1ภาพมีค่ากว่าพันคำประจำปี'53

http://thaienews.blogspot.com/2010/12/153.html

1ภาพมีค่ากว่าพันคำประจำปี'53

ปีแห่งความสูญเสีย-สมเด็จพระนางเจ้าฯพระบรมราชินีนาถ พร้อมด้วยสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฏราชกุมาร เสด็จรดน้ำศพพ.อ.ร่มเกล้า ธุวธรรม ที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์ 10 เมษายน ขณะที่กลุ่มผู้ชุมนุมแบกโลงสหายของพวกเขาที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์เดียวกัน และสุดจะกลั้นน้ำตาไว้ได้

โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
31 ธันวาคม 2553


1.ลงขันเข้ากรุง-คนเสื้อแดงพากันทอดผ้าป่าระดมทุน เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายเดินทางไปประท้วงใหญ่ที่กรุงเทพฯเรียกร้องให้ยุบสภา เลือกตั้งใหม่

2.คนกรุงแห่รับเสื้อแดง-คนกรุงเทพฯพากันออกมาต้อนรับขบวนคนเสื้อแดงที่เดินทางเข้ากรุงเทพฯ ไม่ได้มีการต่อต้านตามที่สื่อกระแสหลักที่สนับสนุนรัฐบาลยั่วยุ

3.เจรจาไทย2ฝ่าย-การประท้วงนำไปสู่การเจรจาของตัวแทนรัฐบาลกับแกนนำเสื้อแดงออกทีวี ซึ่งจบลงด้วยความล้มเหลว ไม่สามารถหาข้อตกลงได้


4.จุดเปลี่ยน-ผู้ชุมนุมจำนวนหนึ่งเข้าไปในรัฐสภาในวันที่ 7 เมษายน เพื่อกดดันรัฐบาล ถูกการ์ดของนายสุเทพ เทือกสุบรรณ ใช้อาวุธจ่อหัว จึงพากันปลดอาวุธการ์ดรายนี้ นำไปสู่การประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินในเย็นวันนั้น และสถานการณ์นำไปสู่ความรุนแรง

5.มือเปล่ากับรถถัง-ทหารซึ่งเคยปฏิเสธที่จะทำตามคำสั่งรัฐบาลสมัคร-รัฐบาลสมชายในการควบคุมการชุมนุมยึดทำเนียบฯ-ยึดสนามบินของพันธมิตร เข้ามามีบทบาทสำคัญในการสลายการชุมนุมคราวนี้ ในภาพผู้ชุมนุมพากันขวางรถถังที่จะเคลื่อนเข้าปราบปรามที่ราชดำเนิน

6.ไตรรงค์ซับน้ำตา-ภาพผู้ชุมนุมสตรีเสื้อแดงหยิบผืนธงชาติไตรรงค์ขึ้นเช็ดน้ำตาจากการถูกทหารใช้แก๊สน้ำตายิงสลายการชุมนุม 10 เมษายน เป็นภาพที่อาจสื่อความหมายเป็นตัวแทนของเหตุการณ์นองเลือดปี 2553 ตลอดทั้งปี
7.คนละประเทศเดียวกัน-หลัง10เมษาฯ ผู้ชุมนุมยกระดับไปชุมนุมที่แยกราชประสงค์ ทำให้กลุ่มคนกรุงเทพฯส่วนหนึ่งใส่ชุดหลากสีออกมาต่อต้าน ในภาพเด็กน้อยด้านซ้ายมือเข้าร่วมการชุมนุมกับผู้ชุมนุมหลากสีกดดันให้รัฐบาลเร่งปราบปรามเสื้อแดงคืนชีวิตปกติให้คนกรุง เด็กน้อยเสื้อแดงในภาพขวาวิ่งเล่นซนในม็อบเสื้อแดงกลางแยกราชประสงค์


8.นาทีเปลี่ยนจุดสมดุลการศึก-มือสไนเปอร์ยิงสังหารเสธ.แดงในระยะไกล เพื่อเด็ดหัวขบวนของฝ่ายยุทธวิธีของกลุ่มผู้ชุมนุม จากนั้นมือสไนเปอร์ได้ยิงสังหารผู้ชุมนุมอีกหลายศพ เพื่อกดดันไม่ให้ประชาชนเข้าสมทบการชุมนุมที่ราชประสงค์ และกระชับพื้นที่เพื่อให้แกนนำประกาศยอมจำนนในที่สุด

9.ผู้ก่อการร้ายพ่อ..ง-ผู้ชุมนุมรายหนึ่งได้ถอดเสื้อผ้าออกแล้วตะโกนบอกทหารว่า ผู้ชุมนุมไม่ได้เป็นผู้ก่อการร้าย ไม่มีอาวุธ อย่างมากก็มีแค่หนังสติ๊ก หรือพลุตะไล อย่างมากก็เผายางรถอำพรางไม่ให้โดนยิง หรือมีแค่ตัวเปล่าๆ ทหารต้องหยุดสังหารหมู่ผู้ประท้วงได้แล้ว แต่สุดท้ายก็ไร้ผล
10.เสื้อแดงคนสุดท้าย-หลังแกนนำนปช.ประกาศยอมจำนนเข้ามอบตัว และเกิดจลาจลหลายจุดทั่วประเทศ สตรีรายนี้นั่งยืนหยัดอยู่หน้าเวทีการชุมนุมที่แยกราชประสงค์ หลังจากนั้นเสื้อแดงที่ไม่ยอมแพ้ก็ทยอยตามเธอออกมายืนหยัดต่อสู้ต่อไป แม้ไร้แกนนำ แต่ก็มีแกนนอนเกิดขึ้นมาแทน


11.ที่นี่มีคนตาย-ผู้ชุมนุมนอนเสียชีวิตอยู่ที่ลานหน้าห้างเซ็นทรัลเวิลด์ เสมือนตอกย้ำว่าที่นี่มีคนตาย แต่หลัง19พ.ค.คนกรุงส่วนหนึ่งได้ออกมาปัดกวาดล้างคราบเลือดแล้ว และจะจัดฉลองปีใหม่ ณ บริเวณที่ผู้ชุมนุมรายนี้นอนตายอยู่ในค่ำวันนี้ ( ที่นี่มีคนตาย!...แต่ไม่เห็นเป็นไรพร้อมกระจายความสุขสู่ชาวกรุง ความทุกข์มีแค่ว่าตกลงใครเผาห้าง? )

12.สิ่งที่ประเทศได้หลังความสูญเสีย-หลังการสังหารหมู่ที่ราชประสงค์ มีการตามล่าสังหารเสื้อแดงอีก 5 ศพ รวมเป็นเกือบ 100 ศพ ระบอบปกครองอำมาตย์ โดยมีอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะเป็นหุ่นเชิดยังลวงโลกต่อไปว่า นี่คือประชาธิปไตย ขณะที่ผลงานของรัฐบาลไม่โดนใจประชาชน ไม่สนองปฏิกริยาความเดือดร้อนอย่างทันท่วงที ไม่ว่าจะเป็นกรณีน้ำท่วมใหญ่ ล่าสุดการจับ7คนไทยของกัมพูชา แต่อภิสิทธิ์ก็ยังจะพาครอบครัวไปเที่ยวปีใหม่ที่น้ำตกทีลอซูตามปกติ
**********
เรื่องเกี่ยวเนื่อง:ที่สุดแห่งปีของท่านผู้อ่านไทยอีนิวส์

4 ส. วัดแจ้งศิริสัมพันธ์ นนทบุรี 29 ธ.ค.2553

วัดแจ้งศิริสัมพันธ์ นนทบุรี  29 ธ.ค.2553 

อภิวัน-สมยศ

 ภาพ 

ftp://baygon5.no-ip.org/savefiles/29-12-10/apiwan-somyot29-12-10.wmv 

เสียง

ftp://baygon5.no-ip.org/savefiles/29-12-10/apiwan-somyot29-12-10.mp3 

อ.สุนัย 

ภาพ

ftp://baygon5.no-ip.org/savefiles/29-12-10/sunui29-12-10.wmv

เสียง

ftp://baygon5.no-ip.org/savefiles/29-12-10/sunui29-12-10.mp3 

อ.สุรชีย

 ภาพ

ftp://baygon5.no-ip.org/savefiles/29-12-10/surachai29-12-10.wmv 

เสียง

ftp://baygon5.no-ip.org/savefiles/29-12-10/surachai29-12-10.mp3

--
http://illinoisredshirts.blogspot.com/
http://www.facebook.com/illinois.redshirts

Happy New Year

As 2010 comes to a close, I wish you and your families the very best and Happy New Year.  May your new year full of happiness. 

 

I got something to share krub.  It's about American frontier justice.  What I about to share is from the movie called 'The Ox-Bow Incident' staring Henry Fonda.  It is a private letter of a rancher to his wife who was wrongly accused of stealing cattle and murdered the owner.  The letter was given to Mr. Davies who opposed the action.

 

…

  

My dear wife,

 

Mr. Davies will tell you what's happening here to night

He's a good man and has done everything he can for me

I suppose there are some other good men here too---

Only they don't seem to realize what they're doing

They're the ones I feel sorry for---

"Cause it'll be over for me in a little while

"But they'll have to go on remembering for the rest of their lives

"Man just naturally can't take the law into their own hands and hang people without hurting everybody in the world

"Cause then he's not just breaking one law but all laws

"Law's a lot more than words you put in a book

"Or judges or lawyers or sheriffs you hire to carry it out

"It's everything people ever have found out about justice and what's right and wrong

"It's the very conscience of humanity

"There can't be such a thing as civilization unless people have a conscience

"Because if people touch God anywhere where is it except through their conscience?

