Interview with Thailand's most wanted - Arisman Pongruangrong |  + enlarge | |
| Dec. 09 2010 - 06:45 am View comments (7) |   | |
14 | |||
 |  |
By Andrew Spooner
Since he fled the occupied Ratchaprasong area in Bangkok in mid-May 2010, Arisman Pongruangrong has proven to be one of the most elusive Red Shirt leaders. As someone who has not been afraid to call for the Red Shirts to directly and violently confront the forces of the Thai government, he is now also one of the most wanted.
Now on the run in an unknown second country, there are numerous credible rumours that for the Abhisit regime Arisman is now considered only second to Thaksin Shinawatra as an enemy of the state. He is clearly a hunted man.
At the end of November I had the opportunity to interview Arisman about his present circumstances, what happened at Ratchaprasong and what he believes the future may hold for Thailand.
In publishing this interview here I have deliberately avoided making any judgement or comment. I would rather readers draw their own conclusions and make their own comments.
As the interview is quite lengthy it will be released in two parts. There is a plan to release a Thai version at some point in the future.
How are your personal living circumstances right now?
My living circumstances are quite comfortable. But it is very tricky to be involved in any political activity because I don’t want to create any problems for the country where I am staying. I can still do some activity but am very limited. I also have to change where I stay very often.
How is your physical health and mental well-being?
My physical health is pretty good as I’ve lost 5kg. I feel strong because I have lots of time to exercise. My mental well-being is not as good as before but I am spending quite a bit of time reading the history of various revolutions from around the world. Countries like France, Russia, China, India, Europe and Cambodia and Laos.
What have you been learning about these revolutions?
Each revolution teaches us that to achieve democracy you have to deal with biggest problem. In Thailand this would be the Amart institution, and let's be clear, I don’t mean the monarchy. This Amart has a grip on power and needs to be removed so that real democracy can come back. We need to have a constitution that reflects the wishes of the people and a system where voters can directly elect their prime minister. This would prevent anyone changing the PM. If we have an appointed PM, like we have now, the PM can be changed anytime even if it goes against the will of the people.
Do you feel your life is under threat of that you might be targeted by the Thai govt?
It’s quite human to be afraid in this situation and I believe that the government has sent someone to hunt me down. At this point, if I was assassinated by the Thai government, there is little I could do about it. But I want to tell everyone that there should be no more deaths. We must fight to the end and the fight for democracy has always led to losses. Nowhere on earth has achieved democracy without some kind of armed rebellion against those who suppress democracy. Therefore, the struggle for democracy must join together armed rebellion and a mass movement. Examples of this are China, France, Russia. These days fear doesn’t rule my life. Although the thought of being killed is still scary. I am more afraid for the safety and well-being of my family.
Has your family had any specific threats?
In the first three months after Ratchaprasong the government sent people to pressure my family into revealing where I was hiding. They even sent someone to my 11-year-old son’s school to ask questions about my whereabouts. But they’ve not threatened to physically harm my family because there are a lot of people always in the house.
When the people working for the government attempted to question my son at his school the school authorities refused them access. My son also recently received an award for good behaviour from his school and during the ceremony the government sent their people there to shout abuse at him. Thankfully my son hasn’t been too affected by all this.
I am very angry though I know my family are very strong. They understand why I am doing this and they know I am not a terrorist or a murderer.
It’s pretty clear that the government want to get rid of us because they believe that the Red Shirts are moving towards being armed. In reality, we don’t have any arms. We only have 670,000 registered members of the democracy development organisation that was set up by the People’s Power Party (PPP). That is why the government is quite concerned because they are afraid we will ask people to fight for democracy. We are not violent but the government has proved they are as they have attempted to kill us. For example, when they tried to arrest me at the SC Park hotel by throwing stun grenades and shooting 33 live rounds into my room this reveals that they really want to kill me. At that time I successfully escaped (pictured right) and they’ve tried a few more times to kill me as well. The PAD has no reason to threaten me. It’s only the government who want me to disappear. The DSI [Thai version of FBI] have employed a special unit to attempt to assassinate me. They’ve been seen at hotels where I’ve been staying.
