A small stage, a ping pong bomb and a burning spirit house

http://asiapacific.anu.edu.au/newmandala/2010/12/01/a-small-stage-a-ping-pong-bomb-and-a-burning-spirit-house/

A small stage, a ping pong bomb and a burning spirit house

December 1st, 2010 by Nick Nostitz, Guest Contributor · Add a Comment

The afternoon of the Democrat Party dissolution case on 29 November 2010, I drove to a small Red Shirt event in Samphran, Nakhon Pathom province, about one hour outside of Bangkok. The local Red Shirt group organised a stage there.  There was quite a police presence, but not overwhelmingly so. The province is not under the Emergency Decree, so the Red Shirts were free to have a stage with proper loudspeakers. When I arrived the stage was not open yet, the power generator had not arrived. Walking through the usual market I noticed a stall selling the offending slippers with images of Suthep and Abhisit; their sale is now in legal limbo.

By sunset the stage opened, and more people began arriving, altogether between 1000 and 2000. On the stage was an eye catching installation – a spirit house leaning towards one side. This was a perfect example of double meanings in the Thai language and its deeper symbolisms to circumvent forbidden subject matters so common today. In Thai, the word for a legal court is "sarn", while also the colloquial for spirit house, "sarn phrapoom", is also "sarn". On the stage they had now a "sarn" leaning over to one side, without falling under the harsh laws dealing with criticizing courts and their decisions. "Sarn eang" can have two meanings in Thai – 'biased court', or 'spirit house leaning over'. "Da sawaang", loosely translated as 'eyes wide open', another new and seemingly innocent expression with potentially explosive connotations was regularly expressed as well, both on and off the stage. Much of the political discourse in public is now dominated by such coded expressions.

Lacking top level Red Shirt leaders who went that day to another event in Khorat, most speakers on the stage were ordinary Red Shirts, mostly not very accomplished as public speakers, but with much heart and conviction. The only prominent Red Shirts there were Somyod Prueksakasemsuk, leader of the small 24 June Group, three pro-Red Shirt academics, and Phuea Thai party list MP Sunai Chualpongsathorn.

In between the speeches, musicians played protest songs to which people danced. When a political satire was performed on the stage suddenly the noise of an explosion was heard behind the stage, at 20.55.

People from the tent behind the stage rushed out. Police went to the center of the explosion, and the Explosive Ordinance Disposal team, after looking at the evidence, said that it was a homemade ping pong bomb. There was no shrapnel, just the noise.

A witness said that he saw the bomb thrown over a few small huts next to the protest site. No culprit was arrested, and the event continued straight away with the three pro-Red Shirt academics explaining today's day at the court in very ironic terms.

When Sunai Chualpongsathorn, the last speaker, finished his speech, the spirit house was lifted from the stage and set alight.

The burning of the spirit house (which in Thai – "phao sarn" means exactly that, or could also be translated as 'burn down the court') closed the event.

These small locally organised events are in many ways representative of the developments of the Red Shirt movement since the dispersal six months ago. While the most prominent leaders are either in prison, or in exile, the movement is now mostly carried not anymore by large events with big stages, but by the grassroots Red Shirt organisations and their small stages, called "wethi chaoban" (stages of ordinary people). Every week there are many such local events, receiving almost no attention whatsoever by the media. This development properly began around mid-2009 after the Songkran riots, mostly inspired through the UDD schools, and after the crackdown through Sombat Boonngamanong's Red Sunday events, whose protest strategies have been taken up by many other independent local Red Shirt groups. In the same way, a certain shift of power is taking place – Red Shirts have begun to choose their own leaders, they only accept leaders that speak in tune with their heart, and potential leaders have to adapt to the ordinary Red Shirts. It is now quite apparent that the Red Shirt movement has survived the crackdown, and even continued to develop both ideologically and in terms of protest strategies, yet much of these developments now take place organically, and less from top down.

จาตุรนต์แฉ2มาตรฐานโจ่งครึ่มไม่ยุบปชป. ยกกรณี2พรรคแบบเดียวกันเป๊ะแต่กลับไม่ขาดอายุความ

http://thaienews.blogspot.com/2010/11/2-2.html

วันอังคาร, พฤศจิกายน 30, 2010

จาตุรนต์แฉ2มาตรฐานโจ่งครึ่มไม่ยุบปชป. ยกกรณี2พรรคแบบเดียวกันเป๊ะแต่กลับไม่ขาดอายุความ

ศาลรัฐธรรมนูญได้เคยวินิจฉัยมาแล้ว อย่างน้อยใน 2 กรณีของ 2 พรรคการเมือง ทำนองเดียวกัน โดยถือว่า วันที่ความปรากฎต่อผู้ร้องหรือนายทะเบียนคือวันที่ผู้ร้องพิจารณาและเห็นชอบให้ร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญ แต่กรณีคดีพรรคประชาธิปัตย์นั้น กลับแตกต่างจากการพิจารณาคดีอื่น ปัญหาสองมาตรฐานอย่างน้อยๆที่สุดก็เห็นอยู่ตรงเรื่องนี้

โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
30 พฤศจิกายน 2553


เมื่อว้นที่ 30 พฤศจิกายน 2553 ที่โรงแรมเรดิสัน พระราม 9 นายจาตุรนต์ ฉายแสง อดีตรักษาการหัวหน้าพรรคไทยรักไทย แถลงข่าวแสดงความเห็นเกี่ยวกับเรื่องคดียุบพรรค - คดีไม่ยุบพรรคประชาธิปัตย์ 

โดยรายละเอียดมีดังนี้

คดียุบพรรคประชาธิปัตย์ที่ผ่านมานี้ ในการสู้คดีโดยตลอดก็ปรากฏว่า ทีมทนายของพรรคประชาธิปัตย์ไม่ได้ต่อสู้ในข้อเท็จจริงเท่าไร ไม่สามารถหักล้างพยานหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่า ได้กระทำผิดกฎหมายและสมควรแก่การยุบพรรค แต่ว่าได้สู้ด้วยวิธีการพยายามดิสเครดิต หรือพยายามลดความน่าเชื่อถือของผู้ร้อง หรือพยานฝ่ายผู้ร้อง พยานฝ่ายตรงข้าม 

ในตอนท้ายๆปรากฏว่า ทีมทนายของพรรคประชาธิปัตย์ได้พยายามล็อบบี้คนของศาลรัฐธรรมนูญ รวมทั้งยังได้ปรากฏหลักฐานเป็นคลิปวีดีโอ ทั้งภาพของการล็อบบี้ดังกล่าว และการที่ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญบางคน ได้พูดจาหารือกัน เพื่อที่จะช่วยพรรคประชาธิปัตย์ให้พ้นจากการถูกยุบพรรค 

คลิปวีดีโอนี้ทำให้เชื่อได้ว่า มีความพยายามที่จะล็อบบี้ศาลรัฐธรรมนูญ และมีความพยายามของตุลาการศาลรัฐธรรมนูญที่จะช่วยพรรคประชาธิปัตย์ให้พ้นจากการถูกยุบพรรค 

มีเสียงเรียกร้องให้มีการตรวจสอบพิสูจน์ว่าคลิปวีดีโอนั้นจริงหรือไม่จริงอย่างไร ใครทำอะไร ใครพูดอะไร ปรากฎว่า จนบัดนี้ก็ยังไม่มีการตรวจสอบพิสูจน์และสอบสวนว่า มีความพยายามล็อบบี้ศาลรัฐธรรมนูญหรือมีความพยายามของตุลาการศาลรัฐธรรมนูญบางคนที่จะช่วยพรรคประชาธิปัตย์จริงหรือไม่

เรื่องดังกล่าว ผมเคยให้ความเห็นไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า หากศาลรัฐธรรมนูญยังไม่มีการตรวจสอบเรื่องนี้ให้ชัดเจน ศาลรัฐธรรมนูญย่อมขาดความชอบธรรมที่จะทำหน้าที่พิจารณาคดีใดๆ รวมถึงที่จะทำหน้าที่ตัดสินคดียุบพรรคประชาธิปัตย์ 

จนถึงบัดนี้ จนถึงวันตัดสิน และจนถึงขณะนี้ก็ยังไม่มีการตรวจสอบ ยังไม่มีการพิสูจน์ใดๆทั้งสิ้น

เพราะฉะนั้นในความเห็นของผมซึ่งได้พูดมาก่อนหน้านี้แล้ว ก็ยังมีความเห็นอย่างเดิมว่า ในขณะที่ตัดสินคดียุบพรรคประชาธิปัตย์นั้นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญคณะนี้ ก็ไม่มีความชอบธรรมอยู่แล้ว 

ต่อมาเมื่อมีคำวินิจฉัย ก็ต้องบอกว่าการที่วินิจฉัยไม่ยุบพรรคประชาธิปัตย์ ไม่ใช่เรื่องที่ผิดคาด ผมเองก็เคยเขียนบทความไว้ก่อนหน้านี้ เสนอว่าประชาชนควรทำอะไร ถ้าไม่มีการยุบพรรคประชาธิปัตย์ ก็คือ คาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่า พรรคประชาธิปัตย์จะไม่ถูกยุบ 

ยุบพรรคประชาธิปัตย์หรือไม่ยุบ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ เรื่องสำคัญอยู่ที่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับความน่าเชื่อถือของศาลรัฐธรรมนูญ และกระบวนการยุติธรรม ซึ่งมีความเสื่อมเสียและไม่น่าเชื่อถือมาก่อนแล้ว 