"And what is anybody's conscience except a little piece of the conscience of all men that ever lived?

…

He later in the letter wished his wife well.

...

Best Regards,

 

A Battle Royale: Thailand Takes On The Foreign Media

http://www.globalasia.org/V5N4_Winter_2010/Pavin_Chachavalpongpun.html?PHPSESSID=13f627b390f44926f34db4d96e28d7be

A Battle Royale: Thailand Takes On The Foreign Media By Pavin Chachavalpongpun As Thailand's political crisis continues to simmer following last spring's violent crackdown on anti-government protesters, the foreign media find themselves increasingly caught in the middle. Most worrying, writes Pavin Chachavalpongpun, is that opposition critics and the government appear to be using the country's controversial lèse majesté law to muzzle the media – a tactic that could weaken, rather than secure, the standing of the monarchy. IN JULY 2009, the venerable Foreign Corres-pondent's Club of Thailand (FCCT) was accused of committing lèse majesté, a crime under Thai law with a maximum jail sentence of 15 years. While the accuser, Laksana Kornsilpa, 57, a translator and a fierce critic of ousted former Prime Minister Thaksin Shinawatra, could have targeted certain individuals in the FCCT, she filed a lèse majesté complaint against the club's entire board of 13 members. For the first time in its five-decade history, the FCCT was dragged into Thailand's internal political war. The dangerous impact of the charges rested on the increasingly narrowing space for free expression of views and opinions about the Thai political situation. What made this case even more alarming was the fact that Laksana filed the complaint almost two years after the club's alleged violation of the law. On Aug. 29, 2007, the FCCT had invited Jakrapob Penkair, then Minister in the Prime Minister's Office and a pro-Thaksin figure, to give a speech at the club. Jakrapob later served in the Samak Sundaravej administration of January to September 2008. Samak himself was painted as Thaksin's political proxy and therefore faced continual challenges by members of the royalist, yellow-shirted People's Alliance for Democracy (PAD), which had organized a long-running series of street protests to unseat his government. In mid-2008, some months after delivering his speech at the FCCT, Jakrapob was accused of using it to insult the monarchy. Eventually, he was forced to resign from the ministerial post and was charged with lèse majesté. The content of his speech cannot be revealed here because the revelation would be considered as an act of lèse majesté. In the aftermath of the violent demonstrations by the so-called red-shirt movement in Bangkok in April 2009, Jakrapob fled the country and became a fugitive from Thai law while his lèse majesté charges were still being investigated. The FCCT was undoubtedly surprised at the allegation that came its way two years after the speech was made in a club that has always served as a venue for open and free discussion. But the surprise action could be explained. In April 2009, not only did the Red Shirts stage violent demonstrations, they also stormed the venue of a summit of the Association of Southeast Asian Nations Plus Three (ASEAN + 3) in Pattaya, forcing its cancellation. This badly damaged the reputation of Prime Minister Abhisit Vejjajiva's government as the chair of the ASEAN Standing Committee that year. It is therefore possible that the lèse majesté charges against the FCCT were the product of the ongoing political struggle between the pro- and anti-Thaksin camps that has been under way since the 2006 coup. It is also possible that the charges, supposedly designed to protect the royal institution, were part of a plot to cover up the loss of the government's legitimacy in the aftermath of the unrest in Pattaya and Bangkok. In the latter case, blaming the FCCT for what had happened two years earlier was indeed a tactic to divert public attention from the tottering state of government order that prevailed in Thailand at the time. Laksana accused the FCCT of organizing Jakrapob's talk and later distributing his speech to its members. It was true that DVDs containing Jakrapob's lecture were produced for the club members who missed the event and sales were restricted solely to FCCT members. The media reported that few copies of his talk were sold because a manuscript of his lecture was circulated in Bangkok shortly after he was charged and the video could be downloaded online. For one of the FCCT's board members, Jonathan Head, the latest charges were another major blow to his already troubled record. The FCCT's Vice-President and a BBC correspondent, he had separately been investigated in late 2008 for lèse majesté. Police Lt. Col. Wattanasak Mungkandee had filed the complaint, using as evidence an article on the BBC website from December 2008 that was perceived to criticize the monarchy. Head moderated Jakrapob's talk at the FCCT, and on one royalist website, a comment was left calling for all members of the FCCT to be jailed for 99 years. Another asked the site to post Head's photo so that anyone could attack him if they saw him. At news of the accusation against the FCCT, Amnesty International and the Southeast Asian Press Alliance (SEAPA) were quick to voice their concerns about the way the lèse majesté law had been used to undermine political opponents. Lupe Arlumpe, Director of SEAPA, said: "We had already said, and we say it again, that lèse majesté law in the Thai law system must be reviewed as it has been used to block and intimidate mass media in the country." Similarly, Bob Dietz of the New York-based Committee to Protect Journalists expressed his disappointment at the Thai authorities. He said, "It is time for prosecutors and investigators in Thailand to immediately drop these outrageous and punitive charges against our colleague Jonathan Head. Head's reporting has raised important questions about Thailand's deteriorating political situation and he should be allowed to report without fear of official reprisals." Expression not for Free Many once praised Thailand's democracy and its support for freedom of the press. But that was before the advent of Thaksin and the military coup that toppled him in September 2006. Thaksin was widely condemned for his perceived disloyalty to the monarchy, while some civil libertarians joined the chorus, saying his government also undermined press freedom in various ways. Some military leaders justified the coup as "necessary" in order to safeguard the monarchy from Thaksin's "arrogance of power." Thaksin repeatedly denied any conflict with the king. But his opponents said that he was seeking to usurp the power of the monarch. Thaksin's controversial statements in the past seem to verify such allegations. At the height of the anti-Thaksin campaign in 2006, Thaksin said that he would happily step down from the premiership "if the King whispered in his ear." In November 2009 in an interview with The Times of London, he enraged the traditional elites by calling for the reform of institutions around Thailand's monarchy. Richard Lloyd Parry, the reporter who interviewed Thaksin, was also investigated for committing lèse majesté. Lately, the threat of lèse majesté charges has loomed over anyone, not necessarily from the pro-Thaksin camp, who holds political views that are different from the traditional elites, including foreign reporters. Lèse majesté, or the crime of injury to the royalty, is defined by Article 112 of the Thai Criminal Code, which states that defamatory, insulting or threatening comments about the king, queen and regent are punishable by three to 15 years in prison. Charges against Thais are usually graver and the investigation and prosecution process is by nature opaque. Most charges against foreigners are subject to foreign media scrutiny, thus opening up the murky process. Foreigners convicted of lèse majesté often receive a royal pardon, as in the case of Australian writer Harry Nicolaides, who was given a three-year prison sentence for publishing a book that supposedly offended the royal family. He was set free after serving six months in jail. Today, with the pervasive use of the lèse majesté law, foreign journalists are extremely cautious in writing about the monarchy. This has effectively led to a culture of "self-censorship" among foreign journalists based in Thailand. At the crux of the lèse majesté allegations against foreign journalists lies the state's strategy of trying to neutralize the foreign media's coverage of the Thai situation; reporting must be in line with government policy and favorable to the Thai elites. The Thai political situation has become deeply polarized. All factions have fought to control public opinion, both inside and outside the country. Foreign journalists are caught in the middle of this domestic war and have increasingly become vulnerable. This explains why, in recent years, there have been virtually no reports on the monarchy from Thailand-based foreign journalists. The royal institution is an integral part of political development in Thailand, particularly now when the protracted crisis shows no sign of subsiding. Unfortunately, foreign journalists who work inside Thailand, with a better understanding of the institution and better access to first-hand information, are forbidden to report on what happens within the walls of the palace. Instead, reports on this sensitive issue are "manufactured" by those outside Thailand, and they could seriously be misinterpreted, highly politicized and dangerous to the monarchy. The FCCT has acknowledged the dilemma. The club's current president, Marwaan Macan-Markar, released a statement on Feb. 5, 2010, saying: "The Executive Committee of the FCCT strove to achieve a balance between the two primary objectives of the club during the past year. These were to offer a space welcoming to our members and to serve as a venue open to the free exchange of views and ideas on current issues of the day... Against this were the times our club found itself mentioned in the local media. And not all of it was in praise. Thailand's politically charged atmosphere saw the club being accused from all sides of the country's political divide for not being open to their respective views. We were also not spared a lèse majesté complaint either." 1 Following the crackdown on Red Shirt protesters in May 2010 and the arson attacks against several public buildings at the hands of radical elements within the Red Shirt camp, the room for dissent has shrunk further. The Abhisit government has attempted to repair the old political consensus based on loyalty to the monarchy, when in fact the maintenance of elitist power is key. In doing so, more than at any time in Thailand's modern history, it has sanctified the royal institution to legitimize its own regime, while seeking to rebuke those outside its network through a variety of methods, including the arbitrary use of the lèse majesté law. Thais have been forced to comply and to sacrifice their political convictions, whereas foreign journalists have been forced to do the same thing at the expense of their own integrity. Ongoing Attacks against Foreign Media FCCT President Macan-Markar may have delivered good news in saying that the complaint against the FCCT has not progressed and the procedure related to lèse majesté complaints has been subject to an overhaul. But the state has not given up. During the 2010 street protests, leading foreign media outlets, such as the CNN and the BBC, were accused by the Abhisit government of biased reporting and leaning toward the Red Shirt movement. In particular, Dan Rivers of CNN was attacked not only by the government but also by many Thai nationalists for failing to analyze the Thai crisis without prejudice. Rivers and other foreign journalists were reproached for oversimplifying the Thai crisis as if the Red Shirt protesters on the streets were fighting against a dictatorship. They were also accused of taking statements only from Red Shirts and conducting interviews with its leaders, but declining to elaborate on the government's position, especially Abhisit's attempt to resolve the political deadlock through peaceful means before he decided to launch a crackdown. Thai nationalists called this a "discrepancy in sources of information" on the part of foreign journalists. Thai daily The Nation commented: "The point is not that CNN did not report that some of the Red Shirts were armed or show those armed men to the viewers. This they did. Where CNN and Rivers failed is in properly explaining the context of what was happening during the May 14-19 crackdown — and without proper context, understanding the story becomes impossible." This allegation is consistent with the historical view of foreigners in Thailand: no matter how much they think they know, they do not understand and will never reach the core of what constitutes the Thai nation. But Rivers and CNN could have argued that the Thai media was hardly objective. They worked as a tool of the government and portrayed the anti-government supporters as enemies of the state. The argument on the media's impartiality is endless. What is more important is that dislike of the foreign press has reached an unprecedented level. Two foreign reporters were killed and at least seven foreign or local reporters were wounded during the violence and many reporters who covered the demonstrations believed they were a deliberate target. At a meeting at the FCCT on June 2, foreign journalists expressed their anger against the Abhisit government for the deaths of their colleagues and demanded that an independent probe into attacks on reporters be launched. They also complained about the widespread allegation that the foreign press was biased. They had lost their friends, now they were losing their reputation and credibility. Moreover, they were still subject to the lèse majesté law that threatened them with jail terms should they write anything critical of the royal institution. Recently, the Abhisit government has striven to overcome negative media reports directly. Global Voices Advocacy reported that Thailand's Ministry of Information Communication Technology (MICT) and the Centre for the Resolution of the Emergency Situation (CRES), admitted to having blocked at least 50,000 websites and was adding 500 more per day. Since May, it has been estimated that Thailand could be blocking 113,000 websites. In June, the Thai cabinet approved the creation of a Bureau of Prevention and Eradication of Computer Crime, purportedly to protect the monarchy. The new office adds to the censors already at the MICT, the CRES, the Royal Thai Police, the army's "war room" and the Ministry of Culture. What is the impact of the excessive use of the lèse majesté law? Social critic and lèse majesté case defendant Sulak Sivaraksa noted: "The problem of abusing lèse majesté law is now utterly messy. The fact that leading world intellectuals like Noam Chomsky and others have petitioned to Abhisit to reform the law is a testimony to it." 2 So far, lèse majesté has deepened the politicization of the monarchy and served to damage, not safeguard, the institution. Indeed, it has been exploited to hide the ugly reality of Thai politics, from the suppression of the opposition and the media to obstructing Thailand's long-delayed democratization. The government in July announced the extension of the emergency degree that followed the Red Shirt protests in 18 provinces, claiming that the situation had not returned to normal. Today, it is still in effect in four provinces. The emergency degree allows state agencies to curb media freedom for the sake of national security, particularly in protecting the monarchy. Portraying the Thai situation in this way has allowed the government to keep postponing elections. The FCCT and its journalist members are at a crossroads. It is obvious that the Abhisit government has made lèse majesté one of its top priorities. For the first time since the end of the Cold War, the existence of the monarchy has been tied closely to national security.3 "In Thailand, the monarchy is not only a symbolic institution. It is the pillar of national security," said Pirapan Salirathavibhaga, a former judge, in an interview with the media. "Whatever is deemed as affecting the monarchy must be treated as a threat to national security." All foreign journalists are thus compelled to ensure that their reports will not harm the monarchy, which could be tantamount to threatening Thailand's national security. For the government, the key to safeguarding security and shielding the royal institution from so-called enemies of the state is to nurture the lèse majesté law, even if by doing so the freedom of the media is grossly curtailed. Pavin Chachavalpongpun is a Fellow at Singapore's Institute of Southeast Asian Studies. He is the author of Reinventing Thailand: Thaksin and His Foreign Policy. The views expressed here are his own. NOTES 1 Source: Foreign Correspondents' Club of Thailand, www.fccthai.com/PresidentsAddress2010.html, accessed Aug. 7, 2010 2 Quoted in Pravit Rojanaphruk, "Lèse-Majesté Claim FCCT Board Members Face Police Probe," The Nation, July 2, 2009. 3 "Getting Tough on Royal Critics," The Straits Times, Jan. 9, 2009.