Do you have any concrete evidence that the DSI are trying to assassinate you?
There is no solid evidence but my lawyer recognised members of the DSI at the hotel where I was staying overseas.
During the time when the Red Shirts occupied the Ratchaprasong area you made a speech threatening to burn down the city - do you regret this?
The purpose of my speech was to attempt to dissuade the army from either attacking us or staging a coup. If there was a coup I wanted the army to be warned that people might fight back by using petrol against heavily armed troops. That they wouldn’t just be able to just kill us. I don’t regret giving this speech because I wasn’t provoking people to burn down the city for no reason but only as a defensive action because the Red Shirts had no arms.
Was burning the Central World department store justified?
The Red Shirts didn’t burn down Central World. It was a government action in order to justify the shooting of the Red Shirts. Most of the places where the fires were set were already under government control when they were started. There were no Red Shirts there. The army started the fires.
What can you tell us about the Black Shirts?
I don’t really have any information about the Black Shirts. I don’t know who they are or where they are from. I believe, though can’t say for certain, that they were either soldiers or police officers who supported our struggle for democracy. I don’t think every soldier or police officer was able to accept the action of the government to attack unarmed civilians. So far, the government has been unable to arrest any Black Shirt. In fact, I want to know who they were.
What did you think about the involvement of Seh Daeng?
He was a soldier who sacrificed himself for his love for democracy and who was very concerned about the safety of the Red Shirts. He had no intention to conduct any violence against either soldiers or policemen but there were some high-ranking soldiers who wanted to portray that both Seh Daeng and the Red Shirts were terrorists. I want to re-affirm that the Red Shirts do not like violence.
Do you think violence will be necessary to change Thailand and Thai politics?
These days the government is using violence against the people so, of course, one day the people will have had enough and will use violence against the government. I believe in the theory that nowhere changes in a completely peaceful way. This has never happened anywhere on this planet. It just doesn’t exist. If we are not armed we will lose because we can’t fight back. Actually, the Red Shirts never wanted to harm anybody, we just called for a new election and to amend the constitution via a parliamentary process. We just want people’s votes to be respected.