ที่น่าเป็นห่วงก็คือว่าจากคำวินิจฉัยนั้นเกรงว่าจะเกิดความเสียหายต่อความน่าเชื่อถือของศาลรัฐธรรมนูญหนักยิ่งขึ้นไปอีก 

ประเด็นที่ศาลรัฐธรรมนูญได้ตั้งขึ้นเพื่อที่จะวินิจฉัยนี้มีทั้ง 5 ข้อ แต่สุดท้าย 4 ข้อไม่ได้วินิจฉัย วินิจฉัยไปข้อเดียว คือกระบวนการร้องของผู้ร้อง 

จึงเป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่คนทั่วไป ทั้งคนที่เห็นว่า พรรคประชาธิปัตย์ผิดหรือเห็นว่า พรรคประชาธิปัตย์ไม่ผิด ทั้งสองฝ่ายนี้ก็เลยไม่สามารถรู้ได้ว่าจริงๆแล้วผิดหรือถูก ต้องเป็นไปตามความเชื่อของแต่ละคนแต่ละฝ่าย คงผิดหวังไปตามๆกัน เพราะอุตส่าห์ติดตามการพิจารณาคดีมาตั้งนานเป็นหลายๆเดือน และสุดท้ายไม่มีการวินิจฉัยเลย ใน 4 ประเด็นนั้น 

ก็คงจะมีแต่แฟนพันธุ์แท้ของพรรคประชาธิปัตย์เท่านั้นที่ดีใจ ที่พรรคประชาธิปัตย์ไม่ต้องถูกยุบ ด้วยเหตุของการที่บางคนใช้คำว่าคนร้องแพ้ฟาวล์ไปทำนองนั้น 

ซึ่งก็เป็นคำถามตามมาอีกว่า ถ้าเป็นอย่างนี้ เหตุใดจึงไม่วินิจฉัยไปก่อนเลยว่า ผู้ร้องไม่มีอำนาจร้องแล้วเพราะเกินเวลาไปแล้ว 

แต่ว่าที่ผมคิดว่าเป็นปัญหาสำคัญที่จะกระทบต่อความน่าเชื่อถือ ทำให้คนเคลือบแคลงสงสัยต่อไปก็คือ ในคำวินิจฉัยนั้นมีปัญหา มีคำถามซึ่งก็ต้องถามต่อสังคมไทยด้วย ถามต่อนักกฎหมาย ถามต่อตุลาการศาลรัฐธรรมนูญเอง เป็นคำถามและปัญหาในเชิงข้อกฎหมาย ตรรกะ เหตุผลและสามัญสำนึก 

คือ คำวินิจฉัยนี้บอกว่ากระบวนการยื่นคำร้องขอให้ยุบพรรคไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะยื่นคำร้องหลังพ้นระยะเวลา 15 วันตามที่กฎหมายกำหนด ระยะเวลา 15วัน ก็คือ 15 วันนับจากความปรากฏต่อนายทะเบียน 

ปัญหามีว่า ความปรากฏต่อผู้ร้องในฐานะนายทะเบียนนี้นับอย่างไร ศาลรัฐธรรมนูญเคยวินิจฉัยเรื่องนี้ไว้อย่างไรหรือไม่ วินิจฉัยเรื่องทำนองเดียวกันนี้ไว้อย่างไร แล้วกรณีนี้ข้อเท็จจริงเป็นอย่างไร 

ความจริงก็มีกรณีตัวอย่างหลายกรณี การยุบพรรคหลายพรรคที่เข้าข่ายทำนองเดียวกัน ขอยกตัวอย่าง 2 พรรคก็คือ กรณีพรรคไท ในคำวินิจฉัยซึ่งเขามีประเด็นทำนองเดียวกันว่า มีการสู้ว่าเรื่องมีมาตั้งนานแล้วผู้ร้องเพิ่งมาร้อง เลยเวลามาแล้วเพิ่งมาร้อง 

ศาลรัฐธรรมนูญเคยวินิจฉัยไว้ คดีพรรคไทบอกว่า วันที่ผู้ร้องได้พิจารณาและเห็นชอบให้ยื่นคำร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญ ในวันที่ 27กันยายน 2545 ตามที่เลขาธิการคณะกรรมการการเลือกตั้งมีบันทึกรายงานผู้ร้องจ่ายเงิน ก็คือ ถือเอาวันที่ผู้ร้องได้พิจารณาและเห็นชอบให้ยื่นคำร้อง 

พอมาในกรณีของพรรคพลังธรรม พรรคพลังธรรมก็สู้ว่าเลยเวลามาแล้ว ผู้ร้องถึงจะมาร้อง ไม่มีอำนาจแล้ว ฝ่ายกกต. ฝ่ายนายทะเบียนพรรคการเมือง สู้ความว่า ได้มีคำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญเมื่อ 28 ตุลา 2546 เรื่องนายทะเบียนพรรคการเมืองขอให้สั่งยุบพรรคไทว่า วันที่ปรากฎต่อนายทะเบียนนั้น คือวันที่ผู้ร้องได้พิจารณาและเห็นชอบให้ยื่นคำร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญ หมายความว่าเขาอ้างกรณีพรรคไท แล้วเขาก็มาสู้ในกรณีพรรคพลังธรรม คนที่สู้ความนี้ ในนามประธานกกต.และนายทะเบียนพรรคการเมืองคือนายอภิชาติ สุขัคคานนท์ นายทะเบียนพรรคการเมืองปัจจุบันเคยสู้ความมาแล้ว 

และศาลรัฐธรรมนูญได้วินิจฉัยในคราวนั้นว่า เห็นว่าวันที่ความปรากฎต่อนายทะเบียนพรรคการเมืองนั้นคือวันที่ผู้ร้องได้พิจารณาและเห็นชอบให้ยื่นคำร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญ และก็มีความต่อไป ก็คือข้ออ้างของผู้ถูกร้องข้อนี้จึงฟังไม่ขึ้น

หมายความว่าศาลรัฐธรรมนูญได้เคยวินิจฉัยมาแล้ว อย่างน้อยในสองกรณีของ2 พรรคการเมือง ทำนองเดียวกัน โดยถือว่า วันที่ความปรากฎต่อผู้ร้องหรือนายทะเบียนคือวันที่ผู้ร้องพิจารณาและเห็นชอบให้ร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญ 

ทีนี้มาในกรณีนี้ กรณีของพรรคประชาธิปัตย์นี้ ศาลรัฐธรรมนูญบอกว่าในวันที่ความปรากฎต่อนายทะเบียนคือวันที่ 17 ธันวาคม ซึ่งกกต.มีมติเสียงข้างมากให้ไปดำเนินการ เพราะฉะนั้นพอมายื่น ในวันที่ 26 เมษาก็เลยเกิน 15 วัน 

ข้อเท็จจริงก็ปรากฎว่า วันที่ 17 ธันวาคม ที่มีมติกัน ไม่ใช่เป็นมติให้ร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญ นายทะเบียนไม่ได้ทำความเห็นก็หมายความว่านายทะเบียนยังไม่ได้พิจารณาเห็นชอบให้ร้อง ส่วนนายทะเบียนพอไปเป็นประธานกกต.ก็ลงมติว่าไม่เห็นชอบให้ไปยุบพรรค กกต. 3 คนเป็นเสียงข้างมาก บอกให้ส่งนายทะเบียนไปทำความเห็น 

คนที่มีความเห็นให้ยุบพรรคมีคนเดียวคือ คุณวิสุทธิ์ โพธิแท่น 

เมื่อเป็นอย่างนี้นายทะเบียนพรรคการเมืองก็ไม่มีอำนาจและไม่มีหน้าที่ที่จะไปร้อง ส่วนตัวเข้าก็ไม่เห็นชอบให้ร้องอยู่แล้ว จะนับจากวันที่ 17 ธันวา มันก็ไม่น่าจะถูก จะนับต้องมานับวันที่ 21 เมษา เมื่อทั้งนายทะเบียนพรรคก็เสนอให้ยุบ ในฐานะประธานกกต.และกกต.ทั้งคณะก็เห็นร่วมกันให้ไปส่งศาลรัฐธรรมนูญ ดำเนินการตามมาตรา 93 ในตอนวันที่ 17 ธันวาที่พิจารณาก็พูดมาตรา 95 ซึ่งไม่ใช่มาตราที่ว่าด้วยการไปส่งศาลรัฐธรรมนูญ 

เพราะฉะนั้นการที่วินิจฉัยว่า วันที่เริ่มมีอำนาจหน้าที่ที่จะต้องส่งศาลรัฐธรรมนูญนั้นคือวันที่ 17 ธันวา จึงไม่สอดคล้องกับข้อเท็จจริง 

และอีกอย่างหนึ่ง ที่สำคัญคือไม่สอดคล้องกับคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญที่วินิจฉัยในกรณียุบพรรคอื่นๆมาแล้ว ปัญหาสองมาตรฐานอย่างน้อยๆที่สุดก็เห็นอยู่ตรงเรื่องนี้ ที่เป็นความแตกต่างในการพิจารณาคดีนี้กับการพิจารณาคดีอื่น 

เวลานี้ก็มีเสียงเรียกร้องว่า ถ้าอย่างนี้แสดงว่าเป็นความบกพร่องของกกต. เป็นความบกพร่องของนายทะเบียน หรืออย่างไร ซึ่งผมคิดว่านายทะเบียนพรรคการเมืองและกกต.ทั้งคณะก็คงจะต้องชี้แจง 