"ธิดา" ปรับการต่อสู้ เตรียมจัดเลือกตั้งหากรรมการ นปช. ระดับภูมิภาค ไม่ยึดติดบุคคล

http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1293627482&grpid=00&catid=&subcatid=

"ธิดา" ปรับการต่อสู้ เตรียมจัดเลือกตั้งหากรรมการ นปช. ระดับภูมิภาค ไม่ยึดติดบุคคล เน้นที่อุดมการณ์

วันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2553 เวลา 20:50:34 น.

แบ่งปันข่าวนี้บน facebook Share

นางธิดา ถาวรเศรษฐ รักษาการประธาน นปช. แถลงที่ห้างสรรพสินค้าอิมพีเรียล ลาดพร้าว เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ถึงยุทธศาสตร์การดำเนินงานของคนเสื้อแดงปี 2554 จำนวน 5 ข้อ 1.กลุ่ม นปช.ยืนยันชุมนุมเคลื่อนไหวทุกวันที่ 10 และ 19 ของแต่ละเดือน โดยวันที่ 9 มกราคม 2554 นี้ เวลา 15.00 น. จะชุมนุมที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย เวลา 17.00 น. จะเคลื่อนไปยังสี่แยกราชประสงค์ เวลา 19.00 น. จุดเทียนสดุดีวีรชนเสื้อแดงที่เสียชีวิต และเวลา 20.00 น. จะแยกย้ายกลับบ้าน คาดว่าจะมีผู้มาร่วมเคลื่อนไหวไม่ต่ำกว่า 60,000 คน    นางธิดากล่าวว่า 2.เดือนมกราคมจะปรับโครงสร้าง นปช.ทั่วประเทศ จะมีการเลือกตั้งหากรรมการ นปช. ตั้งแต่ระดับตำบล อำเภอ จังหวัด จะแล้วเสร็จในเดือนมกราคม ส่วนระดับภูมิภาคจะเริ่มเลือกตั้งเดือนกุมภาพันธ์ ทั้งนี้หวังว่าการปรับโครงสร้างครั้งนี้จะทำให้ นปช.ไม่ยึดกับตัวบุคคล แต่จะทำให้ยึดติดกับอุดมการณ์ เพราะเมื่อแกนนำถูกจับก็สามารถนำคนอื่นมาทำหน้าที่ต่อ     "3.ในปี 2554 กลุ่ม นปช.จะรณรงค์ให้ปล่อยตัวแกนนำเสื้อแดงและผู้ถูกจับคุมขังโดยมิชอบให้ได้ประกันตัวมาต่อสู้คดี ช่วยเยียวยาผู้ถูกกระทำและครอบครัว เรียกร้องความยุติธรรม การใช้กฎหมายในมาตรฐานเดียวกัน และยกระดับการต่อสู้ของประชาชนให้สูงขึ้นด้วยความรู้   4.ช่วงวันที่ 4 มกราคม 2554 เวลา 11.00 น. ที่สมาคมทนายความแห่งประเทศไทย นปช.จะขอยื่นประกันตัวและจะแถลงข่าวการประกันตัวคนเสื้อแดงที่ถูกคุมขังทั่วประเทศ 5.ขณะนี้ให้ทีมนักกฎหมาย นปช. ตีความคำสั่งศาล ที่ห้ามเกี่ยวข้องกับการชุมนุม หรือทำกิจกรรมใด ที่มีผู้ร่วมตั้งแต่ 5 คนขึ้นไป เพื่อจะให้นายจตุพรช่วยกลุ่ม ส.ส.พรรคเพื่อไทยหาเสียงการเลือกตั้งปีหน้า     "เรายังถูกไล่ล่า ถูกคุมขังโดยมิชอบ เราจำเป็นต้องเยียวยา จำเป็นต้องต่อสู้คดี และทวงถามความยุติธรรม นี่คือความจำเป็นเราต้องปรับโครงสร้างใหม่หมด" นางธิดากล่าว

Beware the watermelons

Beware the watermelons

Politics remain dangerously polarised at the start of an election year

Thailand's red-shirt opposition

Dec 29th 2010 | KHON KAEN | from PRINT EDITION

"IT'S true that we feel anti-government, and we will try to avoid serving the government's demands," says a uniformed police colonel calmly but deliberately. Sitting behind his desk in Khon Kaen, a provincial capital in north-eastern Thailand, he says that about 90% of his local colleagues harbour equally seditious thoughts. They are fed up with being exploited by the government in Bangkok to "discredit and obstruct the opposition every day", manufacture evidence and apply the law unequally.