Are you suggesting that the Red Shirts adopt an armed strategy?
I would rather ask that the soldiers and police officers who respect democracy join us in our struggle. Even though we have the masses behind us we won’t form an armed element to fight the army. We’ve never had one and it is almost impossible to have one. It would be great, from my perspective, to have a guerilla force but I cannot see how that is going to happen because we don’t have the funds to arm and train people. Our main hope is that the army and police mutiny.
Do you know if any senior army officers have sympathy for the Red Shirts?
I don’t know and I have no evidence that any senior officers are sympathetic. It’s hard to find a general who would sacrifice themselves for democracy. However, I do believe that 60-70 percent of the ordinary army ranks would like to join us. They are just waiting for a brave general to give the word.
You can follow Andrew Spooner on Twitter - @andrewspooner
บล็อกต่างประเทศสัมภาษณ์ "อริสมันต์-ชายผู้รัฐบาลต้องการตัว"
Fri, 2010-12-10 02:12
“แอนดรูว์ สปุนเนอร์” สัมภาษณ์ “อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง” แกนนำ นปช. ที่รอดจากการจับกุม ปฏิเสธแนวทางให้เสื้อแดงต่อสู้ด้วยกำลังอาวุธ แต่อยากเห็นทหารตำรวจที่ฝืนคำสั่งผู้บังคับบัญชาเข้าร่วมต่อสู้กับคนเสื้อแดง
9 ธ.ค. 2553 - เว็บไซต์ Asian Correspondent บล็อก Siam Voices ตีพิมพ์บทสัมภาษณ์อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง ตอนแรก โดย Andrew Spooner ในชื่อ "Interview with Thailand's most wanted - Arisman Pongruangrong" ซึ่งมีเนื้อหาดังนี้
(หมายเหตุจากประชาไท: คำแปลนี้ เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการ ไม่ใช่ของผู้สัมภาษณ์)
000
หลังจากที่เขาหนีออกมาจากการชุมนุมย่านราชประสงค์ช่วงกลางเดือนพฤษภาคม 2553 ที่ผ่านมา อริสมันต์ พงศ์เรืองรอง ก็กลายเป็นหนึ่งในแกนนำของเสื้อแดงที่ยากจะจับได้ เขาเป็นคนเสื้อแดงที่ไม่กลัวจะเรียกร้องให้เสื้อแดงเผชิญหน้ากับกองกำลังของรัฐบาลอย่างตรงไปตรงมา แล้วในตอนนี้เขาก็กลายเป็นผู้ที่ต้องการตัวมากที่สุดคนหนึ่ง
ในตอนนี้เขากำลังหลบหนีอยู่ในประเทศที่ไม่มีใครทราบ มีข่าวลือสะพัดว่าสำหรับรัฐบาลอภิสิทธิ์ในตอนนี้ อริสมันต์เป็นศัตรูของรัฐอันดับสองระดับรองจากทักษิณ ชินวัตร เขาจึงเป็นคนที่ถูกตามล่าอย่างเห็นได้ชัด
ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้สัมภาษณ์อริสมันต์เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบัน สิ่งที่เกิดขึ้นที่ราชประสงค์ รวมถึงอนาคตของประเทศไทย
