิงคโปร์
กฤตยา อาชวนิจกุล สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล
ศรีประภา เพชรมีศรี โครงการจัดตั้งสถาบันสิทธิมนุษยชนและสันติศึกษา ม.มหิดล
ขวัญระวี วังอุดม โครงการจัดตั้งสถาบันสิทธิมนุษยชนและสันติศึกษา ม.มหิดล
เอกกมล สายจันทร์ รัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
โกสุมภ์ สายจันทร์ รัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
สมชาย ปรีชาศิลปกุล นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ฉลาดชาย รมิตานนท์ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ปิ่นแก้ว เหลืองอร่ามศรี สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เกรียงศักดิ์ เชษฐพัฒนวนิช คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
พิชิต ลิขิตกิจสมบูรณ์ คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วัฒนา สุกัณศีล สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ชัชวาล ปุญปัน อดีตอาจารย์ภาควิชาฟิสิกส์และวัสดุศาสตร์ ม.เชียงใหม่
วรเจตน์ ภาคีรัตน์ นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
จันทจิรา เอี่ยมมยุรา นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ธีระ สุธีวรางกูร นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ปิยะบุตร แสงกนกกุล นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
สาวตรี สุขศรี นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ฐาปนันท์ นิพิฏฐกุล นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ปูนเทพ ศิรินุพงษ์ นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประจักษ์ ก้องกีรติ รัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
อภิชาต สถิตนิรามัย เศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วันรัก สุวรรณวัฒนา ศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์ ศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เชาวฤทธิ์ เชาว์แสงรัตน์ ประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ยุกติ มุกดาวิจิตร สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
อนุสรณ์ อุณโน สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
นลินี ตันธุวนิตย์ สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
มรกต ไมยเออร์ วิทยาลัยนานาชาติปรีดี พนมยงค์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
อัครพงษ์ ค่ำคูณ วิทยาลัยนานาชาติปรีดี พนมยงค์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วาด รวี นักเขียน
ปราบดา หยุ่น นักเขียน
วรพจน์ พันธุ์พงศ์ นักเขียน
ภัควดี วีระภาสพงษ์ นักเขียน นักแปล
มุกหอม วงษ์เทศ นักเขียน
สุรพศ ทวีศักดิ์ นักวิชาการ
ไอดา อรุณวงศ์ วารสาร "อ่าน"
พิภพ อุดมอิทธิพงศ์ นักแปลอิสระ
วิจักขณ์ พานิช นักเขียน นักแปล
สฤณี อาชวานันทกุล นักเขียน-นักวิชาการอิสระ
นิธินันท์ ยอแสงรัตน์ สื่อมวลชน
สุภลักษณ์ กาญจนขุนดี สื่อมวลชน
นพ. กิตติภูมิ จุฑาสมิต ผู้อำนวยการรพ. ภูสิงห์ จ.ศรีษะเกษ
อุบลรัตน์ ศิริยุวศักดิ์ นักวิชาการด้านสื่อสารมวลชน
จีรนุช เปรมชัยพร ผู้อำนวยการ สำนักข่าวประชาไท
จิตรา คชเดช ผู้นำแรงงาน, กลุ่ม Try Arm
สมบัติ บุญงามอนงค์ นักกิจกรรมสังคม
แดนทอง บรีน ประธานสมาคมสิทธิเสรีภาพของประชาชน
เยาวลักษ์ อนุพันธุ์ ทนายความ
รัตนมณี พลกล้า ทนายความ
พูนสุข พูนสุขเจริญ ทนายความ
ภาวิณี ชุมศรี ทนายความ
อานนท์ นำภา ทนายความ
ประเวศ ประภานุกูล ทนายความ
อนุสรณ์ ธรรมใจ เศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
อันธิฌา ทัศคร ปรัชญาและศาสนา ม.สงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
กานดา นาคน้อย เศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเพอร์ดู (Purdue) สหรัฐอเมริกา
เก่งกิจ กิติเรียงลาภ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
พฤกษ์ เถาถวิล คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
ดร.พงศาล มีคุณสมบัติ นักวิชาการอิสระด้านพลังงานนิวเคลียร์
ไชยันต์ รัชชกูล มหาวิทยาลัยพายัพ
คมลักษณ์ ไชยยะ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ม.ราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
ชัชวาลย์ ศรีพาณิชย์ อดีตนายกสมาคมธรรมศาสตร์แห่งแคลิฟอร์เนีย
ชาตรี ประกิตนนทการ สถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ชาญณรงค์ บุญหนุน คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
เชษฐา พวงหัตถ์ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
โกวิท แก้วสุวรรณ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
บุญส่ง ชัยสิงห์กานานนท์ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
พิพัฒน์ สุยะ คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
เอมอร นิรัญราช คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
พวงทอง ภวัครพันธุ์ รัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เวียงรัฐ เนติโพธิ์ รัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
นิติ ภวัครพันธุ์ รัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
นฤมล ทับจุมพล รัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สิริพรรณ นกสวน สวัสดี รัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ฉลอง สุนทรวาณิชย์ อดีตอาจารย์ภาควิชาประวัติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ อักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สุวิมล รุ่งเจริญ อักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ธนาพล ลิ่มอภิชาต อักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เกษม เพ็ญภินันท์ อักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
คำสิงห์ ศรีนอก ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์
วัฒน์ วรรยางกูร นักเขียนรางวัลศรีบูรพา
อธิคม คุณาวุฒิ บรรณาธิการบริหาร นิตยสารเวย์
เวียง-วชิระ บัวสนธ์ บรรณาธิการ สำนักพิมพ์สามัญชน
ดวงมน จิตร์จำนงค์ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
พิเชฐ แสงทอง มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง ผู้กำกับภาพยนตร์
อนุสรณ์ ติปยานนท์ นักเขียน
อุทิศ เหมะมูล นักเขียนรางวัลซีไรต์
เรืองรอง รุ่งรัศมี นักเขียน นักแปล
ทองธัช เทพารักษ์ นักเขียน การ์ตูนนิสต์ ศิลปิน
เดือนวาด พิมวนา นักเขียนรางวัลซีไรต์
ประกาย ปรัชญา กวี
ซะการีย์ยา อมตยา กวีรางวัลซีไรต์
วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล นักเขียน
กฤช เหลือละมัย กวี
วินัย ปราบบริปู นักเขียน ศิลปิน
จรัล ดิษฐาอภิชัย