The colonel, who is reluctant to give his name, was one of the many officers bused into Bangkok to police the demonstrations last April and May by self-styled "red shirts", the main opposition to the government. By day he loyally did his job, but by night he, like many of his colleagues, donned a red bandanna and fraternised with the protesters. He was not there on May 19th when the army—unjustifiably in his view—stormed the red-shirt camp. He complains that, although many of the protesters who were rounded up are still in prison, no one has yet been brought to justice for the killing of 90 or so people during the weeks of protests. The injustice and oppression in Thai society that red shirts talk of is what "the police see and feel every day", the colonel says.

On December 22nd the government lifted a state of emergency that it had declared in Bangkok and surrounding areas during the red-shirt unrest. But such complaints by a senior officer suggest that the conservative coalition government led by Abhisit Vejjajiva of the Democrat Party is far from secure as it begins its third year in office. Openly red policemen are nicknamed tomatoes by the public. The colonel says that in his part of Thailand only a slightly smaller proportion of soldiers than police share his political views. Green on the outside but red at the core, these troops are called watermelons.

The government promised a process of "reconciliation" after the killings in May, but there is little sign of one. Even the best-mannered of the government's critics—let alone the radicals in the north-east—survive in an atmosphere of fear and intimidation. The government is required to hold general elections before the end of 2011. In a broadcast on December 26th Mr Abhisit hinted that the poll will take place sooner rather than later. He hopes the election will be peaceful, but in today's bitter and polarised political environment few expect the build-up to them to be anything other than violent. The red shirts have vowed to take to the streets again twice each month. A new and apparently harder-line army chief, General Prayuth Chan-ocha, is waiting for them.

A lot, then, will turn on the strength of the red shirts. The movement was founded to support the former prime minister, Thaksin Shinawatra, who was ousted in a coup in 2006. For many reds, Mr Thaksin remains a hero. They hope for his return from Dubai after the election. Mr Thaksin is particularly popular in rural areas, such as the north-east, where his microcredit and health-care schemes helped the poor so much that the present government is extending them.

Mr Thaksin's supporters also credit him with trying to bring democracy to Thailand. (He convincingly won two elections before being forced into exile.) They believe he was usurped by a conservative, aristocratic establishment. Many red shirts favour a reform of the monarchy, to reduce its power and influence. Mr Thaksin's supporters range from former provincial governors to students sporting Che Guevara T-shirts, and from businessmen to policemen. If all his supporters voted for his Pheu Thai party then it would almost certainly win the election, even if not with an overall majority.

The government has used the emergency laws and other security legislation to round up red-shirt activists. But the movement is now strong enough in areas like the north-east to flourish in spite of such measures. The red shirts have set up their own radio stations to compete with the government's despised broadcasting service. The government, knowing how influential these stations can be in rural areas where villagers depend on radio for news, has been playing a cat-and-mouse game to get them off the air. Thanik Maseepitak, a red businessman, erected a state-of-the-art radio mast and equipped a broadcasting studio in Khon Kaen early in 2010, only for it to be ruled illegal. Two hundred soldiers arrived in October to cut all the mast-wires and cart off the studio kit. Undeterred, he has just set up another radio station in a nearby village. To avoid detection it changes frequency almost every day.

Doubts persist as to whether the movement can emerge as anything more than a fan club for Mr Thaksin, who is a divisive figure in Thailand. (In 2008 he was convicted in absentia of corruption.) The leadership of the Pheu Thai party is weak and disunited, and there could well be defections from the party as it wrestles with the question of how much influence Mr Thaksin should exert over it. This could play into the hands of Mr Abhisit. In order to win over red-shirt supporters, his government has announced a string of populist economic policies, such as free schooling for 12m students, more financial support for the elderly and, most recently, low-cost loans for the poor. Thailand's strong economic performance might help him too. But the ripe tomatoes and sour watermelons remain to be convinced.

from PRINT EDITION | Asia

http://www.economist.com/node/17803639?story_id=17803639

ตาสว่างกลางบ้านโป่ง ราชบุรี 28-12-2010

ตาสว่างกลางบ้านโป่ง ราชบุรี 28-12-2010 สุรชัย ftp://baygon4.no-ip.org/savefiles/speedhorse/28-12-2010_Banpong/1_BANPONG_28-12-2010.mp3 /// http://www.mediafire.com/?9f8kg2m8jlglpb7

สุนัย ftp://baygon4.no-ip.org/savefiles/speedhorse/28-12-2010_Banpong/2_Sunai_BANPONG_28-12-2010.mp3 สุนัย ftp://baygon4.no-ip.org/savefiles/speedhorse/28-12-2010_Banpong/sunai28-12-2010.wmv

--
http://illinoisredshirts.blogspot.com/
http://www.facebook.com/illinois.redshirts

สัมภาษณ์เปิดใจทนายเสื้อแดง อานนท์ นำภา:'ผมเทหมดหน้าตัก เพราะไม่อยากให้สู้คดีตามมีตามเกิด'

http://thaienews.blogspot.com/2010/12/blog-post_4472.html

สัมภาษณ์เปิดใจทนายเสื้อแดง อานนท์ นำภา:'ผมเทหมดหน้าตัก เพราะไม่อยากให้สู้คดีตามมีตามเกิด'

ลูกความของอานนท์-ลูกความของอานนท์คือผู้ต้องหาที่ทนายทั่วไปไม่อยากรับทำคดี คือผู้หาคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ และคดีการเมืองทั้งต้องหาว่าเผาห้าง เผาศาลากลาง ลูกความบางรายรอความยุติธรรมไม่ไหวก็พยายามฆ่าตัวตาย ซ้ำร้ายกว่านั้นคือไม่ตาย ทั้งที่พยายามฆ่าตัวตายในวันเกิดลูก ทนายความอย่างเขาต้องหาเทียนวันเกิดมาให้ลูกเป่าในโรงพยาบาล และต้องเขียนบทกวีให้แม่ผู้ต้องขังที่ไปแอบรั้วคุกดูลูกชายที่ถูกคุมขังโดยอยุติธรรม

โดย ทีมข่าวไทยอีนิวส์
29 ธันวาคม 2553

ค่าทนายเราไม่มีครับ นอกจากนั้นยังต้องตามไปดูแลญาติๆของลูกความด้วย เราโชคดีที่เรียนมาทางกฎหมาย และได้นำสิ่งที่เราเรียนมา มารับใช้ชาวบ้าน เราได้เข้ามาสัมผัสถึงความยากลำบากแบบ “ดราม่า”ด้วย มีอยู่กรณีหนึ่งลูกความคดีเผาศาลากลางพยายามฆ่าตัวตาย โชคดีส่งโรงบาลทัน ได้มีโอกาสพูดคุย จึงรู้ว่า แกตั้งใจฆ่าตัวตายในวันเกิดของลูกสาวแก คือเรื่องนี้มันดราม่ามากๆ ก็อีกนั่นแหละครับ เราก็เลยพากันซื้อเค้กวันเกิดไปให้ลูกสาวแกเป่าในโรงพยาบาล

หมายเหตุไทยอีนิวส์:เราได้สัมภาษณ์อานนท์ นำภา ทนายความที่ช่วยเหลือคดีผู้ต้องหาคดีการเมืองกรณี 19 พฤษภาคม และผู้ต้องหาคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ในทุกแง่มุมที่ผู้รักคววามเป็นธรรมอยากจะรู้ เช่น เข้ามาเกี่ยวข้องคดีต้องห้ามในวงการทนายนี้ได้อย่างไร ใครให้เงินมาว่าความ ทักษิณให้เงินไหม? ความหนักเบายากง่ายในคดีประเภทนี้ และอนาคตลูกความของเขา..พวกเขาที่อุทิศตัวต่อสู้และไปติดคุกแทนพวกเราๆ ที่ยังเป็นอิสรชนอยู่นอกกำแพงคุก และกำลังเพลิดเพลินฉลองปีใหม่อยู่ในเวลานี้
**********

Q:อยากให้ทนายอานนท์ นำภา เล่าให้ฟังความเป็นไปเป็นมาที่ได้มาเกี่ยวข้องกับคดีการเมืองด้วยว่า มีจุดเริ่มต้นจากไหน

A: เรื่องนี้ต้องเริ่มจากตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยครับ จริงๆ ตอนที่ผมสอบเอ็นทรานซ์ ผมเลือกลงคณะนิติศาสตร์เป็นอันดับแรก แต่มันคะแนนสอบไม่ถึง เลยจับพลัดจับผลู ไปเรียนสังคมวิทยาฯที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

เรียนได้แค่เทอมเดียวก็ต้องออก เพราะรู้ว่าตนเองชอบเรียนกฎหมายมากกว่า จึงออกมาเรียนกฎหมายที่ มหาวิทยาลัยรามคำแหง 

แต่ช่วงที่ได้มีโอกาสได้ไปเรียน และเข้าไปทำกิจกรรมกับเพื่อนที่ธรรมศาสตร์นี่แหละ ที่ได้มีโอกาสได้รู้จักกับคนในวงการกิจกรรมนักศึกษา เช่น พี่โชติศักดิ์ (ที่ถูกดำเนินคดีไม่ยืนในโรงหนัง) พี่สงกรานต์ และรู้จักเพื่อนๆอีกหลายคน 