แต่ว่าถ้าคิดแทนนายทะเบียนพรรคการเมืองและกกต. นายทะเบียนพรรคการเมืองคือคุณอภิชาติ เคยสู้ความมาแล้ว และเคยสู้ด้วยประเด็นว่า ความปรากฎต่อนายทะเบียนต้องนับจากวันที่นายทะเบียนพิจารณาและเห็นชอบให้ร้อง ศาลรัฐธรรมนูญก็วินิจฉัยตามนั้น คุณอภิชาติในฐานะนายทะเบียนก็ย่อมจะต้องเห็นว่านี่เป็นบรรทัดฐานที่กกต.จะต้องปฏิบัติตาม 

มาถึงเวลาคดียุบพรรคประชาธิปัตย์ นายอภิชาติพิจารณาแล้วยังไม่เห็นชอบให้ร้อง กกต.ก็ไม่ได้มีมติให้ร้อง เขาก็ยังไม่ไปดำเนินการร้อง รอต่อมาจนกระทั่งในฐานะนายทะเบียนและกกต.ทั้งคณะเห็นตรงกัน ให้ร้อง เขาจึงไปดำเนินการในเวลาต่อมา 

เพราะฉะนั้นจะไปโทษกกต. ผมก็ดูแล้วไม่น่าจะถูก แต่ว่าถ้ามีเสียงเรียกร้องกกต.ก็ควรจะชี้แจงว่าเห็นด้วย แต่ผมยังคิดว่าประเด็นอยู่ที่การวินิจฉัย ประเด็นที่เป็นปัญหาน่าจะอยู่ที่การวินิจฉัย 

ที่นี้ก็อยากจะวิเคราะห์ต่อไปถึงผลที่ตามมา ผลที่ตามมาจากกรณีอย่างนี้จะโดยเจตนาอย่างไรก็ตาม มันมีคำถามตามมามากมายทั้งในแง่ อย่างที่ว่าคือ ตรรกะ เหตุผล สามัญสำนึก ข้อกฎหมาย 

ผลที่ตามมาก็คือ ถ้าไม่มีการชี้แจงให้ดี เรื่องนี้จะมีปัญหากระทบต่อความน่าเชื่อถือของศาลรัฐธรรมนูญเองมากยิ่งขึ้น เพราะว่าอย่าลืมว่าศาลรัฐธรรมนูญเดินเข้าสู่การตัดสินในขณะที่ผู้คนสงสัยว่า ที่คุยกันในคลิปวีดิโอนั้นจริงหรือไม่จริงอยู่แล้ว พอตัดสินออกมาเป็นประเด็นที่คนไม่คาดคิดด้วย 

กรณีที่วินิจฉัยไปว่า มาร้องเมื่อเลยกำหนดมาแล้ว แม้แต่ทนายความของพรรคประชาธิปัตย์ทั้งหมด ก็ไม่ได้สู้ประเด็นนี้ ไม่ได้สู้เพื่อประเด็นนี้เลย 

ประเด็นนี้เมื่อมาไล่ข้อเท็จจริงเทียบกับของเดิมจะกระทบความน่าเชื่อถือ ผลที่ตามมาก็จะกลายเป็นว่า ทั้งหมดนี้จะเป็นความพยายามเจตนาดีที่จะรักษาพรรคประชาธิปัตย์ซึ่งเป็นเครื่องมือสำคัญของระบบปัจจุบันเอาไว้ แต่ขณะเดียวกันก็กลับจะกระทบต่อระบบในปัจจุบันมากยิ่งขึ้น กระทบยิ่งกว่าถ้าจะยุบพรรคประชาธิปัตย์ด้วยซ้ำ 

นอกจากนั้นจะทำให้ยังทิ้งปัญหาค้างไว้คือความไว้วางใจต่อกกต. ซึ่งเกิดปัญหานี้ขึ้นในขณะที่จะมีการเลือกตั้งขึ้นในปีหน้าแล้ว 
เพราะฉะนั้นผลที่ตามมาก็จะเกิดเป็นความวิกฤตต่อความน่าเชื่อถือ ผู้คนจำนวนไม่น้อยอาจจะไม่หวังขึ้นระบบ จะนำไปสู่ความขัดแย้งในสังคมและวิกฤตในสังคมหนักหน่วงยิ่งขึ้น 

การวิเคราะห์อย่างนี้ก็จะเห็นว่า ตรงกันข้ามกับสิ่งที่นักธุรกิจและวิชาการบางส่วนได้ออกมาให้ความเห็นว่าไม่ยุบน่ะดีแล้ว รัฐบาลจะได้มีเสถียรภาพ การเมืองจะได้มีเสถียรภาพ แต่ว่าผมยังเห็นว่าเรื่องมันจะเป็นตรงกันข้าม รัฐบาลอาจจะอยู่ต่อไปได้เพราะพรรคประชาธิปัตย์ไม่ถูกยุบ แต่เมื่อมีวิกฤตความน่าเชื่อถือ คนไม่เชื่อถือระบบ คนไม่หวังพึ่งระบบ วิกฤตการเมืองของประเทศจะยิ่งหนักหน่วงรุนแรงยิ่งขึ้น และก็ยากต่อการแก้ปัญหามากยิ่งขึ้น 

ในอนาคตก็จะเป็นปัญหาต่อธุรกิจเอง 

เพราะฉะนั้นก็ยังอยากจะเสนอเป็นข้อเสนอต่อประชาชน ต่อผู้ไม่เห็นด้วย และผู้ที่ต้องการให้เกิดความยุติธรรมทั้งหลายว่า ถึงอย่างไรก็ตามก็ควรจะมีการศึกษาคำวินิจฉัย วิพากษ์วิจารณ์อย่างตรงไปตรงมาด้วยความบริสุทธิ์ใจเพื่อให้เกิดความรู้ ความเข้าใจและเห็นปัญหาความไม่ถูกต้อง 

เพื่อจะไปหาทางสร้างความยุติธรรมโดยสันติวิธีต่อไป ไม่ควรจะไปหันหน้าเข้าหาวิถีทางอื่นใด แต่ว่าพยายามที่จะสร้างความยุติธรรมให้เกิดขึ้น 

ในส่วนของศาลรัฐธรรมนูญนั้น ในระยะยาวถ้าจะมีการแก้รัฐธรรมนูญก็คงจะต้องไปแก้ศาลรัฐธรรมนูญให้มีที่ไปที่มาที่ถูกต้องกว่านี้ และสามารถจะตรวจสอบได้มากกว่าปัจจุบัน 

อยากให้มุ่งไปในทิศทางนี้ มากกว่าที่จะหมดหวังกับการหาทางออกให้กับสังคม 

ศาลใคร?

ศาลใคร? โดยกาหลิบ : “..อำนาจอันล้นพ้นมาด้วยการฆ่า การทำลาย การปล้นชิง และการวางอาวุธทางการเมืองเอาไว้ในระบบย่อย. .เพื่อไทยจะเปลี่ยนท่าที..หรือละทิ้งมวลชน. .เอาตัวรอด..” ?

http://democracy100p...og-post_29.html

วันจันทร์ที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ศาลใคร? โดย กาหลิบ 

