ม๊อบแดงไล่นายก...กลางกรุงนิวยอร์ค

https://sites.google.com/site/bookreviewsaantor/home/m-xb-daeng

ม๊อบแดงไล่นายก...กลางกรุงนิวยอร์ค

27 กันยายน 2553 “สุจินดา ลาออกไป สุจินดา ลาออกไป” เสียงตะโกนของม็อบที่สนามหลวงเมื่อพฤษภา 2535 ยังอยู่ในความทรงจำฉัน ฉันกลับไปเดินสนามหลวงอีกครั้งเมื่อพฤษภา 2542 สนามหลวงอบอวลไปด้วยบรรยากาศม็อบเสื้อแดง ฉันได้เสื้อแดงติดมือมาตัวหนึ่ง แต่ก็ยังปฏิเสธว่าเป็นคนเสื้อแดง ฉันไม่มีสี “You can’t be neutral on a moving train.”…. Howard Zinn ตุลาคม 2543 ...ฉันปฏิเสธคำชวนของเพื่อนบ้านให้ไปฟังอภิสิทธิ์ ฉันให้เหตุผลตรง ๆ ว่า ฉันไม่ชอบเขา ฉันคิดอยู่หลายตลบว่าจะไปรวมกลุ่มคนเสื้อแดงที่จะไปแสดงเสียงที่หน้าโรงแรมหรูกลางมหานครนิวยอร์คหรือไม่ ฉันบอกเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งว่าฉันอาจจะไม่ไป เพราะไม่รู้จักใคร พี่เขาแย้งฉันว่า “คนที่ราชประสงค์เขาก็ไม่รู้จักกันเหมือนกัน” คำพูดนั้นทำให้หลาย ๆ ภาพเมื่อสี่เดือนก่อนผุดขึ้นมา โดยเฉพาะน้องเฌอ ลูกชายของคุณพันธ์ศักดิ์ ที่นอนตายอยู่กลางพื้นคอนกรีต เช้าวันม็อบ ข่าวจีรนุช บก.ประชาไทถูกจับที่สนามบิน ทำเอาฉันโมโหจี๊ด อะไรกันวะประเทศนี้ บนเว็บ เขานัดกันสามโมง ฉันเดินผ่านไป ยังไม่เห็นใคร สี่โมง ฉันกับเพื่อนนัดเจอกันใกล้ ๆ กับสถานีซับเวย์ถนน 63 ผู้ชายไทยใส่หมวกแดงเดินเข้ามาถามว่าโรงแรมอยู่ตรงไหน ฉันชี้ทางไป เราเดินไปพร้อม ๆ กัน แต่เขาทำท่าเหมือนไม่อยากคุยเมื่อฉันชวนคุย กลุ่มคนเล็ก ๆ ใส่เสื้อแดงยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโรงแรม เราได้รับการบอกว่าให้ยืนอยู่ฝั่งนี้ อย่าข้ามไปฝั่งโน้น และอย่ากีดขวางทางเดิน มีคนเอาโปสเตอร์มาให้ เอาปากกามาให้เผื่อจะเขียนอะไรข้างหลังโปสเตอร์ ฉันแทบจะไม่รู้จักใครเลย คุ้นหน้าคนบางคนบ้าง เพราะไปที่โรงเรียนสอนภาษาไทย เราไม่เคยคุยเรื่องการเมืองกันที่นั่น นัยว่าเพื่อรักษาความเป็นหนึ่งเดียวกันเอาไว้ น้องที่ไปด้วยกันหันมาตั้งข้อสังเกตว่า คนที่มานี่อายุสามสิบขึ้นทั้งนั้นนะพี่ มีเด็กเล็กสิบขวบคนหนึ่งเพราะต้องตามผู้ใหญ่มา และมีหนุ่มที่ดูวัยรุ่นเพียงคนเดียวเท่านั้น อายุเฉลี่ยน่าจะเป็นสี่สิบกว่า หนุ่มเสื้อแดงกางเกงขาสั้นที่เพิ่งมาถึงโดดกอดคอหาชายร่างเล็กในชุดสูทสีเข้ม (เดาว่าเป็นเจ้าหน้าที่ไทยติดตามนายก) ตรงถนนที่คั่นกลางระหว่างคนไทยสองกลุ่ม การสนทนาผ่านไปแบบสั้น ๆ ก่อนที่คนสองคนจะผละออกจากกันกลับไปยังฝั่งที่จากมา เขาเล่าให้ฉันฟังเรียบ ๆ ว่าเป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ถนนที่คั่นกลาง ดูจะเป็นเส้นคั่นระหว่างมิตรภาพไปด้วยเช่นกัน ฉันคุยกับพี่คนนึงด้วยความอยากรู้ แกเล่าว่า นั่งดูทีวีจนวันราชประสงค์แตก น้ำตาไหลพราก กินข้าวไม่ได้เป็นเดือน ๆ น้ำหนักลด ฉันถามว่าทำไมถึงไม่เป็นเสื้อเหลือง