ซึ่งคนเหล่านี้ก็เป็นนักกิจกรรมที่ทำกิจกรรมทางสังคมมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย เราเป็นน้องใหม่ก็ได้ซึมซับมาด้วย และตอนเรียนที่รามฯก็มีโอกาสได้ออกค่ายบ่อยๆ ทำให้เห็นปัญหาสังคมมากขึ้น รวมทั้งก็ได้ร่วมขบวนชุมนุมของชาวบ้านหลายๆที่ 

กระทั่งเรียนจบที่รามฯสามปี ก็ฝึกงานที่ออฟฟิศกฎหมายที่ทำคดีทางสังคม เช่น คดีชาวบ้านที่จ.ประจวบฯ ,จ.สระบุรี , คดีท่อแก๊ซไทย – มาเลเซีย และคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพอีกหลายคดี 

เหตุการณ์มาพลิกผันเข้าสู่การทำคดีการเมืองอย่างจริงจังก็ตอน ๑๙ กันยายน ๒๕๔๙ ตอนนั้นก็ยังไม่ได้มีบทบาทอะไรมาก ยังเป็นน้องเล็ก(นักกิจกรรมรุ่นเล็ก) ก็ได้ไปประชุมกับพี่ๆ และเริ่มจัดตั้งกลุ่ม “ เครือข่าย ๑๙ กันยา ต้านรัฐประหาร” ซึ่งเป็นการรวมตัวกันของนักกิจกรรมหลายๆรุ่น

เช่น พี่หนูหริ่ง(สมบัติ บุญงามอนงค์ หรือบก.ลายจุด) พี่อุเชนทร์ เชียงแสน (อดีตเลขาธิการ สหพันธ์นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย-สนนท.) พี่โฉด (โชติศักดิ์ อ่อนสูง ผู้ต้องหาคดีไม่ยืนในโรงหนัง) รวมทั้งพี่ๆนักกิจกรรมเก่าๆอีกหลายคน 

เดิมเราตั้งเวทีปราศัยในธรรมศาสตร์ และภายหลังก็มีการชุมนุมทุกวันอาทิตย์ และย้ายมาชุมนุมต้านการรัฐประหารที่สนามหลวงในเวลาต่อมา 

ตอนนั้นผมมีหน้าที่เขียนบทกวีขึ้นไปอ่านครับ อันนี้ก็เป็นกวีจำเป็นทำนองนั้น ( เรื่องประกอบ:อ่านบทกวีชื่อ เหมือนบอดใบ้ ไพร่ฟ้ามาสุดทาง ) 

ส่วนคนที่ขึ้นพูดบนเวทีก็จะเป็นรุ่นใหญ่บ้าง กลางบ้าง เล็กบ้าน เช่น หมอเหวง โตจิราการ ครูประทีป อึ๊งทรงธรรม-ฮาตะ พี่หนูหริ่ง และอีกหลายคน และหลังจากนั้น คดีการเมืองก็คืบคลานเข้ามาสู่ชีวิตผมอย่างเป็นทางการ

Q:ได้ทำคดีการเมืองไปกี่คดีก่อนจะมีเหตุการณ์ 19 พฤษภาคม มีคดีอะไรบ้าง ลองเล่าตัวคดีให้ฟังคร่าวๆ

A: ก่อน ๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๓ คดีส่วนใหญ่ที่ทำเป็นคดีชาวบ้านที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม และคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพเป็นหลัก 

จริงๆ ต้องบอกว่าหัวหน้าออฟฟิศเป็นนักกฎหมายทางสังคม (พี่ทอม สุรชัย ตรงงาม) คดีเหล่านี้จึงได้รับการไว้วางใจให้ออฟฟิศผมทำ 

เช่น คดีชาวบ้านที่ จ.ประจวบฯที่ค้านโรงถลุงเหล็ก ,ชาวบ้านที่สระบุรี ที่ต้านโรงไฟฟ้า และที่ จ.สงขลา ที่ฟ้องเจ้าหน้าที่รัฐกลับในข้อหาปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ 

ส่วนคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ตาม ม.๑๑๒ ที่ทำก็เช่น คดีนายสุวิชา ท่าค้อ , คดีเวบไซต์ประชาไท และเป็นคนช่วยดูคดีนายโชติศักดิ์ อ่อนสูง(กรณีไม่ยืนในโรงหนัง) และคดีของสำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน

ซึ่งแน่นอนว่าเรายังเป็นวัยรุ่นก็ช่วยเป็นตัวประสาน ที่ทำเป็นตัวหลัก็คดีนายสุวิชา ท่าค้อ และคดีประชาไท ส่วนคดีของสำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกันก็เป็นการร่วมงานกับทีมทนายอาวุโสของสภาทนายความ 

ส่วนคดี นายโชติศักดิ์ ต้องบออกว่าเป็นคดีรุ่นพี่ที่รู้จักสนิทสนมกันมาตั้งแต่เรียนมหาลัย คร่าวๆ น่าจะประมาณนี้ 

อ้อ ยังมีคดีของสหภาพแรงงานไทรอั้มพ์ของพี่หนิง(จิตรา คชเดช)อีกคดี ซึ่งเป็นคดีที่สหภาพไปชุมนุมเพื่อยื่นหนังสือถึงนายกรัฐมนตรี แต่โดนข้อหา ชุมนุมมั่วสุม และถูกสลายการชุมนุมโดยเครื่องแอลแลต (เครื่องทำลายประสาทหู) อันนี้รับผิดชอบหลัก 

แต่ก็ยังไม่ได้ขึ้นศาล ขณะนี้อยู่ในชั้นอัยการ 

Q:คดีการเมืองที่มาทำในกรณี19พฤษภาคม ทำกี่คดี ที่ไหนบ้าง หากสะดวกช่วยเล่าทีละกรณีให้ฟังด้วยก็ดีว่า แต่ละคดีเป็นอย่างไร ตั้งแต่ตัวความ โดนคดีแบบไหน เจอเหตุการณ์อะไรบ้าง

A:ต้องเริ่มจากตอนที่รัฐบาลประกาศใช้ พรก.ฉุกเฉิน เมื่อวันที่ ๗ เมษายน ๒๕๕๓ และมีการปิดเว็ปไซท์ประชาไทในวันรุ่งขึ้น ผมกับพี่ที่ออฟฟิศก็งานเข้า เราได้ฟ้อง นายกรัฐมนตรีกับ ศอฉ. ต่อศาลแพ่งให้เปิดเว็ปประชาไท ซึ่งคดีอยู่ศาลอุทธรณ์ในขณะนี้

ต่อมาภายหลังจากมีการสลายการชุมนุม รัฐบาลได้ดำเนินการจับกุมตัวนักเคลื่อนไหวทางการเมือง และคนเสื้อแดง ประเภทที่เรียกว่ากวาดจับก็ว่าได้ ซึ่งหลังเหตุการณื ๑๙ พฤษภาคม ใหม่ๆ ศอฉ. ได้จับและควบคุมตัวนักกิจกรรมคือ พี่หนูหริ่งไปควบคุมตัวที่ค่ายตชด. คลอง ๕ จังหวัดปทุทธานี 

ซึ่งตอนนั้นเองพี่หนูหริ่งก็มิได้เป็นที่รู้จักของคนเสื้อแดงเลย ผมกับพี่ๆ อดีตนักกิจกรรมได้เข้าให้ความช่วยเหลือทางกฎหมาย และเป็นทนายความให้พี่แก ๒ คดี คือคดีชุมนุมมั่วสุมก่อความวุ่นวาย

อันนี้ต้องยอมรับว่าเราไม่ได้มีเจตนาที่จะทำคดีแกนนำเลย ที่เราเข้าไปตอนแรกๆ ก็เพราะพี่หนูหริ่งเป็นนักกิจกรรมที่รู้จักกัน แต่ภายหลังแกมีบทบาทนำมากขึ้น ก็เลยกลายเป็นว่าผมกับพี่ๆ เพื่อน ๆ ทำคดีแกนนำไปโดยปริยาย 

อีกคดีอันนี้ตลก แบบเศร้า ๆ เป็นคดีลุงบัง ลุงบังถูกควบคุมตัวเข้ามาที่ค่ายเดียวกับพี่หนูหริ่งไล่เลี่ยกัน แกไม่มีคนรู้จักและมมีคนไปเยี่ยมเลย 

พี่หนูหริ่งอีกนั่นแหละที่ขอให้เราช่วยเหลือแก คือแกน่าสงสารมาก เราเลยให้ความช่วยเหลือโดยยื่นคำร้องคัดค้านการควบคุมตัว แต่พระเจ้า ต่อมาภายหลังแกถูกฟ้องเป็นจำเลยที่ ๑๙ ในคดีก่อการร้าย คดีเดียวกับแกนนำเสื้อแดง ก็เลยทำให้เราต้องเข้าไปทำคดีเดียวกับแกนนำโดยปริยาย 

ซึ่งสองคดีนี้แหละที่เป็นเหมือนประตูของการเข้ามาทำคดีของคนเสื้อแดงอย่างเต็มรูปแบบ และเป็นที่รู้จักโดยไม่ได้ตั้งใจแต่ประการใด 

แต่ต้องบอกว่าที่มาทำไม่ได้ในฐานะทนายอะไรหรอกครับ แต่ผมเห็นด้วยกับพี่หนูหริ่งต่างหาก และเห็นด้วยกับการชุมนุมและการเคลื่อนไหวของเสื้อแดงด้วย