คอลัมน์ เมืองไทยหรือเมืองใคร?
เรื่อง ศาลใคร?
โดย กาหลิบ

ใครแปลกใจในคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญในกรณียุบพรรคประชาธิปัตย์ แสดงว่ายังมีความลุ่มหลงกับระบอบโบราณของไทยว่าจะให้ความยุติธรรมและความเป็นธรรมในสังคมนี้ได้ 
การไม่ยุบพรรคประชาธิปัตย์โดยอาศัยประเด็นปลีกย่อยที่เป็นเทคนิคกฎหมาย และเป็นตัวช่วยอย่างสำคัญต่อการก่อตัวขึ้นของระบอบประชาชน หากยุบพรรคประชาธิปัตย์เสียอีก จะมีผู้ใหญ่ที่อ้างตัวเป็นแดงบางคนเข้ามาเชียร์ทันทีว่า เห็นไหม ระบอบปัจจุบันยังใช้การได้ เราจะไปเคลื่อนไหวถึงขั้นระบอบและโครงสร้างกันไปทำไม
บุญเหลือเกินที่ความโง่บางชนิดถูกย่อยสลายได้ด้วยความจริงแบบเร่งด่วนทันใจ 
ต้องขอบคุณศาลรัฐธรรมนูญในแง่นี้เป็นอย่างยิ่ง
ใครติดตามวิธีพิจารณาวินิจฉัยกรณีร้องเรียนให้ยุบพรรคประชาธิปัตย์มาตลอด จะเห็นได้พร้อมกันว่าระบอบเผด็จการโบราณเขามีความชำนาญและความรอบคอบในการสร้างเครื่องมือแห่งอำนาจเป็นอันมาก 
เครื่องมือเหล่านั้นมีอะไรบ้าง ขอให้ไปเปิดฟังคำแถลงปิดคดีด้วยวาจาของ นายชวน หลีกภัย ผู้เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีและอดีตหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์เสียอีกรอบ คราวนี้ฟังช้าๆ และจดประเด็นเอาไว้เหมือนเล็คเชอร์ด้วย เราจะได้ความรู้มากมายว่าฝ่ายตรงข้ามกับประชาชนเขาซุ่มซ่อนเครื่องมือเหล่านั้นไว้ตรงไหนและอย่างไรบ้างในระบบกฎหมายของระบอบเขา
อย่าลืมว่าฝ่ายโบราณเขาไม่ได้ครอบงำบ้านเมืองนี้อย่างบังเอิญแบบบุญหล่นทับ เขาได้อำนาจอันล้นพ้นมาด้วยการฆ่า การทำลาย การปล้นชิง และการวางอาวุธทางการเมืองเอาไว้ในระบบย่อยที่รวมกันแล้วกลายเป็นระบบใหญ่ที่เราเรียกกันสั้นๆ ว่า ระบอบ 
ประชาชนหน้าไหนหาญกล้ามาแย่งชิง คนๆ นั้นจะรู้รสทันทีว่ารูปลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ที่สื่อสรรเสริญกันอยู่ตลอดทั้งวันทั้งคืนยิ่งกว่าเกาหลีเหนือนั้น แท้ที่จริงแล้วคืองูพิษตัวร้ายที่คอยฉกกัดทำลายสรรพสิ่งทั้งหลายรอบตัว แม้แต่พวกเดียวกันเองหากไม่ถูกใจ 
ซีกประชาธิปไตยโดยเฉพาะส่วนพรรคเพื่อไทยก็ต้องถือว่าเดินงานถูกต้องมาตลอดในคดีพรรคประชาธิปัตย์ การให้ข้อมูลที่เหมาะสมแก่สังคมทั้งในรูปคดี และความชอบธรรมของผู้ตัดสิน ถือว่าใช้การได้และควรนำไปสู่การตัดสินที่เที่ยงธรรมกว่านี้ แต่เมื่อไม่เป็นเช่นนั้น พรรคเพื่อไทยก็ต้องหันหน้าเข้าหากันและร่วมตัดสินใจให้ชัดว่า ควรจะมองปัญหาการเมืองแบบสมานแผลนิดหน่อยก็จะหาย หรืองานนี้จำเป็นต้องผ่าตัดใหญ่กันเสียที
มวลชนผู้ก้าวหน้านั้นเขามีคำตอบชัดเจนแล้ว เขาเพียงหันมาถามอีกครั้งว่าพรรคเพื่อไทยจะถือเอาเหตุนี้ปรับเปลี่ยนท่าทีเสียใหม่และเดินเคียงคู่กันไป หรือจะละทิ้งมวลชนไปสู่เพื่อเอาตัวรอดง่ายๆ ด้วยการขายตัวและหัวใจต่อไป
ความจริงไม่ควรเสียเวลาพิจารณามาตั้งแต่ต้นว่าประชาธิปัตย์ถูกยุบหรือไม่จะมีประโยชน์ใดๆ ต่อฝ่ายประชาชน เพราะอำนาจในการยุบพรรคการเมืองไม่ควรอยู่ในมือของใครทั้งนั้น
สังคมประชาธิปไตยที่ก้าวหน้าตาสว่างเขาไม่มียุบพรรคกันหรอกครับ เขาใช้วิธีลงโทษบุคคลผู้สร้างความเสียหายหรือทำความผิดทางกฎหมายของพรรคนั้นๆ แทน 
พรรคการเมืองทุกพรรคเป็นสมบัติของประชาชน เทวดาหน้าไหนไม่ควรมีสิทธิ์สั่งยุบทั้งนั้น หากเรายืนอยู่บนหลักการว่าพรรคการเมืองมีสิทธิ์ถูกยุบได้ และเชียร์ให้อำนาจนอกระบบนั้นเบื่อหน่ายคิดยุบพรรคที่เราชิงชัง สุดท้ายก็เท่ากับเราสนับสนุนระบอบการเมืองแปลกประหลาดที่อนุญาตให้อำนาจนอกระบบเอ้ือมมือเข้ามายุ่งกับสถาบันการเมืองของประชาชนได้ต่อไป
สองประเด็นนี้ทับซ้อนกัน ต้องพิจารณาให้ดี
ในขั้นต้นนั้นอาจนำกรณีไม่ยุบพรรคประชาธิปัตย์มาฉีกหน้ากากของระบอบการปกครองไทยในปัจจุบันได้ แต่ในขั้นที่ลึกลงไปแล้ว เราไม่ควรเชียร์อำนาจนอกระบบที่แอบเข้ามายุบพรรคการเมืองไม่ว่าจะเป็นพรรคการเมืองสีอะไร และต้องเชิดหน้าให้สูงกว่าทาส โดยยืนยันในศักดิ์ศรีความเป็นคนของตัวเราเอง 
พรรคการเมืองใดที่เราไม่ชอบก็อย่าเลือก อย่าเข้าเป็นสมาชิก และงดสนับสนุนในทุกทาง แต่อย่าเรียกร้องหรือหวังผลให้เกิดการยุบพรรคของเขา
ในระบอบประชาธิปไตยนั้น พรรคของเขาก็คือพรรคของเรา แต่เราจะเลือกใครสู่อำนาจเมื่อใดคือสิทธิทางการเมืองของเรา
อำนาจศาลของเขาสิครับ ไม่ใช่่อำนาจของเราอย่างแน่นอน
นั่นล่ะครับคือประเด็นต่อสู้.

แฉอายุความคดียุบพรรคเก่าๆ "เกิน 15 วัน ทุกคดี"

http://www.go6tv.com/2010/11/15.html

แฉอายุความคดียุบพรรคเก่าๆ "เกิน 15 วัน ทุกคดี"

หลังจากศาลรัฐธรรมนูญมีความเห็นว่า คดีพรรค ปชป.ใช้เงินผิดวัตถุประสงค์นั้น เกิดอายุความโดยนับจากวันที่ กกต. มีคำสั่ง จนมาถึงวันที่ส่งเรื่องให้ศาล รัฐธรรมนูญ

เมื่อตรวจสอบย้อนหลัง ปรากฏว่า ทุกคดียุบพรรค ก่อนหน้าตั้งแต่ปี 49 จนถึงปัจจุบัน ล้วนเลยกำหนดอายุความ 15 วัน ทุกคดี จึงตั้งข้อสงสัยว่า แล้วคดีก่อนๆนั้น ตัดสินไปได้อย่างไร ทำไมศาลไม่ยกอายุความมาเพื่อยกคำร้องด้วย

ขอบคุณตารางจากมติชน

http://asiancorrespondent.com/bangkok-pundit-blog/roundup-of-foreign-news-and-commentary-on-the-court-decision

Roundup of foreign news and commentary on the court decision

Yesterday, blogged on the reasons for the Court dismissing the case against the Democrats that they had a misused 29 million baht political subsidy because the EC failed to file the case within the 15 day deadline.

AP:

"This case has ended, and our party has the duty to continue solving the country's problems," Abhisit, who is also party leader, told reporters. He acknowledged that the ruling might not be universally welcomed, but should be abided.

Reuters:

"The verdict is somewhat expected. Some people will be unhappy but there are many other factors when considering whether the red shirts could come out soon in a forceful manner," said independent political analyst Sukhum Nuansakul.

AFP:

Some observers, including author and former Thai diplomat Pavin Chachavalpongpun, questioned whether Abhisit's backers in the military and Bangkok-based elite would have allowed the Democrats to be toppled.

The ruling "will strengthen the belief among the opposition that the elite and the Democrat party would do anything to maintain their power interests, even at the expense of the reputation and credibility of the court," Pavin said.

"It deepens the rift in Thai society. It reinforces the belief among the opposition that double standards really exist," he told AFP.

Bloomberg:

"Thailand's political risk is reduced big time with today's ruling," said Andy Pornprinya, senior vice president for regional institutional sales at UOB Kay Hian Securities (Thailand) Pcl in Bangkok. "This will further strengthen business and consumer sentiment because they are now more confident about the government's policy continuation."
...
"There will be pressure from the Red Shirts about judicial double standards," said Somjai Phagaphasvivat, a lecturer at Bangkok's Thammasat University. "The tension won't be as high as earlier this year because the government has the upper hand working in unity with the military to handle any protests."

The Economist:

However, the final verdict did not decide the merits of these competing claims. Instead the court decided that the EC had not filed the charge within 15 days of its decision to prosecute, thereby invalidating the entire process. The second charge, of an illegal corporate donation, is still pending. It is not subject to the 15-day rule, but is thought to be weaker as there is less of a paper trail. The party has denied receiving any donation from TPI Polene, a petrochemical company.

BP: On the second case, The Economist is right about the second relating to the Democrats failing to report a donation of 258 million baht ($8.4 million) from petrochemical conglomerate TPI (see posts on this here, here, and here). The Democrats simply deny there was a donation whereas for the case about misusing the 29 million baht donation many of the main facts of the case were not in dispute (ie Democrats did receive the money and did use that money to do xyx and filed a report about it) and it was on interpretation of the law. Nevertheless, the second case is more about airing dirty laundry and is easier conceptually to grasp than the misusing of the 29 million baht donation (the Democrats did a good job of framing that case of being simply about using incorrectly sized posters/billboards when the EC case was not about that). BP also doesn't see how the 15 day rule applies for the alledged legal donation as that rule applies to cases regarding state subsidies.

Now, on the EC well will leave that for a later post....

อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง:สู้ทุกวิถีทาง

http://thaienews.blogspot.com/2010/11/blog-post_30.html

วันอังคาร, พฤศจิกายน 30, 2010

อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง:สู้ทุกวิถีทาง

โดย อริสมันต์ พงษเรืองรอง

หมายเหตุไทยอีนิวส์:อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง เขียนจดหมายถึงคนเสื้อแดงจากสถานที่ ซึ่งไม่เป็นที่เปิดเผย ทั้งนี้ผู้อ่านพึงใช้วิจารณญาณ

เรียนพี่น้องชาวเสื้อแดงที่เคารพรัก

เราคงต้องทบทวนความชั่วร้ายเจ้าเล่ห์ของพวกอำมาตย์และรัฐบาลที่เข่นฆ่าประชาชนเกือบร้อยศพ บาดเจ็บเป็นพันคน เราหมดความอดทน หมดหวังกับเรื่องการปรองดอง 

เพราะมีแต่ลมปากแต่การกระทำมันตรงกันข้าม การไล่ล่าคนเสื้อแดง จับกุมคุมขังแกนนำ และประชาชนซึ่งไม่มีความผิดยังดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง 

สามเดือนผ่านมารัฐบาลไม่มีความจริงใจที่จะแก้ปัญหาทางการเมือง ไม่มีเจตนาที่จะปรองดอง เอาแต่หลอกลวงไปวัน ๆ ถ่วงเวลา ยืดอายุของรัฐบาลให้อยู่ได้นานที่สุด 

ถึงเวลานับถ้อยหลังให้กับพวกมันหรือยัง 

ตอนนี้เขาวางระเบิดเวลากันเองลูกแรกเริ่มจากคดียุบพรรคประชาธิปัตย์ มันใกล้ได้เวลาระเบิดแล้ว ทั้งที่เป็นคดีที่อยู่ในความสนใจของคนทั้งประเทศ เพราะมันมีธงมาแล้วคือพรรคประชาธิปัตย์จะไม่ถูกยุบไม่มีความผิดใด ๆ ทั้งสิ้น ตามคำสั่งของพวกอำมาตย์ที่เข้ามาแทรกแซงครอบงำองค์กรอิสระ 

ไม่เหลือแล้วความเป็นคนของตุลาการรัฐธรรมนูญสิ้นสุดลงแล้ว 

ระเบิดลูกที่สองคือการชุมนุมของกลุ่ม พ ธ ม. ซึ่งจะสร้างเงื่อนเพื่อให้มีการรัฐประหาร โดยกลุ่มทหารของอำมาตย์จะมีการกวาดล้างคนที่ขัดขวางการัฐประหารอย่างบ้าคลั่งจนเลือดนองเต็มแผ่นดิน 

ส่วนระเบิดลูกที่สามคือการลุกขึ้นสู้ต่อต้านเผด็จการรัฐประหารจะเกิดขึ้นทั่วทั้งประเทศ และทั่วโลกจะเป็นสงครามที่เกิดขึ้นทุกหย่อมย่าน คนไทยจะสูญเสียล้มตายเป็นจำนวนมาก ซึ่งอำมาตย์และรัฐบาลก็ไม่สนใจพร้อมที่จะปิดประเทศโดยไม่คำนึงว่าใครจะอยู่ได้หรือไม่ได้อย่างไร 

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงเราต้องผนึกกำลังตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นหามิตรประเทศรับรองความเป็นรัฐบาลให้ถูกต้อง และต่อสู้อยู่นอกประเทศ มันจะสะเทือนไปทั่วให้โลก และทั้งโลกจะรู้ว่าสงครามประชาชนกำลังจะเกิดขึ้น 

พี่น้องอาจจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมทุกอย่าง การลุกขึ้นของประชาชนครั้งนี้ ถ้าถูกทหารตำรวจใช้ความรุนแรงปราบปรามด้วยอาวุธต่าง ๆ เราจะสู้ด้วยวิธีของประชาชน เราจะตะโกนบอกฟ้า เรียกชื่อจริงของคนสั่งฆ่าให้ลั่นไปทั่วโลก เพื่อให้โลกรับรู้เสียที 

และเราพร้อมสู้ทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้มาซึ่งประชาธิปไตยอย่างแท้จริง เราขอวิงวอนถึงทหาร ตำรวจ ทุกท่าน ถึงเวลาแล้วที่พวกท่านจะได้พิจารณาตัดสินใจว่า ท่านจะเลือกยืนอยู่เคียงข้างพี่น้องประชาชน หรือจะเลือกยืนอยู่ข้างอำมาตย์และรับใช้รัฐบาลทรราชที่ไล่ฆ่าประชาชนอย่างที่ผ่านมา 

ถึงแม้ว่าประชาชนจะไม่มีอาวุธแต่เราก็จะไม่แพ้ เพราะเราจะร่วมสู้ด้วยกันอย่างเป็นระบบเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน 

เราจะต้องปฏิบัติดังนี้ 

ฝ่ายสนับสนุนมีหน้าที่ส่งเสริมอุปกรณ์ อุดหนุนเงินทุน ช่วยเหลือในด้านการเผยแพรข่าวสารความชั่วร้ายของรัฐบาลและสถาบันอำมาตย์ ทั้งทางอินเตอร์เน็ต สื่อสิ่งพิมพ์ต่าง ๆให้มากที่สุด 
  
ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งทำหน้าที่สู้รบรับผิดชอบประกบตัวการชั่ว ที่ทำร้ายประชาชน เช่นคนในรัฐบาล คณะรัฐมนตรี ทหาร ตำรวจ ราชการ องค์กรอิสระ ตุลาการ ศาลผู้พิพากษา คนเหล่านี้รับใช้อำมาตย์และรัฐบาลจนยอมเป็นเครื่องมือที่ใช้เข่นฆ่า ไล่ล่า ทำร้ายประชาชนอย่างไม่มีมนุษยธรรม รวมทั้งสื่อที่ชอบบิดเบือนข้อเท็จจริงสร้างความแตกแยกในแผ่นดิน เราจำเป็นต้องจัดการให้หมดแบบสะดวกใครสะดวกมัน คือใครใกล้คนไหนก็จัดการคนนั้น 

เราประสงค์เพียงแค่การพัฒนาเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองชาติให้ดีขึ้น เราต้องการประชาธิปไตยที่สมบูรณ์ เราปรารถนา ในสิทธิ เสรีภาพ ความยุติธรรม ความเท่าเทียมที่เสมอภาค เรามุ่งหวังจะได้มีกฎหมายรัฐธรรมนูญที่เป็นของประชาชนโดยประชาชนอย่างแท้จริง ซึ่งทุกคนทุกสถาบันต้องอยู่ภายใต้กฎหมายรัฐธรรมนูญฉบับนี้โดยไม่มีข้อยกเว้น 

ผู้ร่วมกระทำความผิดฆ่าประชาชนต้องได้รับโทษ เราต้องทำเพื่อประเทศชาติและประชาชนทุกคน 

สำหรับพี่น้องที่อยู่ในต่างประเทศทั่วโลกขอให้ปฏิบัติดังนี้ การยื่นหนังสือเอกสารถึงผู้นำประเทศพร้อมหลักฐานที่สำคัญ บอกเล่าความจริงให้ผู้นำประเทศนั้นทราบเพิ่มเติมเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพฤติกรรมของอำมาตย์และรัฐบาลทรราชฆาตกร เราจำเป็นที่ต้องสู้เพื่อความถูกต้องเป็นธรรมให้เรื่องนี้เป็นการเมืองในเวทีโลกให้ได้ 

การขอร้องให้รัฐบาลประเทศประชาธิปไตยช่วย ในบางประเทศจะมีงบประมาณช่วยเหลือด้านสิทธิมนุษยชนประชาธิปไตยมาก เราอาจสามารถได้รับการสนับสนุนจากองค์กรในประเทศนั้น โดยการจัดตั้งองค์กรพัฒนาประชาธิปไตยอย่างเป็นรูปธรรมมีเป้าหมายที่ชัดเจน มีสมาชิก สาขาทั่วโลก 

องค์กรกับสมาชิกต้องแข็งแกร่ง มันจะขับเคลื่อนถึงเป็นพลังอันยิ่งใหญ่สามารถต่อรองได้อย่างมีประสิทธิภาพ ตอนนี้เราต้องอาศัยโลกแห่งความเป็นธรรมบีบรัฐบาลประเทศไทยให้รับผิดชอบต่อการสังหารหมู่ประชาชนอย่างโหดเหี้ยมให้ได้ มีผู้เสียชีวิต ผู้พิการ ผู้บาดเจ็บ และผู้ที่ถูกไล่ล่าจำนวนมาก เขาเหล่านั้นเป็นเหยื่อของอำนาจเถื่อน ยังไม่มีหน่วยงานใดรับผิดชอบให้ความช่วยเหลือ 

ขอให้พี่น้องคนไทยในต่างแดนได้โปรดช่วยกันโดยจัดตั้งกองทุนเยียวยาเพื่อบรรเทาทุกข์ผู้เสียสละ 

ส่วนการต่อสู้นั้นก็จะเคลื่อนไหวต่อไปอย่างรอบคอบ เราต่างคนต่างทำต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เราต้องหันหน้าเข้าหากันร่วมคิดร่วมวางแผนเป็นหนึ่งเดียว ดั่งขนทรายเข้าวัดคนละกำสองกำ ถ้านำมาร่วมกันได้ก็จะเป็นทรายกองใหญ่สามารถก่อเป็นพระทรายที่สวยงาม 

การเปลี่ยนแปลงใด ๆ ในโลกนี้ต้องใช้พลังอำนาจจากมวลมหาประชาชนที่กล้าหาญเสียสละ ชัยชนะคือความเจริญรุ่งเรืองของอนาคตคนรุ่นหลัง ลูกหลานไทยทุกคนจะได้มีโอกาสที่เทียมกัน มีสิทธิ เสรีภาพ ความเสมอภาค มีความยุติธรรม มีประชาธิปไตยที่แท้จริง และมีระบบการเมืองที่ดีสามารถพึ่งหวังได้จริง 