ไม่ดู ASTVหรือ คำตอบคือ ดูนะ แต่ก็ไม่เชื่อ แล้วย้อนถามฉันว่า เป็นเสื้อเหลืองแอบมาเนียนหรือเปล่าเนี่ย ก่อนจะเลิกคุยกับฉันไป น้องคนนึงเป็นสาวหน้าใสคนทำงาน เธอบอกว่าไม่เคยไปร่วมม็อบที่ไหนมาก่อน นี่เป็นครั้งแรก เธอสารภาพว่าเธอเพิ่งมาสนใจการเมืองไทยเมื่อเมษาที่ผ่านมานี่เอง วอลเปเปอร์เป็นใครไม่เคยรู้จัก แม่เธอ(อยู่เมืองไทย)เป็นคนรักทักษิณ แก่เกินไปที่จะเดินทางไปม็อบ แต่ร่วมผ้าป่าสนับสนุนม็อบแดง หลังการปราบ แม่เธอต้องทิ้งสัญลักษณ์สีแดงทั้งหมด เพราะกลัวตำรวจจะมาค้นบ้าน ฉันเห็นฝรั่งถือกล้องมาทำข่าว ใครในกลุ่มเข้าไปถามว่ามาจากไหน เขาบอกว่ามาจากรอยเตอร์ เขาขอสัมภาษณ์สองคน เมื่อพี่คนนึงพยายามอธิบายว่ามีคนตายที่กรุงเทพ เขาตอบกลับมาว่า ผมเสียเพื่อนร่วมงานไปด้วยเช่นกัน ห้าโมงก็แล้ว ... ยังไม่เห็นวี่แววของนายก คนประสานงานเริ่มเข้ามาถามความเห็นว่าเราจะไปที่ถนน 34 ที่นายกเขาจะไปพูดไหม พวกเราบอก เอาสิ ห้าโมงครึ่ง... ฉันมองไม่ถนัดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่บางสิ่งบางอย่างกำลังเกิดขึ้น เพราะพี่ ๆ เสื้อแดงเริ่มส่งเสียง มาแล้ว.. มาแล้ว.. รถสีดำมันคลานเข้ามาจอด เสียงโห่ร้องจากกลุ่มคนเสื้อแดง “ไอ้สมุนอำมาตย์” ใครบางคนตะโกน ยังไม่ใช่นายกมาร์ค รถตู้สีดำเข้าจอดกลางถนน ถ้อยคำที่หลุดออกมาจนจับใจความไม่ได้ จับได้แต่อารมณ์ของกลุ่ม มันเต็มไปด้วยความโกรธเกลียด ชายหน้าตาดีสุภาพคุ้นตาหันมามอง ชั่ววูบที่ฉันเห็นเขา เสียงจากกลุ่มคนดังขึ้นอีกหลายเดซิเบล ฝรั่งที่เดินผ่านไปจังหวะนั้น หันกลับมามอง หยุดคุยกับเรา หนึ่งในสี่คนนั้นบอกว่าเคยดูสารคดีเกี่ยวกับการเมืองไทย ที่เหลือไม่เคยรับรู้มาก่อน ก่อนหกโมง เรารู้ว่าเขาจะต้องกลับออกมา ทุกคนรออย่างมีความหวัง... เตรียมที่จะเปล่งเสียงตามอารมณ์ของตน นักการเมืองหน้าตาคุ้นหน้าเดินออกมา ลูกชายแสงชัย สุนทรวัฒน์ ออกมายืนข้างหน้าโรงแรม ใครบางคนตะโกนด่า เสียดายที่เป็นลูกพ่อมือสะอาดและโตในแอลเอ เมื่อขบวนข้าราชการไทยทยอยกันเดินขึ้นรถตู้ที่ประตูเปิดทางด้านกลุ่มเสื้อแดง ฉันมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่านายกเดินออกมาตอนไหน ทุกอย่างมันดูโกลาหลไปหมด พวกเขาจากไปและพวกเราก็ต่างแยกย้ายกันไป ทั้งพวกเขาและพวกเราต่างก็มีภารกิจต้องทำกันต่อไป ฉันเดินแยกออกมาพร้อมกับพี่เสื้อแดงกลุ่มหนึ่ง ใครในนั้นบอกว่าในนิวยอร์คนี่ก็ยังมีคนเสื้อแดงที่อยากมาอีกเยอะ การจัดการเราก็ไม่ค่อยดี คนไม่ค่อยรู้ เพื่อนบางคนก็ต้องทำงาน เรามันก็เป็นพวกต้องทำงาน ไม่เหมือนพวกเสื้อเหลืองเขานะ เขามีเงินมากกว่า ใครอีกคนเปรยขึ้นมาว่า หวังว่าปีหน้า เราคงไม่ต้องมาไล่อภิสิทธิ์อีกแล้วนะ กลุ่มเสื้อแดงเล็ก ๆ กระจัดกระจายจากไป... สักวันคงจะมีโอกาสพบกันอีก วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันรักนิวยอร์ค