ต่อมาก็ลงพื้นที่ไปจ.อุบลฯ โดยไปเก็บข้อมูลและให้ความช่วยเหลือทางกฎหมายเบื้องต้น ซึ่งภายหลังทนายความในพื้นที่ก็รับไปทำต่อ

แล้วเราก็ได้รับการประสานให้ลงพื้นที่ที่ จ.มุกดาหาร เพราะได้ข่าวว่าทนายความเดิมที่นั่นไม่เวิร์ค ก็เป็นไปตามที่คาด ภายหลังจากทนายความคนเดิมที่มุกดาหารถอนตัวออก เราก็เลยเข้าไปทำอย่างเต็มรูปแบบ เริ่มตั้งแต่ลงพื้นที่ไปสอบข้อเท็จจริงเรียงคดี ซึ่งมีจำเลยกว่า ยี่สิบคน 

คดีก็ยุ่งยากมากเพราะต้องทำงานประสานกับหลายฝ่าย และนอกจากงานคดีแล้ว เรายังได้ลงปูเรื่องสภาพความเป็นอยู่ของจำเลยแต่ละคนด้วย เรียกว่าลงไปคลุกคลีกับเขาเลยทีเดียว

ที่มุกดาหารนี้มีความน่าสนใจตรงที่ชาวบ้านที่นี่เป็นเสื้อแดงแท้ครับ ประเภท “ไม่ได้จ้าง กูมาเอง” เลยทีเดียว แต่ที่เป็นปัญหาคือ ชาวบ้านที่นี่มีฐานะยากจน หลักประกันไม่ต้องพูดถึง ไม่มีเลยครับ เราในฐานะทนายความก็ต้องหาเงินไปเช่าหลักประกันให้ ก็หยิบยืมกันมาเป้นส่วนตัวหละครับ

แต่ก็อีกนั่นแหละ เราก็ได้รับความช่วยเหลือจากคนเสื้อแดงเป็นอย่างดีอีกเช่นเคย จนเราสามารถประกันตัวจำเลยคดีเผาศาลากลางออกมาได้ถึง ๓ คน ซึ่งจังหวัดอื่นไม่สามารถประกันได้ 

และที่เรารู้สึกผูกพันกับชาวบ้านเสื้อแดงที่นี่คือ เราได้เข้ามาสัมผัสถึงความยากลำบากแบบ “ดราม่า” ของที่นี่ ประเภทตามไปดูบ้านของจำเลยทั้ง ๒๐ คนเลยทีเดียว ซึ่งมีน้องทนายคนนึงถึงกับบอกว่า “เหลือแค่กวาดบ้านให้เท่านั้นหละพี่”

อันนี้มีเรื่องจะเล่าให้ฟังนิดนึงครับ คือเคสของนายวินัย 

เรื่องมันมีอยู่ว่า ทางทีมทนายความได้ยื่นคำร้องขอให้ศาลส่งตัวจำเลยที่ป่วยไปทำการรักษาที่โรงพยาบาล แต่ศาลก็ไม่ได้อนุญาต จนเจ้าหน้าที่เรือนจำต้องทำการส่งไปเสียเอง ผมกับน้องทนายความอีกสองคนก็ตามไปดูที่เรือนจำ ปรากฎว่า พอไปถึงเรือนจำ ได้มีจำเลยอีกคนนึง “กินน้ำยาปรับผ้านุ่ม” เพื่อฆ่าตัวตาย คือนายวินัยนี่เองครับ ประเภทพอเราไปถึงก็นอนกองที่พื้นแล้ว เลยพากันนำตัวขึ้นรถพยายบาลไปที่โรงพยาบาล ดีที่แพทย์ช่วยชีวิตไว้ทัน 

ขณะอยู่ที่โรงบาลได้มีโอกาสพูดคุย จึงรู้ว่า แกตั้งใจฆ่าตัวตายในวันเกิดของลูกสาวแก คือเรื่องนี้มันดราม่ามากๆ ก็อีกนั่นแหละครับ เราก็เลยพากันซื้อเค้กวันเกิดไปให้ลูกสาวแกเป่าในโรงพยาบาล

รายละเอียดของเรื่องนี้ผมขอเล่าให้ฟังในครั้งหน้านะครับ

คดีต่อมาที่ผมรับผิดชอบอยู่ คือ คดีขัดพรก. ที่ จ.พระนครศรีอยุธยา หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ คดีรองเท้าแตะ อันนี้ก็น่าสนใจมาก เพราะเจ้าหน้าที่รัฐไปตีความเรื่องวัตุถุที่เป็นภัยต่อความมั่นคง ไปถึงขนาดห้ามไม่ให้ขายรองเท้าแตะที่มีภาพใบหน้าของนายกฯและนายสุเทพ คดีนี้อยู่ระหว่างชั้นพนักงานอัยการ

ที่จังหวัดเชีบงใหม่ และเชียงรายเราก็ได้ลงพื้นที่ไปให้ความช่วยเหลือเหมือนกัน เช่น ที่เชียงใหม่ได้เข้าเยี่ยมจำเลยและให้ความช่วยเหลือครอบครัวจำเลย 

โดยเฉพาะที่ จังหวัดเชียงราย เราได้ให้ความช่วยเหลืออยู่ ๓ คดี คือคดีที่นักเรียน นักศึกษา ชูป้าย ๕ คน ตามที่เป็นข่าว ซึ่งคดีจบไปแล้วโดยตำรวจมีคำสั่งไม่ฟ้อง 

และคดีที่มีนักเรียนไปขายรองเท้าแตะหน้านายกฯกับสุเทพ ซึ่งคดีอยู่ในชั้นสอบสวนของพนักงานตำรวจ 

และสุดท้ายคดี เผายางรถยนต์ที่เกาะกลางถนน อีกหนึ่งคดี

ส่วนในกรุงเทพฯ นอกจากคดีพี่หนูหริ่ง และคดีลุงบังแล้ว ภายหลังจากที่เราเข้าเยี่ยมจำเลยในเรือนจำปรากฎว่า มีจำเลยคดีต้องหาว่าเผาห้างเซ็นทรัลเวิลด์ และปล้นทรัพย์แจ้งความประสงค์มายังเราให้เราไปช่วยคดีอีกเป็นจำนวน ๙ คน ในคดีนี้

Q:นอกจากคดีการเมือง 19 พฤษภาคมแล้ว ได้ทราบว่าคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพก็ทะลักมาหา?
หนุ่ม เมืองนนท์ หรือ ธันย์ฐวุฒิ ทวีวโรดม 1 ในผู้ต้องหาคดีหมิ่นฯ

A:คดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพก็มีอยู่หลายคดีที่ผมเข้าไปให้ความช่วยเหลือ เช่น คดี ประชาไท ( ทำเป็นคณะทำงานใหญ่), คดีพี่หนุ่ม เมืองนนท์ ( ธันย์ฐวุฒิ ทวีวโรดม )ที่ถูกกล่าวหาว่าหมิ่นสถาบัน และเป็นผู้ดูแลเว็บ นปช.ยูเอสเอ คดีนี้สืบพยานในเดือนกุมภาพันธ์หน้า , คดีพี่หมี สุริยันต์ กกเปือย ที่โทรศัพท์ไปขู่วางระเบิดศิริราช คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาเช่นเดียวกัน , คดีพี่ คธา จำเลยคดีที่โพสข้อความเกี่ยวกับพระอาการประชวร แล้วถูกกล่าวหาว่าทำให้หุ้นตก คดีนี้อยู่ชั้นอัยการ ,คดีลุง อากง ที่ส่งเอสเอ็มเอสเข้ามือถือนายกฯ อันเป็นข้อความหมิ่นฯ คดีนี้จำเลยได้รับการประกันตัว และอยู่ชั้นพนักงานอัยการ

คดีของคนเสื้อแดงนับวันก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของคดีเสื้อแดงนะครับ ถ้าถามว่าทิศทางของคดีเป็นยังไง ผมต้องขอบอกว่าเป็นคดีการเมืองแทบทั้งสิ้น การทำคดีก็ต้องทำแบบคดีการเมืองด้วย และเราก็คงต้องสู้กันต่อไป

Q:มีปัญหาอุปสรรคอย่างไรบ้างในการช่วยว่าความ

A: ปัญหาแรกและเป็นปัญหาหลักคือ คดีมันเยอะ และเราต้องทำหน้าที่ทั้งเป็นทนาย และทำหน้าที่คอยดูแลครอบครัวเขาด้วย กล่าวคือ นอกจากต้องเข้าเยี่ยม สอบข้อเท็จจริงจำเลยในเรือนจำแล้ว เรายังต้องดู และ หรืออย่างน้อยก็ดูแลครอบครัวของจำเลยด้วย

แรกๆตอนลงพื้นที่มักมีปัญหาจุดนี้ครับ คือ ครอบครัวของคนเลื้อแดงส่วนใหญ่ที่อยู่ต่างจังหวัดเป็นคนยากจน พอคนที่ถูกจับเป็นหัวหน้าครอบครัว ก็เลยไปกันใหญ่ 