ในการเผยแพร่บทสัมภาษณ์ครั้งนี้ ผมพยายามหลีกเลี่ยงการใส่ความเห็นหรือการตัดสินลงไป ผมยากให้ผู้อ่านได้สรุปความเอาเอง และให้ความเห็นด้วยตนเอง
จากการที่บทสัมภาษณ์นี้ยาวมาก ผมขอเผยแพร่โดยแบ่งออกเป็น 2 ภาค และมีแผนจะเผยแพร่เป็นภาษาไทยในอนาคต
Andrew : สภาพชีวิตส่วนตัวของคุณเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้
อริสมันต์ : ชีวิตโดยทั่วไปของผมสุขสบายดี มันเป็นเรื่องไม่สะดวกเท่าไหร่หากจะให้ผมไปร่วมกิจกรรมทางการเมืองใด ๆ ตอนนี้เพราะว่าผมไม่ต้องการสร้างปัญหาใด ๆ ให้กับประเทศที่ผมอยู่ ผมยังทำกิจกรรมได้บางอย่างแต่มีข้อจำกัดมาก แล้วผมก็ต้องย้ายที่บ่อยมาก
Andrew : สุขภาพกายและสุขภาพจิตของคุณเป็นอย่างไรบ้าง
อริสมันต์ : สุขภาพกายผมดีอยู่ ผมลดน้ำหนักไปได้ 5 กิโลฯ รู้สึกแข็งแรงขึ้นเพราะมีเวลาออกกำลังกายมาก แต่สุขภาพจิตก็ไม่ได้ดีเท่าเมื่อก่อน เพราะผมใช้เวลาส่วนหนึ่งไปกับการอ่านประวัติศาสตร์การปฏิวัติจากทั่วโลก จากประเทศอย่าง ฝรั่งเศส, รัสเซีย, จีน, อินเดีย, กัมพูชา และลาว
Andrew : คุณได้เรียนรู้อะไรบ้างจากเรื่องการปฏิวัติเหล่านี้
อริสมันต์ : การปฏิวัติทุกแห่งสอนผมว่าถ้าหากจะได้มาซึ่งประชาธิปไตยคุณต้องแก้ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดให้ได้ก่อน ในประเทศไทยคือสถาบันอำมาตย์ และขอบอกชัดเจนเลยว่าไม่ได้หมายถึงระบบกษัตริย์ อำมาตย์ที่ว่านี้ได้ยึดกุมอำนาจและต้องถูกนำออกไปเพื่อให้เกิดประชาธิปไตยที่แท้จริงกลับมา พวกเราต้องการรัฐธรรมนูญที่สะท้อนความต้องการของประชาชน และระบอบที่ผู้ทีสิทธิเลือกตั้งสามารถเลือกนายกรัฐมนตรีของตนได้ สิ่งนี้จะป้องกันไม่ให้มีใครมาเปลี่ยนตัวนายกฯ ถ้าหากนายกรัฐมนตรีมาจากการแต่งตั้งเช่นตอนนี้ นายกฯ ก็จะถูกเปลี่ยนได้ตลอดเวลาแม้ว่าประชาชนจะไม่ยอมรับก็ตาม
Andrew : คุณรู้สึกว่าชีวิตตกอยู่ภายใต้อันตราย จากการที่คุณตกเป็นเป้าของรัฐบาลไทยไหม
อริสมันต์ : เป็นเรื่องธรรมดามนุษย์ที่จะกลัวในเรื่องนี้ และผมเชื่อว่ารัฐบาลได้ส่งคนมาตามล่าตัวผมแล้ว ในจุดนี้ ถ้าหากผมจะถูกรัฐบาลไทยลอบสังหารผมก็คงทำอะไรกับมันได้น้อยมาก แต่ผมต้องการบอกทุกคนว่าไม่ควรจะมีคนตายอีก พวกเราต้องสู้ให้ถึงที่สุด และการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยมักจะมีการสูญเสียตามมาเสมอ ไม่มีเคยที่ไหนในโลกที่จะได้มาซึ่งประชาธิปไตยโดยไม่มีกองกำลังคอยสู้กับพวกที่กดทับประชาธิปไตยไว้ ด้วยเหตุนี้การต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยจึงต้องมีการรวมกองกำลังกับมวลชนเข้าด้วยกัน ตัวอย่างเช่นใน จีน ฝรั่งเศส รัสเซีย ในทุกวันนี้ความกลัวไม่ได้ครอบงำชีวิตผม แม้ว่าความคิดว่าจะถูกฆ่านั้นน่ากลัว แต่สิ่งที่ผมกลัวมากกว่าคือความปลอดภัยและความเป็นอยู่ของครอบครัว
Andrew : ครอบครัวคุณถูกข่มขู่คุกคามด้วยหรือไม่
อริสมันต์ : ในช่วง 3 เดือนแรกหลังเหตุการณ์ที่ราชประสงค์ รัฐบาลได้ส่งคนมากดดันครอบครัวผมให้เปิดเผยที่ซ่อนตัวของผม พวกเขาถึงขั้นส่งคนมาถามลูกชายวัย 11 ขวบของผมถึงที่โรงเรียนเพื่อถามคำถามว่าผมอยู่ที่ไหน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ข่มขู่จะใช้กำลังทางกายกับครอบครัวผมเลย เพราะที่บ้านมักจะมีคนอยู่เป็นจำนวนมาก