เตรียมแผน เตรียมการ เตรียมตัว เตรียมการเปลี่ยนระบบประเทศด้วยมือของเราทุกคน ผู้รักประชาธิปไตยที่กล้าหาญและเสียสละ 

ขอขอบคุณครับ

อริสมันต์

Anti-Monarchy Sentiment Grows in Thailand

http://asiasentinel.com/index.php?option=com_content&task=view&id=2846&Itemid=185

Anti-Monarchy Sentiment Grows in Thailand

Written by Pavin Chachavalpongpun

Monday, 29 November 2010

And the military uses it as a reason to crack down further on dissent Recently, two unnamed red-shirted key figures gave a bare-all interview to Singapore's Straits Times, in which they asserted that anti-monarchy sentiment in Thailand has significantly grown, and that up to 90 per cent of the red shirts may now be anti-monarchists no longer interested in a peaceful struggle for democracy. Undoubtedly, the content of the interview has served to reaffirm the state's claim of the existence of the anti-monarchy faction within the red shirts. So far, none from the red-shirted camp has come out to refute the allegation, although perhaps because most of the core leaders are now under detention. The revelations also serve to further legitimize the hard-nosed policy of the Thai national security agencies against the so-called red-shirted anti-monarchists. Already, the Thai Army's Commander-in-Chief Gen. Prayuth Chan-ocha has insisted that his top priority was to protect the monarchy. Gen. Prayuth's stance was well reciprocated by the National Policy Chief Pol. Gen.Wichean Potephosree who vowed to personally crack down on anti-monarchist elements. The claim that the majority of the red-shirts are now adopting an anti-monarchy attitude is highly questionable, since it is obviously not possible to prove it. A more crucial question is whether cracking down on the anti-monarchy elements, either through harsh legal procedures or stiff social measures, is the most effective means, especially if the state's ultimate objective is to reconcile with its opponents. If the key word here is reconciliation, then retribution should be avoided. If the Thai national security agencies seriously want to eliminate the anti-monarchist elements, the best approach is to fight with them within the democratic framework. More than 30 years ago, in confronting with the communists, also perceived as a threat to the very core of the Thai nation—the monarchy, the state allowed them to return to society and live normal lives without obliging them to abandon their belief through radical means. External factors also played a role here: communism as a once leading global ideology was declining. Communism was at the end unable to resist the change of the global system. Today, the face of the enemy may have changed from the communists to the anti-monarchists, and the political context may be starkly different. But the pattern of struggle has remained relatively unaltered. These actors have wanted a political space in which to express their non-conventional thoughts. But because of their non-conventional position, they have been written off as a threat to society. Such labelling automatically excludes them from being acceptable members of society, thus preventing them from maintaining their convictions legitimately. The labelling process is unending. And while it may be used to justify certain policies on the part of the government, it also has the potential to create a wider ideological rift in society. Being condemned and alienated from society, the anti-monarchists could become more adamant in their actions. Prime Minister Abhisit Vejjajiva once alleged an anti-monarchist plot among the red-shirts. His confirmation gave a green light to security agencies to employ every possible instrument to hunt down those suspected of having republican leanings. Eliminating the anti-monarchists will not lead to a political solution, nor particularly a better democracy. The crux of the problem indeed rests on the issue of democracy and justice. To the opposition, Thai society has grown more undemocratic and unjust. Anyone who possesses beliefs different from those of the state becomes a criminal in his or her own society. Worse, there is no room for the opposition to defend their position, either in public or in court. There has always been a danger in knitting so tightly the notion of the threat to national security and the anti-monarchist movement. Most Thais still love and respect the monarch; only a minority may endorse an anti-monarchy agenda for various personal reasons. Accordingly, it is unnecessary for the Thai state to keep inflating the situation. Or perhaps there is a clear political benefit in that attempt. Lèse-majesté cases are not uncommon nowadays. They have been arbitrarily used to undermine political opponents. Those who apply this law against the anti-monarchists have claimed to work within the legal context. But how can Thais be sure that existing legal instruments will not be politicised by certain influential members in society? In my recent interview with a former executive member of the disbanded Thai Rak Thai Party, I was told that 35 to 55 percent of the red-shirted members are in support of the movement's pro-democracy activities both in the parliament and on the streets. They are also aware of the anti-monarchists who are trying to infiltrate the movement. The challenge is to separate themselves from such radical elements. Failing to do so, they are at risk of being collectively painted simply as a threat to the Thai nation. The risk is grave since there is no clear definition of what constitutes anti-monarchy. Is a general debate on the monarchy considered a breach of a lèse-majesté law? In the meantime, could banning it be regarded as an obstruction to freedom of expression? The balance has to be made, bearing in mind the need to prove that the royal institution is compatible with democracy. In reality, while the national security agencies are clear about their mission to purge the anti-monarchists, the reason behind their mission has remained ambiguous. For the sake of justice and democracy, they will need to open up a space for those who entertain the anti-monarchy outlook to clarify their position, or even defend their belief. Despite the current political crisis, Thailand has come a long way since the abolition of the absolute monarchy in 1932, and is now experimenting a new phase of democratic struggle. In this context, it will be increasingly impossible for the state to coerce the change in the people's political thinking; just like it cannot force the yellows to become reds and vice-versa. The solution lies on the state's ability to co-exist with non-conformists and to recreate a society which respects diversities and differences. Pavin Chachavalpongpun is a Fellow at Singapore's Institute of Southeast Asian Studies.

"Red Shirt Protesters" (การประท้วงของคนเสื้อแดง) คว้าสุดยอดนักบันทึกภาพข่าวแห่งปี

http://www.go6tv.com/2010/11/red-shirt-protesters.html

"Red Shirt Protesters" (การประท้วงของคนเสื้อแดง) คว้าสุดยอดนักบันทึกภาพข่าวแห่งปี

http://www.youtube.com/watch?v=5CbgThFobqM&feature=player_embedded

สำนักข่าวต่างประเทศรายงานว่า โรเจอร์ อาร์โนลด์ ช่างภาพชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย ผู้บันทึกภาพข่าวเหตุการณ์การปะทะกันระหว่างเจ้าหน้าที่ทหารของรัฐบาลไทยกับผู้ชุมนุมกลุ่มเสื้อแดงเมื่อเดือนเมษายน-พฤษภาคมที่ผ่านมา กลายเป็นหนึ่งในผู้ได้รับรางวัล "รอรี่ เป๊ค นิวส์ อวอร์ด"ซึ่งมอบให้แก่ช่างภาพอิสระผู้เสี่ยงชีวิตของตนเองเข้าไปบันทึกภาพเหตุการณ์ต่างๆ ในสถานที่อันตรายทั่วโลก

โดยอาร์โนลด์ได้รับรางวัลรอรี่ เป๊ค นิวส์ อวอร์ด ในสาขาผู้บันทึกภาพเหตุการณ์ข่าวยอดเยี่ยม จากผลงานภาพเคลื่อนไหวที่มีชื่อว่า "เร้ด เชิร์ตส์ โปรเทสต์" (การประท้วงของคนเสื้อแดง) ซึ่งเคยแพร่ภาพผ่านทางเว็บไซต์วอลล์ สตรีท เจอร์นัล หรือ wsj.com มาก่อนหน้านี้

คณะกรรมการตัดสินรางวัลระบุว่าภาพข่าวของอาร์โนลด์เป็น "ผลงานอันทรงพลังและสามารถเก็บใจความสำคัญได้อย่างครอบคลุม"

"หากคุณจะคาดหวังอะไรจากช่างภาพสื่อมวลชน คุณก็ต้องคาดหวังถึงภาพข่าวที่มหัศจรรย์ โรเจอร์ได้แสดงให้เห็นถึงความคิดริเริ่มสร้างสรรค์และความกล้าหาญ เขาเปิดเผยเรื่องราวจากทุกแง่มุม ทุกสถานที่ และคุณไม่สามารถจะเรียกร้องอะไรจากเขามากไปกว่านี้อีกแล้ว" กรรมการตัดสินรางวัลรายหนึ่งกล่าว

"จตุพร" แถลงจดหมายเปิดผนึกเสื้อแดงในคุก - ตั้งภรรยาหมอเหวง รักษาการประธาน

http://www.prachatai.com/journal/2010/11/32089

“จตุพร” แถลงจดหมายเปิดผนึกเสื้อแดงในคุก – ตั้งภรรยาหมอเหวง รักษาการประธาน นปช.