บางครอบครัวแทบไม่มีจะกิน จำนวนทนายความอาสาก็มีน้อย ก็ต้องช่วยๆกันไปเท่าที่ทำได้ 

ที่ผมทำเป็นหลักก็คือเป็นปากเป็นเสียงแทนพวกเขา คนเสื้อแดงต่างจังหวัดเวลาพูดมันเสียงไม่ดังครับ แต่ถ้าพูดผ่านปากทนายความมันก็จะดังขึ้น ( ดูfacebookทนายอานนท์ )

เวลาลงพื้นที่เสร็จ เราก็นำเอาความเดือดร้อนเหล่านั้นมาตีแผ่ และเป็นเหมือนคนส่งสาร ระหว่างคนเสื้อแดงต่างจังหวัดกับเสื้อแดงในเมือง 

อย่างที่มุกดาหาร ก่อนที่เราลงไปก็ไม่ค่อยมีคนรู้ว่ามีคดีอะไรที่นั่น จนกระทั่งทีมทนายความ( อันประกอบด้วยผม น้องทนายอีกสองคน และเจ้าหน้าที่และอาสาสมัครของ ศปช.-ศูนย์ข้อมูลผู้ได้รับผลกระทบเหตุสลายชุมนุมเม.ย.-พ.ค.53 ) ลงไปในพื้นที่ จึงได้มีการนำเสนอสู่สังคมมากขึ้น 

และถ้าพูดถึงเรื่องความยากลำบากของพี่น้องเสื้อแดงแล้ว ก็ต้องพูดเรื่องหลักทรัพย์ประกันตัวด้วย ชาวบ้านเข้าไม่มีหรอกครับหลักทรัพย์ประกันเป็นล้านเป็นแสนขนาดนั้น แค่ข้าวจะกรอกหม้อยังไม่มีเลย

ปัญหาประการที่สองคือทนายในพื้นที่มีปัญหาในแนวสู้คดี และมีบางที่ไม่ได้ใส่ใจคดีชาวบ้านเสื้อแดงเท่าที่ควร มีกระทั่งเข้าไปแนะนำจำเลยในเรือนจำให้รับสารภาพ เรื่องนี้สำคัญมาก เพราะมันจะกระทบการสู้คดีของคนเสื้อแดงทั้งระบบ 

แน่นอนว่า แม้แต่ส่วนกลางเอกก็มิได้เป็นเอกภาพเท่าที่ควร ยิ่งตอนหลังเหตุการณ์ใหม่ๆ ยังมั่วมากๆ แต่ตอนนี้ก็เริ่มเข้าร่องเข้ารอยแล้ว 

อย่างที่ผมเรียนข้างต้น เราทำงานทางการเมืองกับสื่อกับชาวบ้านด้วย อันนี้เป็นงานที่เพิ่มขึ้นแต่ก็สำคัญและจำเป็น 

และเมื่อทำมันอย่างจริงจัง มันก็ชักเริ่มจะสนุกกับมันมากกว่างานคดีเสียอีก เพราะมันถึงเนื้อถึงหนังดี แต่ก็ต้องถือว่าหนัก หากเราแบกรับทั้งสองบ่า แต่ยังยืนยันครับว่ามันมีความสุขจริงๆ

ปัญหาประการสุดท้ายเห็นจะอยู่ที่ตัวทนายความเองนั่นแหละ คือ ทนายอาสาทุกคนก็จะมีงานประจำของตัวเอง การทำงานจึงมักจะเป็นการใช้เวลาว่าง หรือเจียดเวลามาทำงานอาสากันเสียส่วนใหญ่ อันนี้ยกเว้นผมกับน้องอีกสองคนที่เข้ามาช่วยงานนะครับ เพราะผมเทเวลามาทำคดีของชาวบ้านเสื้อแดง และน้องสองคก็เพิ่งจบเนติฯ ยังไม่ได้บรรจุ หรือสอบที่ไหน 

และนี่เป็นเหตุผลที่ผมเลือกออกจากงานเดิม เพื่อมาทำคดีชาวบ้านเสื้อแดงโดยเฉพาะ

Q:เรียนถามตรงๆว่าได้ค่าทนายความในการว่าความนจากใคร ตัวความ,ญาติ,พรรคเพื่อไทย,ส.ส.พื้นที่ หรือจากคุณทักษิณ
ทนายอานนท์กับทีมทนายความที่ริมฝั่งโขง จังหวัดมุกดาหาร

A: 555 พูดเรื่องค่าทนายเราไม่มีครับ เวลาลงพื้นที่ถ้าเป็นในกรุงเทพฯได้ค่าเดินทางและเบี้ยเลี้ยง ๕๐๐ บาท ถ้าออกต่างจังหวัดได้ค่าเบี้ยเลี้ยง ค่าอาหาร ๓ มื้อ ๑,๐๐๐ บาท ซึ่งตอนหลังมันต้องไปถี่และมีน้องทนายมาช่วยงานเพิ่ม จึงต้องลดลงเหลือ ๕๐๐ บาท/วัน

แต่อย่าไปคำนวนว่า วันละ ๕๐๐ เดือนนึงได้ ๑๕,๐๐๐ บาทนะครับ เพราะเราไม่ได้ทำงานกันทุกวัน มันก็ได้แต่วันที่ทำเท่านั้น บางที่ก็เดือนละ ๕- ๖ วัน ไอ้นั่งทำเอกสารที่ออฟฟิศนั้นไม่ได้นะครับ 555 แต่ก็เข้าใจได้ เพราะว่าต้องถือว่ามันเป็นงานอาสา 

และอีกอย่าง ทนายอาสาทุกคนก็มิได้หวังจะมาร่ำรวยกับงานพวกนี้หรอก แต่อยากทำในเนื้องานจริงๆ ถ้าจะพูดกันตรงๆ ก็คือ ถือว่าเราโชคดีที่เรียนมาทางกฎหมาย และได้นำสิ่งที่เราเรียนมามารับใช้ชาวบ้าน ( อารมณ์มันเป็นแบบ ฮีโร่ ของชาวบ้านนะครับ) ซึ่งนี่แหละที่เป็นเหมือนสิ่งที่หล่อเลี้ยงจิตใจของเรามาโดยตลอด อันนี้พูดเผื่อไปถึงอาสาสมัครที่ไม่ได้เป็นทนายแต่อาสามาช่วยงานนะครับ ต้องขอกราบหัวใจคนเหล่านี้เลยทีเดียว

ส่วนที่มาของเงินนั้น มาจาก ศปช. ครับ 

ซึ่งศปช.เป็นองค์กรที่ตั้งขึ้นมาเพื่อเก็บข้อมูล และเผยแพร่ข่าวสารของคนเสื้อแดงที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ฯ แต่อันนี้ก็ยังเกิดความไม่ค่อยแน่นอนในเรื่องการทำคดีเท่าไหร่ เพราะศูนย์ฯเองก้ไม่ได้ตั้งขึ้นมาด้วยจุดประสงค์ว่าจะทำคดีเป็นหลัก 

ถ้าจะพูดกันจริงๆก้คือ งานคดีเป็นส่วนหนึ่งที่เกิดจากความจำเป็นเฉพาะหน้าที่ต้องช่วยเหลือเท่านั้น งานหลักของศูนย์ฯคืองานข้อมูลครับ โดยเฉพาะการแสวงหาข้อเท็จจริง ส่วนที่มาของเงินมาจากการบริจาคของพี่น้องเสื้อแดงครับ เคยจัดคอนเสิร์ตที่ธรรมศาสตร์หาทุนหนนึง ได้มาหลักแสนมังครับ เทียบกับคณะกรรมการปฏิรุปที่รัฐบาลตั้งงบเป็นพันล้าน คนละเรื่องกันเลย

Q:มีทีมทนายอื่นๆอีกไหมนอกจากทนายอานนท์ที่ทำคดีพวกนี้ อย่างทนายคารม พลทะกลาง หรือทนายพวกเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชน

A: ทนายความเสื้อแดงผมขอแยกออกเป็น ๓ ส่วนครับ 

ส่วนแรกคือ ส่วนกลาง คือทนาย นปช.ซึ่งก็น่าจะเป็นทีมทนายของพรรคเพื่อไทยนั่นแหละครับ อันนี้รับผิดชอบคดีส่วนกลาง 

ส่วนที่สองคือทนายในพื้นที่ต่างจังหวัด อันนี้จะเป็นทนายความที่ ส.ส.ในพื้นที่จัดหา ซึ่งก็ได้รับเงินสนับสนุนจากส่วนกลาง ส่วนจำนวนผมไม่ทราบที่แน่นอน 

และส่วนที่สามส่วนสุดท้ายคือ ทนายความอาสา ซึ่งก็น่าจะได้แก่ ศปช. คือพวกผมสามคน เป็นต้น 

Q:ปัญหาอุปสรรคที่เจอในการทำคดีพวกนี้มีอะไรบ้าง

A: สำหรับผมไม่ค่อยมีครับ คงเพราะเราทำงานด้านสิทธิมนุษยชนมาก่อนอยู่แล้ว และมีทนายความที่ไม่สะดวกมาช่วยคดีเสื้อแดงเป็นที่ปรึกษาอีกทาง อีกอย่างก็ได้รับความช่วยเหลือจากพี่น้องเสื้อแดงเป็นอย่างดี 

Q:มีโครงการหรือแผนการจะดำเนินการอย่างไรต่อไปข้างหน้า ในกรณีนักโทษการเมืองติดยาว หรือยังมีนักโทษทางความคิดอย่างคดีหมิ่นฯ หรือคดีทางการเมืองทะลักเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ

ทนายอานนท์กับทีมทนายความอีกสองในสำนักงาน

A: ใจผม ผมอยากทำสำนักงานที่เป็นศูนย์ให้ความช่วยเหลือทางกฎหมายให้เป็นชิ้นเป็นอัน จัดระบบคดีให้สามารถเช็ค และให้ความช่วยเหลืออย่างเป็นระบบ และทั่วถึง โดยใช้ระบบทนายเครือข่าย และมีทนายความประจำ ๓ คน ทำหน้าที่ประสานงาน และเป็นเหมือนผู้ปฏิบัติงานเต็มเวลา เพราะผมคิดว่าคดีการเมืองโดยเฉพาะคดีเสื้อแดงยาวแน่ และมีแนวโน้มว่าจะมากขึ้นด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งคดีหมิ่น ม.๑๑๒ ซึ่งจะว่าไปแล้วตอนนี้เองก็ถือว่าเยอะมาก 

ที่สำคัญ แต่ละคดีก็ไม่ได้มีค่าใช้จ่ายแต่อย่างใด ทนายความเองก็ต้องหาตรงนั้นทีตรงนี้ที และคดีพวกนี้ก็ไม่ค่อยมีทนายความที่รับทำสักเท่าไหร่ 

หลังปีใหม่ ผมตัดสินใจออกจากออฟฟิศเดิม เพื่อออกมาทำคดีให้เต็มที่ โดยที่ยังไม่ได้มีสำนักงานอะไรรองรับเป็นกิจลักษณะ คือได้เทหน้าตักแล้วก็ต้องทำให้ให้มันสุดๆ อะไรจะเกิดข้างหน้าก็ต้องยอมรับเพราะเราเลือกแล้ว แต่คงไม่ต้องบอกว่ามันเป็นอุดมกงอุดมการณ์อะไรหรอก ผมว่ามันก็เป็นเรื่องการสนุกในการทำงาน และเห็นว่างานที่ทำมันให้อะไรกับสังคม อีกอย่างก็อาจเป็นเพราะการโลดโผนของทนายความหนุ่มอายุแค่ ๒๖ ปีด้วยกระมัง 555

อย่างไรก็ตาม ผมก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกครับว่างานที่ทำมันมีค่าใช้จ่าย อย่างน้อยก็เงินที่ซื้อข้าวใส่ปากนี่แหละ ผมคิดไว้ว่า ถ้ามีออฟฟิศ และมีทนายความประจำโดยมีเงินเดือนจำนวนนึง ก็น่าจะพอไปได้ 

ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายหลักๆก็คือ ออฟฟิศกับค่าตอบแทนทนายความ ออฟฟิศนั้นผมอาจพอหาได้แล้ว แต่ต้องใช้เงินปรับปรุงอีกสักเล็กน้อย ติดกระจกด้านหน้า ซื้อแอร์ และอุปกรณ์สำนักงานจำพวกโต๊ะทำงาน ตู้ เครื่องปริ๊นต์ถ่ายเอกสาร ซึ่งไม่น่าจะเกิน ๑๕๐,๐๐๐ บาท 

ค่าจัดการออฟฟิศต่อเดือนประมาณ ๒๐,๐๐๐ บาท ค่าตอบแทนทนายความ ๓ คน คือผม ๑๕,๐๐๐ บาท และน้องอีกสองคน คนละ ๑๒,๐๐๐ บาท รวม ๓๙,๐๐๐ บาท และค่าเดิน รวมทั้งค่าใช้จ่ายในคดีเช่น ค่าที่พัก ค่าอาหาร ค่าเบี้ยเลี้ยงทนายความเครือข่ายที่เข้ามาทำคดี ทั้งปีประมาณ ๓๐๐,๐๐๐ บาท

รวมจากเค้าโครงงานทั้งงานคดี และงานช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมน่าจะอยู่ประมาณ ล้านเศษๆ

Q:ทางศปช.ก็ไม่น่ามีงบให้ จะไปหาแหล่งทุนยังไงมาทำศูนย์ช่วยเหลือคดีการเมือง คดีหมิ่นฯ

A: 555 อันนี้ก็ขำๆนะครับ ในวงการนักกิจกรรมมักแซวกันว่า เราชอบคิดชอบทำชอบไปช่วยเหลือชาวบ้านที่เขาไม่มีที่พึ่ง ครั้นพอจะมาพูดเรื่องว่าจะให้ใครมาช่วยให้เราได้ทำงานนี่ ไปไม่เป็น พูดไม่ออก คือมันเขินครับ พูดว่าจะไปขอทุนใครมาทำงานนี่จริงๆ เขิน

แน่นอนว่าเรื่องหาทำศูนย์ช่วยคดีฯนี่ผมไม่ได้คิดเรื่องเงินมาเป็นอันดับแรกครับ คิดว่าอยากช่วยคนที่เขาเดือดร้อนไร้ที่พึ่ง ทนายความโดยทั่วไปไม่มีใครอยากรับงานนี้ ต้องหาคนมีใจจริงๆ แต่ก็มีพี่สื่อมวลชนฝ่ายประชาธิปไตยหลายที่ รวมทั้งจากไทยอีนิวส์ก็ให้ความเห็นว่า ลองระดมทุนจากคนที่รักประชาธิปไตย รักความเป็นธรรมที่พอมีกำลังจะช่วยดีไหม? ...ผมก็ว่าหากพวกพี่ๆจะช่วยได้ก็ดี ก็จะทำให้งานที่เราอยากทำนั้น มันสะดวกขึ้น พอเลี้ยงตัวได้ ก็น่าจะดี 

ซึ่งอันนี้ผมไม่ซีเรียสนะครับ เงินเดือนที่ตั้งไว้ผมหมื่นห้า น้องอีกสองคน คนละหมื่นสอง ก็สามารถปรับลดได้หากเห็นว่ามันสูงไป อย่าว่าแต่ลดเลย ขนาดไม่มีให้ก็ยังจะทำเลยครับ อันนี้เป็นคำสัญญาครับ คือผมก็ไม่แน่ใจเรื่องการระดมทุนสักเท่าไหร่ และเข้าใจว่าแต่ละท่านก็ช่วยเสื้อแดงมาพอสมควรแล้ว แต่ถ้าเป็นไปได้ ถ้าเราเห็นถึงความจำเป็นเหมือนกัน ก็เป็นอันว่า ท่านลงตังค์ ผมกับน้องลงแรง ง่ายๆ ไม่ซับซ้อน

Q:อยากพูดถึงคดีการเมืองยังไงบ้าง เท่าที่ทำคดีมาพอสมควร และคดีนักโทษการเมืองเสื้อแดงก็ปาเข้าไป7-8เดือน อะไรคือสิ่งที่ต้องตระหนักที่สุด

A : อันนี้ก็ต้องพูดกันตรงๆ อีกนั่นแหละครับ คือ ตัวแกนนำเองคงไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่ แต่จำเลยที่เป็นชาวบ้าน สิครับหนัก ไหนจะขาดรายได้ ไหนต้องเสียเวลามาสู้คดี ซึ่งแนวโนมก็จะมีการตามจับกุมเพิ่มอีก กล่าวคือ ที่เห็นๆ เป็นคดีอยู่ในปัจจุบัน ไม่ถึงหนึ่งในสามของคนที่ออกถูกออกหมายจับนะครับ นั่นหมายความว่าที่เหลือก็อยู่ในระหว่างหลบหนี

ซึ่งก็จะเป็นปัญหาระยะยาวอีกส่วน และอีกส่วนที่ผมเป็นห่วงคือ คนเสื้อแดงเองก็มีแนวโน้มที่จะถูกดำเนินคดีมากขึ้น ยิ่งสถานการณ์เมื่อร้อนระอุแบบนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คดีหมิ่น ฯ ซึ่งรัฐเองก็มีการกวาดจับเพิ่มเป็นรายวัน 

สำคัญคือ งานทางกฎหมายเอง นอกจากพรรคเพื่อไทยแล้ว ก็ไม่มีหน่วยงานใดที่เป็นหลัก หรือเป็นศูนย์ให้ความช่วยเหลืออย่างเป็นจริงเป็นจัง ที่ผมเห็นก็มีแต่พี่น้องเสื้อแดงเราที่บางคนเป็นทนายความบ้าง หรือเป็นคนที่พอจะช่วยเหลือกันได้ตามฐานะ ก็คอยช่วยเหลือกันไป แต่ผมไม่อยากเห็นว่า มันเป็นการช่วยเหลือกันแบบตามมีตามเกิด

Q:พอจะเรียกว่าเป็นทนายเสื้อแดงได้ไหม

อันนี้แล้วแต่จะเรียกครับ แต่สำหรับผม ผมกับน้องทนายอีกสองคนก็เป็นแค่คนอยากทำงานช่วยชาวบ้านเท่านั้น ที่เหลือก็ ... ใจล้วนๆครับ ! 555

***********

เรื่องเกี่ยวเนื่อง:แดงแท้...เหมือนบอดใบ้ ไพร่ฟ้า มาสุดทาง 

*ติดต่อทนายอานนท์ นำภา อีเมล์ anonnumpa@gmail.com , peangor@hotmail.com เฟซบุ๊คhttp://www.facebook.com/profile.php?id=100000942179021#!/profile.php?id=100000942179021