ในขณะที่คนของรัฐบาลพยายามมาถามลูกชายผมที่โรงเรียน ทางฝ่ายปกครองของโรงเรียนก็ไม่อนุญาตให้พวกเขาเข้าพบ ลูกชายผมยังได้รับรางวัลความประพฤติดีเด่นจากโรงเรียนด้วย และในช่วงที่มีพิธีการ รัฐบาลก็ส่งคนของเขามาตะโกนด่าลูกผม โชคดีที่ลูกผมไม่ได้รู้สึกกระทบกระเทือนอะไรจากเรื่องนี้เลย
ผมเองโกรธมาก แม้จะรู้ว่าครอบครัวผมเข้มแข็งมากก็ตาม พวกเขาเข้าใจว่าทำไมผมถึงทำเรื่องแบบนี้และพวกเขารู้ว่าผมไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายหรือฆาตกร
Andrew : แล้วตัวคุณเองเจอข่มขู่จากรัฐบาล หรือกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยบ้างหรือไม่
อริสมันต์ : เห็นชัดว่ารัฐบาลพยายามจะกำจัดเราเพราะพวกเขาเชื่อว่าเสื้อแดงกำลังเริ่มติดอาวุธ ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว พวกเราไม่ได้มีอาวุธเลย พวกเราแค่มีสมาชิกที่ลงทะเบียนไว้ 670,000 คน ซึ่งเป็นกลุ่มพัฒนาประชาธิปไตยที่จัดตั้งโดยพรรคพลังประชาชนเท่านั้นเอง นั่นคือสิ่งที่รัฐบาลเป็นห่วงเนื่องจากพวกเขากลัวว่าเราจะเรียกร้องให้ประชาชนพวกนี้สู้เพื่อประชาธิปไตย พวกเราไม่ได้รุนแรง แต่รัฐบาลเองได้พิสูจน์แล้วว่าใช้ความรุนแรงจากการที่พวกเขาพยายามสังหารพวกเรา ยกตัวอย่างเช่น ตอนที่พวกเขาพยายามจับกุมตัวผมที่โรงแรม SC Park โดยการโยนระเบิดแฟลซ (Stun Grenade) และยิงด้วยกระสุนจริง 33 นัด เข้าไปในห้องผม นี่แสดงให้เห็นว่าพวกเขาต้องการจะฆ่าผมจริง ๆ ในช่วงเวลานั้นผมหนีมาได้สำเร็จ และพวกเขายังคงพยายามสังหารผมอีกสองสามครั้งด้วย ส่วนพันธมิตรฯ นั้น ไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะคุกคามผมเลย มีแค่รัฐบาลเท่านั้นแหละที่ต้องการให้ผมหายไป ส่วนดีเอสไอ (เทียบได้กับเอฟบีไอสำหรับประเทศไทย-Andrew) ก็ได้ส่งตัวหน่วยพิเศษมาลอบสังหารผม ผมเห็นพวกเขาในโรงแรมที่ผมเคยเข้าพัก
Andrew : คุณมีหลักฐานที่หนักแน่นอะไรไหมที่จะสนับสนุนเรื่องที่ว่าดีเอสไอพยายามสังหารคุณ
อริสมันต์ : ผมไม่มีหลักฐานที่หนักแน่น แต่ทนายผมจำสมาชิกของดีเอสไอได้ในโรงแรมที่ผมอยู่ตอนอยู่นอกประเทศ
Andrew : ช่วงเวลาที่เสื้อแดงยังคงชุมนุมอยู่ที่ราชประสงค์ คุณเคยปราศรัยขู่จะเผาเมือง คุณเสียใจในสิ่งที่พูดไปไหม
อริสมันต์ : เป้าหมายของการปราศรัยของผมทำไปเพื่อปรามไม่ให้ทหารโจมตีพวกเรา รวมถึงทำรัฐประหาร ถ้าหากมีรัฐประหารเกิดขึ้น ผมต้องการให้กองทัพรู้ว่าประชาชนอาจตอบโต้ด้วยเชื้อเพลิงกับกองกำลังติดอาวุธหนัก เป็นไปเพื่อบอกว่าพวกเขาจะไม่สามารถสังหารพวกเราได้ ผมไม่เสียใจที่เคยปราศรัยเช่นนั้น เพราะผมไม่ได้ยั่วยุให้คนเผาเมืองโดยไม่มีเหตุผล แต่ทำไปเพื่อเป็นการป้องกันตัวเพราะเสื้อแดงไม่มีอาวุธเลย
Andrew : แล้วการที่เผาห้างเซนทรัลเวิร์ลนั้นถือว่ามีความชอบธรรมหรือไม่
อริสมันต์ : เสื้อแดงไม่ได้เผาเซนทรัลเวิร์ล มันเป็นการกระทำของรัฐบาลเพื่อหาความชอบธรรมให้กับการยิงเสื้อแดง ที่ส่วนใหญ่ที่เกิดเพลิงลุกไหม้นั้นเป็นพื้นที่ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลแล้วทั้งสิ้น ไม่มีเสื้อแดงอยู่ที่นั่นเลย ทหารเป็นคนเริ่มจุดไฟ