Sun, 2010-11-28 22:48

จตุพร แถลงข่าวถึงจดหมายเปิดผนึกจากแกนนำเสื้อแดงในเรือนำที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม หลังถูกจองจำกว่า 6 เดือน พร้อมแถลงตั้งรักษาการกรรมการนปช.แดงทั้งแผ่นดินชุดใหม่ ‘ธิดา’ ภรรยาหมอเหวงเป็นประธาน ประชุมกำหนดท่าทีการเคลื่อนไหวใหญ่ 10 ธ.ค. ลั่นมีหลักฐานภาพถ่ายทหารใช้ปืนจี้หัวพนักงานดับเพลิงไม่ให้ดับไฟเวิร์ลเทรด

28 พ.ย.53 ที่ห้างอิมพเรียลเวิลด์ ลาดพร้าว นายจตุพร พรหมพันธุ์ แกนนำคนเสื้อแดง แถลงข่าว โดยนำจดหมายเปิดผนึก “เสียงเพรียกจากผองเพื่อนในเรือนจำ” ที่เขียนขึ้นหลังไปพบกับแกนนำคนเสื้อแดงที่ถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำ เนื้อหาในจดหมายระบุว่า กว่า 6 เดือน หลังยุติการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดง ยังคงมีบรรยากาศความขัดแย้ง ทั้งที่ทุกฝ่ายพูดถึงการปรองดอง เป็นเพราะไม่ได้รับการปฏิบัติที่ชัดเจนจากรัฐบาล รัฐบาลไม่มีความจริงใจสร้างความปรองดอง เป็นเพียงวาทกรรมเพื่อประวิงเวลาอยู่ในอำนาจ

 

รัฐบาลไม่ได้สนองตอบข้อเสนอของคณะกรรมการชุดต่างๆ เช่น ข้อเสนอการยกเลิก พ.ร.ก.บริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน ข้อเสนอให้ยกเลิกการตีตรวนผู้ต้องขังคดีการเมือง รับข้อเสนอแก้ไขรัฐธรรมนูญเพียงบางประเด็น และไม่ได้ให้สิทธิ์แกนนำคนเสื้อแดงได้รับการประกันตัว นอกจากนี้ยังมีการคุกคามสื่อที่ตรงข้ามรัฐบาล แต่ไม่เคยแตะต้องสื่อของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ทั้งที่มีเนื้อหาโจมตีรัฐบาลและคนเสื้อแดง

 

นายจตุพร กล่าวว่า แกนนำคนเสื้อแดง สูญสิ้นอิสรภาพ กว่า 6 เดือน โดยไม่ได้รับความยุติธรรม ทั้งที่ไร้เจตนาหลบหนี อีกทั้งกระบวนการยุติธรรมในคดีคนเสื้อแดงก็มีเสียงวิจารณ์และเคลือบแคลงหลายประการ เมื่อเปรียบเทียบระหว่างคดีของคนเสื้อแดง และกลุ่มพันธมิตรฯ ต่างกันชัดเจน ดังนั้น คนเสื้อแดงจะไม่ยอมก้มหัวให้กับความอยุติธรรม และจะต่อสู้ต่อไป เพื่อไม่ให้การเสียสละของผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์การชุมนุมสูญเปล่า

 

ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ในช่วงท้ายของจดหมายเปิดผนึก นายณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ แกนนำคนเสื้อแดงได้แต่งเพลงทรนง มาเป็นกำลังใจให้คนเสื้อแดง โดยภรรยาของนายณัฐวุฒิ ได้อ่านเพลงให้คนเสื้อแดงที่มาร่วมฟังการแถลงข่าวรับฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทำให้บรรดาผู้ร่วมรับฟังการแถลงข่าวหลายคนน้ำคลอ

 

เนื้อเพลงมีดังนี้ "ไกลโอ้ไกลเกินเอื้อมสุดสอย มือน้อยไขว่คว้าประชาธิปไตย บนเส้นทางมืดมน ยากไร้ คอยหายไร้แสงแห่งเสรี จึงก้าวเดินร่วมแดงทุกแห่งหน ประกาศชนชั้นรักศักดิ์ศรี ขอให้คนเท่าเทียม แค่นี้ ดับดิ้นชีวีกลางถนน เพื่อนเอ๋ย น้ำตาหยุดไหลหรือยัง ความหวัง มั่นคง อยู่มิคลาย จะหมื่นอาวุธ กี่แสนเล่ห์กล ประชาชนต้องมีชัย ใจถึงใจ จับมือแล้วเดินร่วมทาง วันฟ้ามืดเดือนลับอับแสง เสื้อแดงไม่ลับดับหาย เย้ยฟ้าท้าดินได้ยินไหม หนึ่งตาย แสนล้านสู้ อยู่ยง หนึ่งตาย แสนล้านสู้ อย่างทรนง" 

 

นายจตุพร ยังแถลงรายชื่อ รักษาการกรรมการบริหารกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ว่า ได้แต่งตั้งนางธิดา ถาวรเศรษฐ์ ภรรยา น.พ. เหวง โตจิราการ เป็นรักษาการประธาน นปช. นายวรชัย เหมะ และนายสมหวัง อัสราษี เป็นรักษาการรองประธาน นปช. ส่วนนายประแสง มงคลศิริ เป็นรักษาการเลขาธิการ นปช. นายวรวุฒิ วิชัยดิษฐ์ เป็นรักษาการณ์ โฆษก นปช. โดยกรรมการรักษาการชุดนี้จะประชุมในวันพุธ ที่ 1 ธ.ค.นี้ ก่อนแถลงท่าทีการเคลื่อนไหวที่ชัดเจนทันที โดยเฉพาะการเคลื่อนไหวในวันรัฐธรรมนูญ 10 ธ.ค.นี้ โดยจะมีการหารือและแถลงท่าทีในเวลา 13.00 น.ของวันที่ 1 ธันวาคม

 

นายจตุพรกล่าวว่า แกนนำนปช.ในเรือนจำติดต่อประสานงานกับคณะกรรมการชุดดังกล่าวต่อเนื่องกว่า 3 เดือน มีการหารือร่วมกันผ่านตัวแทน และตอบสนองข้อเสนอแนะของคณะกรรมการมาตลอด จนได้ข้อสรุปร่วมกันว่า การเริ่มต้นกระบวนรการปรองดองต้องนับหนึ่งคือการได้รับสิทธิประกันตัวตามกฎหมายของผู้ถูกคุมขัง โดยแกนนำนปช.ได้เสนอแนวทางเบื้องต้นของการปรองดองต่อคณะกรรมการอิสระตรวจสอบและค้นหาความจริงเพื่อแนวทางปรองดองแห่งชาติ(คอป.) ไว้ 5 ข้อ ดังนี้

 

1.สถาบันพระมหากษัตริย์ อยู่เหนือการเมือง ทกุฝ่ายต้องยุติการอ้างอิง พาดพิงจาบจ้วงเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง 2.เยียวยาผู้เสียชีวิต บาดเจ็บและเสียหายจากเหตุการณ์อย่างเหมาะสม 3.ดำเนินกระบวนการยุติธรรมกับทุกฝ่ายด้วยหลักนิติธรรม 4.ให้เสรีภาพกับประชาชนทุกกลุ่มทุกองค์กรในการแสดงออกทางการเมือง และ 5.สร้างความเข้าใจในหมู่ประชาชนและเชิญชวนเข้าร่วมกระบวนการปรองดอง ทั้งนี้แกนนำนปชป.ยินดีพิสูจน์ข้อเท็จจริงและความบริสุทธิ์ตามขั้นตอนของศาลยุติธรรมในทุกกรณี

 

นายจตุพร กล่าวเพิ่มเติมว่า ในวันที่ 1 ธ.ค.จะนำภาพถ่ายที่ทีมกฎหมายของ นปช.ได้รับจากชุดผจญเพลิงมืออาชีพระหว่างวันที่ 3 เม.ย.-19 พ.ย.53 ซึ่งถูกห้ามไม่ให้เข้าระงับเพลิงระหว่างเกิดเหตุเพลิงไหม้ห้างเซ็นทรัลเวิลด์ ด้วยอาวุธปืน และปาระเบิดใส่ได้รับบาดเจ็บ และยังถูกสั่งให้หมอบคลานออกไป แต่พอเงยหน้าขึ้นมา พบเป็นทหารถือปืน ภาพถ่ายที่มีจะแสดงให้เห็นว่า ใครกันแน่ที่เผาห้างดังกล่าว ซึ่งไม่ใช่คนเสื้อแดง นอกจากนี้ยังมีกล้องวงจรปิดของห้างกว่าพันตัวบันทึกเหตุการณ์ไว้

 

นอกจากนี้ นายจตุพร ยังกล่าวว่า มีทหารหน่วยรบพิเศษ 7 คน ที่ให้การกับกรมสอบสวนคดีพิเศษ ยอมรับว่า ใช้ปืนเอ็ม 16 หัวกระสุนสีเขียวยิงเข้าไปในวัดปทุมวนาราม ซึ่งสอดคล้องกับกระสุนที่พบในศพ 3 ศพในวัดปทุมวนารามด้วย

 

 

 

เรียบเรียงจาก เว็บไซต์สำนักข่าวไทย และมติชนออนไลน์

http://links.org.au/node/2014

Thailand: Six months on, emboldened Red Shirts raise new slogans; Interview with Sombat Boonngamanong

Sombat Boonngamangong (left), the leader of the Red Sunday group and long-time activist, has renewed the Red Shirts' campaign in public, such as this "red aerobics". Photo by Lee Yu Kyung.

By Lee Yu Kyung, Bangkok

November 26, 2010 -- Another WORD is Possible -- Sombat Boonngamanong (42) is a man with a sunny smile, wearing a "red shirt". After the April-May crackdown on the pro-democracy Red Shirts at Ratchprasong in central Bangkok, which killed more than 90 – mostly civilians – the Red Shirts briefly "disappeared" from the public eye while developing their outrage further but silently. It didn't take long for the Red Shirts to renew their campaign in public, to which Sombat has contributed significantly by encouraging that their silent anger be expressed in fun and festive street performances.

"I went to Ratchaprasong to tie red ribbons [at] Ratchaprasong a month after the crackdown. I suggested other Red Shirts to do the same thing", said Sombat. "Police arrested and detained me for two weeks. So the renewing activities have become news", he added. The long-time NGO activist, after being released, has been organising more activities such as "red aerobics" and dead bodies performances [die-ins] at symbolic venues.

His audacious initiatives have attracted increased numbers of protesters and media attention, which has been led to two mass demonstrations at Ratchaprasong in the last six months.

On November 19, 2010, tens of thousands Red Shirts turned out in central Bangkok again to mark six months since the crackdown. Two months earlier, on September 19, thousands marked four months since the crackdown, as well as fourth anniversary of the 2006 military coup.

Defying the emergency decree, which human rights group are calling on the Thai government to lift, Red Shirts have shown off their return to the streets en mass. Candlelight vigils to remember their fallen fellows on one hand, singing, dancing and chanting for hours, such as "Ti Ni Mi Khon Tai", which means "People died here", were heard on the other.

Tens of thousands Red Shirts remember their fellows and family who got killed six months ago. Photo by Lee Yu Kyung.

Red Shirts protesters return to the streets with new slogans. Photo by Lee Yu Kyung.

Tens of thousands of Red Shirts remember their fellows who were killed six months ago. Photo by Lee Yu Kyung.

However, there was a new slogan chanted by surprise, as the rally was closing: "Ai-Hia Sung Kha, E-Ha Sung Ying", which means, "Bastard ordered the killing, bastard ordered to fire". Similar slogans were heard on September 19 as well, according to a Nation report.

"We chant this, because…" said one red shirt "…we want to show that we know who ordered to kill and fire."  But she didn't specify who they meant.

There have been reports about graffiti which can be interpreted as violating the country's harsh lese majeste law. This phenomenon could not be imagined six months ago.

The Red Shirts are now pushing the limits of Thai politics.

Red Shirts protesters return to the street with new slogans. Photo by Lee Yu Kyung.

Red Shirts protesters return to the streets with new slogans. Photo by Lee Yu Kyung.

The resurgent Red Shirts are said to be organising in smaller and different groups without centralised leadership, which is, according to an activist who doesn't want to be named, "a better way to continue" their movement. "When there were core leaders at centre, the authorities could easily target leaders to weaken our movement", he argued.

It remains to be seen where the returned Red Shirts are heading for without a core leadership-structure. But so far the Red Shirts look resilient.

"People have been empowering themselves more and more", said the activist Sombat. "Our goal is to change a mind set of Thai society, where you have 'owners' or 'superiors' of this country, while grassroots are treated as like 'visitors' or 'inferior' citizens", he explained.

Meanwhile, there was an order from the army chief General Prayut Chan-O-Cha, ahead of the demonstration on November 19, who warned that emergency laws prohibited carrying items like clothes, sandals or photographs deemed to "incite disunity". Colonel Sansern Kaewkumnerd, the spokesperson for Center for the Resolution of Emergency Situation (or CRES) has reportedly said, "It is police who will decide what might be inciting disunity", indicating that the spokesperson himself had little idea about criteria. Nontheless, severe penalties of up to two years in jail or a maximum fine of 40,000 baht – or both – were set for violators of the ban. A few flip-flop [rubber sandal] vendors have reportedly been arrested for selling shoes bearing prime minister's face in recent months.

One of the reactions to this measure was from the establishment-friendly Bangkok Post. The Post wrote an editorial entitled, "Democracies don't ban items of free expression" on November 21:

By what authority does the military, in this case through the CRES, have the power to arbitrarily decide what is lawful and what is not and set penalties?

Prime Minister Abhisit Vejajiva has reportedly expressed his displeasure at this order as well.

Red Shirts return to the streets of Bangkok with new slogans, among them "Ai ha Sung Kha" that expresses that they know who ordered the April-May killings. Photo by Lee Yu Kyung.

Red Shirts return to the streets of Bangkok. Photo by Lee Yu Kyung.

Thailand is been largely controlled by the military-dominated CRES, which can be above the administration led by the Oxford-educated prime minister. Interestingly, on November 22, deputy prime minister Suthep Taungsuban  reportedly said: "The CRES is not trying to take power or staging a coup when it imposes special laws. It only wants to keep the situation orderly."

Such measures to maintain "order", however, may brew many more new slogans by Red Shirts, who have now recovered, returned and radicalised. The April-May crackdown and developments since have proved it.

Red Shirts at Ratchaprasong on November 19, 2010. Photo by Lee Yu Kyung.

Security forces at Red Shirt demonstration in Ratchprasong area, November 19, 2010. Photo by Lee Yu Kyung.

Red Shirts at Ratchaprasong, November 19, 2010. Photo by Lee Yu Kyung.

Update: According to the Nation's latest breaking news on November 26:

The Center for Resolution of Emergency Situation (CRES) Friday agreed to lift ban of political sarcastic items created by protesters to insult elite as the spokesman Colonel Sansern Kaewkamnerd said the centre found nobody violated the regulation.

I wonder if there was any particular regulation or article – in writing – for banning these items in the first place? It seems that the CRES has become a lawmaker "by announcing", and judge "by announcing". The CRES has violated fundamental rights of those who were already arrested – even if released afterwards – for selling things for their livelihood. If the regulation refers to any article of any other law – not the decree – then it should be the courts, not the colonels, who judge whether it has been violated or not.

 

`To change the mind set of Thai society is our goal' --Sombat Boonngamanong

Sombat Boonnagamanong, Red Shirt activist. Photo by Lee Yu Kyung.

Lee Yu Kyung interviews Sombat Boonngamanong

Sombat (42), the long-time NGO activist, has been of great help to renewing Red Shirt activity in public following the bloody April-May crackdown. He has often travelled to Issarn – the country's north east – where many Red Shirts originated from, to promote peaceful red activity. Recently I talked with him at the Red Sunday group office. Below are excerpts.

* * *

It seems Red Shirts are gradually recovering. There were tens of thousands people gathered at Ratchprasong on November 19 to mark six month since the crackdown. What have been the developments in the Red Shirts movement in the past six months, after the bloody crackdown?

Let me explain an evolution that I've involved in. Since the crackdown, I've started to use Facebook, on which I launched the Red Sunday campaign. First, I have suggested red supporters use one logo, in which "I am a red" is written, for their profile picture of Facebook. Many changed their pictures on Sunday. So it worked out.

Second, I invited five friends to a caféto  have political discussion, and encouraged them to organise the same meeting with five others wearing red shirts. The campaign "Five Reds at Café" has spread to produce many gatherings for discussions with their fellows. One day, we went to BigC at Ladprao [the north-east district in Bangkok] to have 100 people meet.

Another activity was conducted one month after the crackdown. I went to Ratchaprasong to tie red ribbons at the Ratchaprasong street sign. I suggested to other Red Shirts to do the same thing... Police arrested me. I was in police custody for two weeks.

But my story became public. My comrades in the NGO field published open letters in protest. Many people talked about me. So the renewal activities have become news. When I was released, I tried to do it again.

These are all public activities, simple, soft but creative. Not aggressive. Then people felt that it was possible to re-new red activity.

To be honest, people were afraid seeing their fellows, friends and family gunned down. But they seemed to be encouraged when they saw my activity. "Ok, Khun Sombat is doing this, why shouldn't I", they thought (laugh).

Have you noticed a radicalisation among Red Shirts in the last six months?

I can't comment on that. I don't agree with every single measure or slogan. I only can say that I support the spirit of the Red Shirt movement.

What is the spirit?

First, they are conscientiously fighting against the suppressor. Second, it's about democracy. Democratisation in Thailand is unstable but is in process. You see, the authority in a democratic country should have not used snipers and guns to control a mass rally.

Then what is your observation about democracy in Thailand at this current stage?

It's not like we have no democracy at all, but we have no democracy (laugh). The middle class, who have power and freedom, might have felt they are the owners of the country and there's democracy. But the reality with which the poor face would be different. This is why the middle class couldn't understand why the Red Shirts from provinces came to Bangkok to rally. So they told Red Shirts "go home" or "go farming". There are two different faces of democracy in Thailand.

Where would you say is Thaksin Shinawatra's status in the current and future Red Shirt movement?

Many Red Shirts love him. True. But Thaksin is not a goal. The goal is to achieve democracy. Thaksin's power has been decreasing among Red Shirts. Not only Thaksin, but also leadership is being beyond by Red Shirts now. People have been empowering themselves.

But problem is, in my opinion, while there are some activities and new leaders trying to build up in Bangkok, there's not much activity in rural areas, which is a base of many Red Shirts. I try to encourage people [there].

Your group [Red Sunday] is one of many Red Shirt groups. How often do you correspond with other groups?

Not much, though we have. When we need to join forces for a certain activity, we exchange by email and phone. One example was the "Red around the World" rally on September 19, on the occasion of fourth anniversary of the 2006 coup and also to mark four months since the crackdown.

My idea is to promote small but many groups. And we keep our network between groups to finally build up the Red Shirts movement so it is huge once again. There is supposed to be a decentralised leadership, rather than a centralised one.

What about Khun Jatuporn Prompen, one of the core leaders, who has not been arrested? What sort of communication you have had with him?

I believe Jatuporn is also happy with our idea (of decentralised leadership). There is no dispute regarding this. We have known each other more than 20 years. Last week, for about one hour, I discussed with him the red campaign, but there is not that much communication in general.

What is next?

We plan a workshop named the "Democracy School" from next year.

What would say is a goal of your campaign?

Democracy.

Could you be more specific? Do you want a change of regime? A change in the system?

The goal of our group's campaign is to change the mind set in Thai society, where you have "owners" or "superiors" of this country, while the grassroots are treated as like "visitors" or "inferior" citizens. Every individual is equal. Again, we want to empower ourselves.