Andrew : คุณพอจะอธิบายเรื่อง "ชายชุดดำ" กับเราได้หรือไม่
อริสมันต์ : ผมไม่มีข้อมูลอะไรเลยเกี่ยวกับ "ชายชุดดำ" ผมไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใครหรือมาจากไหน ผมเชื่อว่า จริง ๆ ก็บอกไม่ได้ชัดเจนนัก ว่าพวกเขาอาจเป็นทหารหรือตำรวจที่สนับสนุนการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยของพวกเรา ผมไม่คิดว่าทหารหรือตำรวจทุกนายจะยอมรับการกระทำของรัฐบาลที่เข้าจู่โจมประชาชนที่ไม่มีอาวุธได้ จนถึงตอนนี้รัฐบาลก็ยังไม่สามารถจับกุมตัวชายชุดดำได้เลย จริง ๆ แล้วผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าวพกนี้เป็นใคร
Andrew : คุณคิดอย่างไรกับการเข้าร่วมของ "เสธ.แดง"
อริสมันต์ : เขาเป็นทหารที่เสียสละตัวเองให้กับความรักในประชาธิปไตย แล้วเขาก็เป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเสื้อแดงมาก เขาไม่มีเจตนาจะก่อความรุนแรงใด ๆ ต่อทหารหรือตำรวจเลย แต่ก็มีนายทหารระดับสูงบางคนที่ต้องการสร้างภาพให้ เสธ.แดง และเสื้อแดง เป็นผู้ก่อการร้าย ผมต้องย้ำอีกครั้งว่าเสื้อแดงไม่ชอบใช้ความรุนแรง
Andrew : แล้วคุณคิดว่าการเปลี่ยนแปลงประเทศไทยและการเมืองไทยมีความจำเป็นต้องใช้ความรุนแรงไหม
อริสมันต์ : ในทุกวันนี้รัฐบาลก็ใช้ความรุนแรงต่อประชาชน ดังนั้น แน่นอนว่าสักวันหนึ่งประชาชนจะทนไม่ไหวและจะใช้ความรุนแรงต่อรัฐบาลบ้าง ผมเชื่อในทฤษฎีที่ว่าไม่มีที่ไหนที่จะเปลี่ยนแปลงได้ด้วยสันติวิธีแบบหมดจด มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนบนโลกใบนี้เลย มันไม่มีอยู่จริง ถ้าเราไม่มีอาวุธบ้างพวกเราก็จะแพ้เพราะเราตอบโต้ไม่ได้ จริง ๆ แล้วเสื้อแดงไม่ได้อยากทำร้ายใคร พวกเราแค่เรียกร้องให้มีการเลือกตั้งใหม่และแก้ไขรัฐธรรมนูญด้วยกระบวนการรัฐสภา พวกเราแค่ต้องการให้มีการเคารพเสียงโหวตของประชาชน
Andrew : คุณกำลังเสนอให้เสื้อแดงใช้แนวทางต่อสู้ด้วยอาวุธหรือเปล่า
อริสมันต์ : ผมอยากให้ตำรวจและทหารที่รักในประชาธิปไตยเข้าร่วมการต่อสู้กับพวกเรามากกว่า แม้ว่าพวกเราจะมีมวลชนเป็นเบื้องหลัง พวกเราก็ไม่จัดตั้งกลุ่มติดอาวุธเพื่อสู้กับทหาร พวกเราไม่เคยมีมาก่อน และแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะมี ในมุมมองของผมนะ จริงๆ มันจะดีมาก ในการมีกลุ่มติดอาวุธ แต่ผมก็มองไม่เห็นหนทางเพราะเราไม่มีเงินทุนจัดหาอาวุธและฝึกผู้คน ความหวังหลักๆ ของเราจึงเป็นการต่อสู้ร่วมกับทหารและตำรวจที่ฝ่าฝืนคำสั่ง
Andrew : คุณรู้จักผู้นำกองทัพระดับสูงที่มีจิตใจให้กับเสื้อแดงบ้างหรือไม่
อริสมันต์ : ผมไม่รู้และไม่มีข้อพิสูจน์ใด ๆ เลยบ่งชี้ว่ามีนายทหารระดับสูงที่มีจิตใจให้กับเสื้อแดง มันยากมากที่จะหานายพลที่ยอมเสียสละตนเองให้กับประชาธิปไตย อย่างไรก็ตาม ผมเชื่อว่ามีอยู่ร้อยละ 60-70 ของนายทหารระดับธรรมดาที่อยากร่วมกับพวกเรา พวกเขาแค่รอให้มีนายพลผู้กล้าหาญมาสั่งการเขาเท่านั้นเอง
ที่มา
Interview with Thailand's most wanted - Arisman Pongruangrong, 09-12-2010, Andrew Spooner, Asian Correspondent
No comments:
Post a Comment